Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Amy

Θλίψη. Καημός. Μιζέρια. Πόνος. Λάμπρος Χούτος (trending now).

Καλά περνάμε. 

Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε σοβαρά. Πάνε δυο μήνες. Ναι μετράω. Ναι μαλακία. Τι να κάνω όμως; Αν ήταν στο χέρι μου δε θα χρειαζόταν να μετράω και κυρίως δε θα χρειαζόταν να σπάσουμε. Αλλά δεν ήταν στο χέρι μου. Και για να είμαι και απολύτως ειλικρινής δεν ήταν ποτέ στο χέρι μου. Δεν είχε ποτέ σημασία τι μπορώ ή τι θέλω. 'Ολα ήταν στο χέρι σου. Κάθε στιγμή από την αρχή ως το τέλος είχες τον έλεγχο κι εγώ... Κι εγώ ήμουν το σασί, ο σκελετός που ότι μαλακία έβαζες εγώ το σήκωνα. Μέχρι να αποφασίσεις ότι το βάρος δεν ήταν σε όλα αυτά που σήκωνα αλλά εγώ ο ίδιος. Και χωρίς δεύτερη σκέψη, πουφ! 

Θα ήμουν ένα τίποτα αν δεν έχεις αυτήν την απίστευτα εριστική εμμονή να θες να κρατάς κομμάτια του παρελθόντος μέσα στη ζωή σου. Κι εμένα το ίδιο. Αποφάσισες ότι ξαφνικά ήμουν παρελθόν και παράλληλα έπρεπε να είμαι εκεί. Να σε βλέπω να περνάς καλά, να κάνεις αστεία για γκόμενους με τις φίλες σου, να βγάζεις φωτογραφίες και να είσαι ακόμα πανέμορφη, να κρατάς αγκαλιά το νέο σου γκόμενο. Κι εγώ να μην μπορώ ούτε να σου ζητήσω τα ρέστα ούτε τίποτα γιατί δεν είμαστε μαζί πια και μπορείς να μου γαμάς την ψυχή χωρίς πρόβλημα. Όχι αγάπη μου.

Δε θα ξαναπέρναγα κάτι τέτοιο και να μη σε έχω κιόλας. Γιατί ήμουν εκεί μια βδομάδα μόλις στη σχέση μας να μαζεύω το μεθυσμένο πρώην σου και να κλαις που τον βλέπεις έτσι και τον αγαπάς. Τρεις μέρες μετά να είσαι πιωμένη και να σε ψάχνω κι εσύ να σκέφτεσαι τον πρωήν σου, ενώ ένας άλλος στην πέφτει σ'ένα μπαρ, με εμένα να σε ψάχνω και να έχω πανικοβληθεί. Που να ξέρω ο μαλάκας. Δυο μήνες μετά κοίταγες τις φωτογραφίες με τον πρώην σου κι έλεγες τι ευτυχισμένη που ήσουν. Εγώ έβραζα δίπλα σου αλλά δε μίλαγα. Δε με έπαιρνε να πω κάτι. Όποτε το έκανα έβαζες τα κλάμματα.

Γιατί ήσουν εύθραυστη κι εμένα μ'άρεσε να βαράω στο ψαχνό. Δε λειτουργώ αλλιώς. Μόνο εσύ μπορούσες να το κατευνάσεις αυτό. Γι'αυτό δε σου είπα τίποτα όταν γεμάτη ανασφάλεια και ορμόνες μου ζήταγες να κόψω το LoL ή όταν μου ζήταγες να σηκωθώ να φύγω από τη μέση μιας μπύρας με τους φίλους γιατί έτσι. Όταν σου κράταγα το κεφάλι και σε έσερνα μες τα χιόνια για να μη λιποθυμήσεις από το άδειο σου στομάχι ή σε είχα στην αγκαλιά μου και σου έδινα ρυθμό στις ανάσες σου για να αρχίσεις να συνέρχεσαι από τις κρίσεις πανικού. Όταν έβγαινα στα μπαλκόνια γυμνός για να μη με δουν οι δικοί σου, επειδή βαριόσουν να κλειδώσεις τη γαμημένη πόρτα. Έμεινα ξύπνιος μέχρι τις 5 κι εσύ ήσουν χάλια και δε μίλαγες, γιατί στην είχε πέσει ο προϊστάμενός σου και φοβόσουν πως θα σου έλεγα ότι φταις εσύ. 3,5 χρόνια σχέση και φοβόσουν ότι δε θα σε εμπιστευόμουν. Ήμουν το βάρος ξαναλέω.

Μέσα σε όλα αυτά σε θέλω πίσω. Σε έχω δει τόσες φορές στον ύπνο μου, κυρίως γυμνή. Και σε θέλω ξανά κοντά μου. Δίπλα μου, πάνω μου, στην αγκαλιά μου. Σε χρειάζομαι να σου λέω ότι δε μου βγαίνει η Javascript στη δουλειά ή ότι ο τάδε είπε το ένα, έκανε το άλλο. Κι ας αρνιόσουν να παίξεις DnD. Κι ας σου μίλαγα για wrestling και δυσανασχετούσες. Κι ας κοιμόσουν στη μέση της συναυλίας ή της ταινίας. Να παίζεις Mario Kart με την τιμονιέρα και να μου χορεύεις και να σου ψήνω κοτόπουλο και να παίζουμε με το σκύλο. Και να με παίρνεις τηλέφωνο να μου ζαλίζεις τ'αρχίδια για τη δουλειά σου και για τους καφέδες και τα squats κι εμένα να μην μπορούσε να με νοιάξει λιγότερο και να κάθομαι εκεί ήσυχος να με υπνωτίζει η φωνή σου. 

Δεν είμαι έτοιμος. Δεν έχω ξεπεράσει τίποτα, τίποτα απολύτως. Αν σε δω ή θα σε χουφτώσω ή θα σε βρίσω. Με ξέρεις. Είμαι χαμένος, θέλω να κάνω χίλια δυο πράγματα και δεν κάνω τίποτα. Μου τα'σκασε η ενήλικη ζωή κι εσύ κουνάς το μαντήλι φέυγοντας. Δεν έχει να κάνει με εσένα. Εσύ πλέον με άφησες στο βάλτο. Και ώρες ώρες νιώθω πως δεν υπάρχει κανένας να με βγάλει από'κει. Ούτε οι μίζεροι συνάνθρωποι, ούτε οι έμπειροι συνάνθρωποι, ούτε η οικογένεια, κανείς. Κανείς δε θα έρθει στη θέση σου. Καλύτερα γι'αυτούς. Εγώ θα ντύνομαι δάσκαλος του Kung-Fu, βάρδος, θα κυνηγάω Βελζεβούληδες και θα προσπαθώ να χτυπάω κακούς. Αυτό έκανα και πριν από εσένα, αυτό θα κάνω και μετ.

Τα μάτια μου συνέχεια πονάνε, το κεφάλι μου δεν ησυχάζει ποτέ. Είμαι μονίμως κουρασμένος και έχω χάσει την όρεξή μου για όλους και όλα. Θέλω να χαλαρώσω και να ηρεμήσω. Και να ακούσω μουσική. Και να παίξω. Και να δω ταινίες και σειρές. Και να βγω. Και να κοιμηθώ. Και να φύγω. Και να γελάσω. Και να περάσω καλά. Και σεξ. Και όλα. Και τίποτα.

Γι'αυτό γύρνα. Είτε με το πρόσωπό σου, είτε με το πρόσωπο μιας άλλης. Γίνε η κοπέλα που ήθελα στο γυμνάσιο και με έκανε να ονειρεύομαι πως είμαι ο Ichigo και ήταν η Rukia. 'Η αυτή που ήθελα στο λύκειο και με είχε κάνει τόσο χώμα που άκουγα ποπ. Ή η ποπ που άκουγα για χάρη της με έκανε χάλια (High Fidelity). Γίνε μία από όσες γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια και δεν τόλμαγα να μιλήσω. Γίνε κάποια. Και έλα. 

Γιατί είμαι μαλάκας και δεν μπορώ να ξεπεράσω μια κοπέλα από το γυμνάσιο. Δεν μπορώ να ξεπεράσω το γεγονός πως μου είπαν πως θα φύγεις. Τους μισώ που μου το είπαν. Και τους μισώ όλους ξέροντας όσα καταπιέζουν μέσα τους. Αυτό είναι η ζωή μας και οι σχέσεις μας. Ένας αέναος κύκλος φωτιάς και λαύρας. Να δω πότε θα σκάσουμε.

Πολύ emo/edgy το ξέρω. Αυτός είμαι. Συναισθηματικά ανώριμος, με μηδενικές ανοχές. Ετοιμόλογος στο χαλαρό μου και βουβός στα νεύρα με σφιγμένη γροθιά Arthur. Ο ίδιος φωνακλάς, μίζερος, χαλαρός, κεφάτος. Γουστάρω ραπ και να δραματοποιώ το παραμικρό. Να κοιμάμαι ονειρευόμενος Wrestlemania και να ξυπνάω στο γραφείο με ανοιχτό το Visual Studio. 

Γι'αυτό στο ξαναλέω. Γίνε όποια θες και έλα. Σε περιμένω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου