Τοπ 100: 100-91

Έχουν γραφτεί πολλά για την πανδημία και όσο αυτό το μαρτύριο δε σταματάει να σέρνει το άσχημο κουφάρι του πάνω από τα κεφάλια μας και να μας κάνει καθόλου γλυκό και σίγουρα όχι συναινετικό έρωτα, θα γράφονται ακόμα περισσότερα. Με αφορμή ένα από τα λίγα silver linings αυτής της καταραμμένης χρονιάς, δηλαδή τις πολύ ωραίες κυκλοφορίες μουσικής, ιδίως στο χώρο της ραπ, αποφάσισα να ξεκινήσω αυτή τη σειρά άρθρων που θα μας συντροφεύσουν... όσο μας συντροφεύσουν τέλος πάντων, που αφορούν τους 100 αγαπημένους μου δίσκους έβερ. 

Η λίστα είναι πλήρως υποκειμενική και δεν έχει στόχο να παράξει κάποια αντικειμενική αλήθεια περί μουσικής. Η λογική πίσω από το να τη φτιάξω και να τη μοιραστώ, είναι να μοιραστώ τις διάφορες ιστορίες και συναισθήματα που με δένουν με κάθε ένα από αυτά τα άλμπουμ και να ακούσω αντίστοιχες εμπειρίες από όποιον τα διαβάσει, και να γίνει μια όμορφη (ή και όχι) συζήτηση γενικότερα γύρω από τη μουσική και το πως και τι βιώνει ο καθένας από αυτήν. 

Μερικά honorable mentions ,για όποιον ενδέχεται να ενδιαφέρουν, από άλμπουμ που παραλίγο να μπουν στη λίστα αλλά εν τέλει έμειναν εκτός: 

• BROCKHAMPTON - SATURATION III (2017)
• Frank Ocean - channel ORANGE (2012)
• Mac Miller - Circles (2020)
• NWA - Straight Outta Compton (1988)
• Public Enemy - It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back (1984)
• Snoop Dogg - Doggystyle (1993)
• Tyler, The Creator - IGOR (2019)
• Daft Punk - Random Access Memories (2013)
• Injury Reserve - Injury Reserve (2019)
• Denzel Curry - Ta13oo (2018)

Χωρίς άλλη καθυστέρηση λοιπόν πάμε να δούμε τη λίστα με τα albums ξεκινώντας από τη 10αδα των θέσεων 100 - 91:

100. EARTHGANG - Mirrorland (2019):

Οι EARTHGANG αποτελούνται από τον Olu και τον WowGr8. Είναι στη δισκογραφική του J. Cole την Dreamville και βρίσκονται εδώ διότι το Mirrorland είναι ένα από τα άλμπουμ που συμβολίζουν όλα αυτά που εκτιμώ στη σύγχρονη χιπ-χοπ σκηνή της Αμερικής. Συνδυάζοντας τον χαρακτηριστικό ήχο του ραπ της Ατλάντα και μια πληθώρα από επιρροές σε samples και ενορχήστρωση από funk, soul & RnB, ο δίσκος έχει μεγάλη ηχητική ποικιλία και το ίδιο ισχύει και θεματικά με το δίδυμο να θίγει μεγάλο εύρος θεματολογίας. Είναι απολύτως ενδεικτικό του πόσο πιο πρόθυμη είναι η νέα γενιά rapper να πειραματιστεί μουσικά και στιχουργικά και να πάει το είδος σε νέα και ενεδεχομένως άγνωστα μονοπάτια, διατηρώντας πάντα τα στοιχεία που έχουν κάνει το ραπ αυτό που είναι σήμερα. 

99. A Tribe Called Quest - People's Instinctive Travels and the Paths Of Rhythm (1990):

Εδώ βλέπουμε κατά έναν τρόπο τον πρόγονο των άλμπουμ όπως το προηγούμενο και αυτών που θα δούμε παρακάτω. Το People's Instinctive Travels and the Paths of Rhythm είναι ένα άλμπουμ που στην εποχή του είτε έντονα πολιτικά φορτισμένου ραπ, είτε του σκληρού gangsta rap (στα γεννοφάσκια του τότε), έκανε την κρίσιμη διαφορά. Είναι ίσως το πρώτο άλμπουμ του είδους που είναι απλά υπέροχα vibes με πολυποίκιλα samples και ευχάριστες, έως και χιουμοριστικές ρίμες, με τις οποίες το γκρουπ συνθέτει διάφορες ιστορίες από τη ζωή τους και την καθημερινότητα τους. Ώντας το πρωτότυπο στο οποίο βασίστηκαν άπειροι άλλοι δίσκοι αργότερα, σαφώς έχει τις αδυναμίες του, αλλά το ντεμπούτο των A Tribe Called Quest αποτελεί έναν σημαδιακό και επαναστατικό δίσκο για το Ραπ και την πορεία του στην ιστορία.

98. Isaiah Rashad - Cilvia Demo (2014):

Στη θέση αυτή έχουμε πάλι ένα new school rap άλμπουμ και ξανά ντεμπούτο, ενός από τους πιο ενδιαφέροντες ράππερ που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Το Cilvia Demo είναι ένα άλμπουμ που προσωπικά χαρακτηρίζω ως ανθρώπινο, με την έννοια ότι η θεματολογία του είναι τέτοια που πιστεύω πως πολύ εύκολα ο ακροατής θα βρει πράγματα να τον αγγίξουν καθώς μιλάει για μάχες με εθισμούς, ανθρώπινες σχέσεις, coming of age, σε ένα γενικότερο ραπ πλαίσιο συμπεριλαμβάνοντας gangsta στοιχεία και τη ζοφερή πραγματικότητα των Αφροαμερικάνων, με μια φρέσκια τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά προσέγγιση, που (και αυτό είναι που με κερδίζει σε αυτόν το δίσκο) καταφέρνει και συνθέτει ένα απίστευτο ηχόχρωμα που κινείται μεταξύ banger, chill-hop και sad, ταυτόχρονα. (Για κάποιο λόγο το YouTube αρνείται να μου βάλει κομμάτι κανονικά με preview οπότε τσιμπήστε εδώ το πολυαγαπημένο Heavenly Father ).

97. Daft Punk - Discovery (2001):

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Σπάνια με βρίσκει η ηλεκτρονική μουσική. Είναι από τα ήδη που δύσκολα με άγγιζαν πάντα. Το Discovery βρίσκεται εδώ γιατί ακριβώς κάνει transcend αυτό το πράγμα και είναι από τους λίγους δίσκους ηλεκτρονικής που με κέρδισαν, όπως ακριβώς σκόπευαν να κάνουν άλλωστε οι Daft Punk φτιάχνοντας αυτόν τον δίσκο, δηλαδή να δείξουν πόσο κουλ μπορεί να γίνει η ηλεκτρονική για αυτούς που δεν την ακούνε. Με φοβερά samples, πολλές disco και synthpop επιρροές αλλά και φοβερές ενορχηστρώσεις με ακραία ριφφάκια κιθάρας και μπάσου, τα οποία είναι εμπνευσμένα από αγαπημένα τραγούδια και αναμνήσεις των ίδιων των Daft Punk, ξανά έχουμε άλλο ένα ιδιαίτερο, πολυποίκιλο άλμπουμ που πάει το main είδος του σε πολλές νέες κατευθύνσεις.

96. ScHoolboy Q - Oxymoron (2014)

Μέχρι τώρα, έχουμε μιλήσει για άλμπουμ που είναι ριζοσπαστικά, που φέρνουν ένα φρέσκο και διαφορετικό ήχο στο είδος τους. Αυτό το entry είναι το ακριβώς ανάποδο. Γιατί μερικές φορές ένας άνθρωπος χρειάζεται να ακούσει αγνά gangsta rap beats, στίχους για άγρια σκηνικά και πεσίματα από'δω κι εκεί, ξεκοιλιάσματα αντιπάλων, βία, ναρκωτικά και σεξ, καθώς πηγαίνει από το σπίτι του στα προάστια στην 10-6 δουλειά γραφείου του με το organic καφεδάκι του και την μπάρα βρώμης του. Το Oxymoron, είναι από τα πολύ δυνατά άλμπουμ του ScHoolboy Q, ενός από τους καλύτερους εκπροσώπους του σύγχρονου gangsta rap, κρατώντας ζωντανό το παραδοσιακό gangsta rap, με σκληρές και ζοφερές ρίμες για τη ζωή ως Crip στο Los Angeles και με ένα πολύ δυνατό supporting cast (Kendrick Lamar, Tyler The Creator, Raekwon, SZA, BJ The Chicago Kid), ο Q συνθέτει έναν φοβερό gangsta rap δίσκο, για εκείνες τις μέρες που θες κάτι λίγο πιο δυνατό να βαρέσει στα ακουστικά σου.

95. Flamingosis - Bright Moments (2016)

O Flamingosis είναι ένας από τους καλλιτέχνες που μπήκαν στη ζωή μου όταν έγινε εκείνη η έκρηξη των lo-fi beats to relax/study to, κάπου το 2016-17. Έχει μια πάρα πολύ ωραία δισκογραφία που αποτελείται κυρίως από ένα κομψότατο fusion funk και ηλεκτρονικής για ένα υπέροχα απαλό, groovy αποτέλεσμα. Τα beats του ήταν βάλσαμο σε ψυχολογικά δύσκολες περιόδους, όπως η προσαρμογή στην πρώτη δουλειά και η αντιμετώπιση του impostor syndrome, βαριοί χωρισμοί, πληθώρα ψυχολογικών εντάσεων, you know the drill. Το Bright Moments το ξεχώρισα ως το αγαπημένο μου άλμπουμ του, για το υπέροχα ανακουφιστικό, ξεκούραστο και αισιόδοξο ηχόχρωμα που δημιουργεί, με φοβερά samples που σε ταξιδεύουν και πολύ γρήγορα χτίζουν μια τόσο όμορφη απόδραση, που είναι δύσκολο, όπως και να είσαι, να μη χαμογελάσεις ακούγοντας το. 

94. A Tribe Called Quest - Beats, Rhymes & Life (1996)

Ξανά Tribe; Σαφέστατα. Εδώ όμως έχουμε ένα διαφορετικό άλμπουμ. Ίσως το πιο σοβαρό και εσωτερικό άλμπουμ της δισκογραφίας τους, οι Tribe αναλαμβάνουν να θίξουν μια πληθώρα θεμάτων περί των δυσκολιών της καθημερινότητας και το πως το άγχος επηρεάζει τη ζωή μας, την κόντρα μεταξύ East & West Coast rappers, παίρνοντας μάλιστα έναν ρόλο ειρηνοποιού, απαντήσεις σε diss tracks από άλλους MCs με ένα γενικότερο έτσι ασυνήθιστο bravado για αυτούς, χωρίς όμως να λείπουν και οι χαλαρές ιστορίες που τόσο αγαπάμε. Επίσης ένας λόγος που το άλμπουμ αυτό είναι τόσο καλό είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής το έχει κάνει ο J Dilla, ένας από τους καλύτερους beatmakers που έχουν πατήσει ποτέ επί Γης. Ο Dilla έχει καταφέρει να φτιάξει άψογα beats που ταιριάζουν όμορφα στη θεματική κάθε κομματιού, με καταπληκτικό sampling (με αποκορύφωμα το The Pressure, το οποίο έχει samples από 15 διαφορετικά κομμάτια του γκρουπ).

93. Anderson .Paak - Oxnard (2018)

Το τρίτο άλμπουμ από το "beach series" του Anderson .Paak (μετά το Venice του 2014 και το Malibu του 2016) είναι για εμένα το καλύτερο της σειράς και μάλιστα το καλύτερο της σόλο δισκογραφίας του drummer της καρδιάς μας. Λογικό μιας και το άλμπουμ είναι αυτό που έχει πιο έντονα το στοιχείο του fusion, μεταξύ του χαρακτηριστικού neo-soul ήχου του .Paak και του χιπ-χοπ (λογικά με την παρουσία του Dr. Dre ως executive producer). Εξού λοιπόν και η αγάπη μου για αυτό το δίσκο, βλέποντας έναν καλλιτέχνη του βεληνεκούς του .Paak να βουτάει στον ήχο που τόσο μου αρέσει, με εξαιρετική μουσική μαεστρία, θεματική ποικιλία και ένα τόσο δυνατό ρόστερ από guests να τον πλαισιώνουν (Dr. Dre, Snoop Dogg, Kendrick Lamar, J. Cole, Pusha T, BJ The Chicago Kid και Kadhja Bonet).

92. System Of A Down - Toxicity (2001)

Το πρώτο metal άλμπουμ αυτής της λίστας και ομολογουμένως αρκετά διαφορετικό από τα προηγούμενα. Πάνε τα ήρεμα, vibey κομμάτια. Δίνουν τη θέση τους σε σκληρούς και επιθετικούς ρυθμούς και μελωδίες που πλαισιώνουν πληθώρα βαρύγδουπων μηνυμάτων σχετικά με την τραγική ιστορία της Αρμενίας, τον εθισμό στα ναρκωτικά, την αστυνομική βία, το σύστημα φυλακών στις ΗΠΑ, το groupie culture και τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Λατρεύω το πως γίνεται η επικοινωνία των μηνυμάτων αυτών μέσα στο δίσκο και για αυτό βρίσκεται σε αυτή τη λίστα, με αρκετή λυρικότητα και προσπάθεια στο στίχο, ώστε να μην δίνονται όλα στο πιάτο και παράλληλα να μη χανόμαστε μέσα σε θάλασσες από αχρείαστα περίπλοκες μεταφορές και αλληγορίες. 

91. Run The Jewels - RTJ4 (2020)

Και κλείνοντας την πρώτη 10αδα δε θα μπορούσε από αυτό το blog να λείπει ένας πολιτικά οργισμένος δίσκος, τόσο επίκαιρος, όσο και διαχρονικός. Το RTJ4 όντας η αγαπημένη μου προσπάθεια του διδύμου που αποτελείται από τους El-P και Killer Mike, ήρθε ακριβώς στο ξεκίνημα των διαμαρτυριών για τον George Floyd και την Breonna Taylor και ταίριαξε γάντι στο κλίμα του περσινού καλοκαιριού. Ένας αδίστακτα επιθετικός δίσκος, με οργισμένες παραγωγές και φοβερά verses από τους 2 ράπερ αλλά και των guest τους, γεμάτα αγανάκτηση για το συστημικό ρατσισμό, τα media, την αστυνομική βία και μια τεράστια ανάγκη για αγώνα και ισότητα και ανατροπή όλων όσων μας καταπιέζουν, είτε πάνω από κάποιο sample του DJ Premier, είτε με τη στοιχειωτική κιθάρα του Josh Homme. 

Ζόρια

Η 07/10/2020 θα μείνει ως ένα από τα λίγα φωτεινά σημεία της πρόσφατης Ελληνικής ιστορίας. Η ανακοίνωση ότι τα μέλη της Χρυσής Αυγής κρίθηκαν ένοχα για 4 διαφορετικές υποθέσεις και το κόμμα χαρακτηρίστηκε και νομικά πλέον εγκληματική οργάνωση. Μένει μεν να ανακοινωθούν οι ποινές των κατηγορουμένων, αλλά και μέχρι τότε η νίκη είναι μια μεγάλη επιτυχία για την Ελληνική Δικαιοσύνη. Καταδικάστηκε (με πλήρεις αποδείξεις για τις ενέργειες της) μια εγκληματική οργάνωση που δρούσε υπό την εικόνα ενός Νεοναζιστικού Ακροδεξιού κόμματος. Είναι η μοναδική φορά που ένιωσα περήφανος που μένω σε τούτη τη ρημαδοχώρα από το Ευρωμπάσκετ του 2005 (που και πάλι αν συνέβαινε πιο πρόσφατα δε θα ένιωθα και τόσο περήφανος). Βέβαια όταν σκέφτεσαι πως είναι μεγάλη νίκη να κρίνεται ένοχη μια εγκληματική οργάνωση γεμάτη νεοναζί το 2020, τότε η περηφάνεια αυτή σβήνει κάπως, αλλά επίσης το 2020 έχει φέρει τεράστιες καταστροφές (πυρκαγιές, πανδημία, ακραία περιστατικά φυλετικής βίας, πρωτάθλημα στους Lakers), οπότε θα πάρουμε αυτή τη νίκη όπως και να έχει.

Και ναι είναι νίκη. Είναι νίκη για όλους όσους πολέμησαν αυτό το κόμμα από την αρχή. Για όσους δεν συμβιβάστηκαν με το απλά να γελάνε μαζί τους. Για όσους ειλικρινά είναι κατά τις βίας και κατά του ρατσισμού. Για τους ανθρώπους που καταλαβαίνουν ότι ο Παύλος Φύσσας δε σκοτώθηκε σε ένα περιστατικό ποδοσφαιρικής καφρίλας, αλλά έπεσε από το μαχαίρι ενός φασίστα για αυτά που πίστευε. Πράγματα για τα οποία αγωνιζόταν όλη του τη ζωή, μέχρι το τέλος. Αν αυτό δεν τον κάνει ήρωα στα μάτια μας, τότε τι τον κάνει; Αν αυτό δεν τον κάνει άξιο να πάρει ένα δρόμο στο όνομα του και η μνήμη του να υπάρχει πάντα στις γειτονιές τις οποίες έζησε, τότε τι του αξίζει; 

Τι αντιμετώπιση αξίζει η Μάγδα Φύσσα; Μια γυναίκα που έχασε το παιδί της και αποφάσισε να κυνηγήσει τη δικαίωση μέχρι τέλους, αντί να παραιτηθεί. Μια γυναίκα που είδε το όνομα της να διασύρεται και να λέγονται απαίσια πράγματα για αυτήν από σιχαμένους δημοσιογράφους και χιλιάδες ηλίθιους στο διαδίκτυο, γιατί απλά διάλεξε να πολεμήσει το νεοναζιστικό κόμμα που έφαγε το παιδί της. Η γυναίκα χρειάστηκε για 7 χρόνια να ακούει πως πέθανε ο γιος της, να ακούει τις απειλές των κατηγορουμένων, να ακούει να την κατακρεουργούν τα media που αποφάσισαν να σταθούν με το πλευρό της Χρυσής Αυγής και να δέχεται την κατακραυγή των οπαδών της (φανερών και μη) και παρόλα αυτά χάρη στο τεράστιο ψυχικό της σθένος κατάφερε και βγήκε νικήτρια και της αξίζει κάθε, μα κάθε γαμημένο εγκώμιο που μπορούμε να της πλέξουμε.

Αυτό που δεν αξίζει, ούτε στη Μάγδα, ούτε στον Παύλο Φύσσα, είναι η καπήλευση της υπόθεσης για πολιτική σκοπιμότητα. Είδαμε μέλη της κυβέρνησης 2012-15 να μας εξηγούν πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμαστε που αυτοί κινητοποίησαν τις διαδικασίες να δικαστεί η Χρυσή Αυγή (άσχετα που τα περισσότερα στελέχη και βουλευτές της μέχρι πρόσφατα είχαν δηλώσει πως η Χρυσή Αυγή είναι μια χαρά κόμμα και θα μπορούσε να συνεργαστεί μαζί τους σε μια εθνικιστική συμμαχία). Είδαμε τους πολιτικούς της κυβέρνησης του 2015-19 να προσπαθούν να σώσουν ότι υπόληψη τους έχει απομείνει, λες και υπήρξε η οποιαδήποτε συνεισφορά στη υπόθεση από μεριάς τους, να προσπαθούν να μπλέξουν κι άλλους άσχετους ανθρώπους για 15 λεπτά δημοσιότητας ακόμα και να μας το παίζουν ήρωες επειδή κατέβηκαν εκείνη τη μέρα στο εφετείο.

Όσο όμως κι αν προσπαθεί ο κάθε γαμιόλης να καπηλευτεί αυτό το αποτέλεσμα και όσο και αν προσπαθεί ο καθένας να το μειώσει σαν γεγονός η αλήθεια είναι μία: Το αποτέλεσμα ήταν δίκαιο και δεν τίθεται σε καμία περίπτωση ζήτημα εκβιασμού της δικαιοσύνης. Η δολοφονία ενός ανθρώπου και η απόπειρα συγκάλυψης της από τα μέλη μιας οργάνωσης είναι αξιόποινες πράξεις. Οι οργανωμένες επιθέσεις και απόπειρες δολοφονίας σε λιμενεργάτες και συνδικαλιστές είναι αξιόποινες πράξεις. Όλες αυτά τα εγκλήματα είναι αποδεδειγμένα ότι οργανώθηκαν και διεπράχθηκαν από τα μέλη της οργάνωσης με πλήρη γνώση και συναίνεση κάθε στελέχους της. Μιλάμε για μια εγκληματική οργάνωση που δρούσε υπό το πρίσμα του Ναζισμού και είναι θλιβερό το ότι ακόμα χρειάζεται να το επισημαίνουμε και το ότι υπάρχει κόσμος που δεν το καταλαβαίνει αυτό. Η δικαιοσύνη δεν εκβιάστηκε, για μία από τις λίγες φορές, απλά έκανε τη ρημάδα τη δουλειά της.

Μολαταύτα, υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που ναι μεν δεν είναι Χρυσαυγίτες ή ακροδεξιοί ή φασίστες ή νεοναζί που δε φαίνονται και πολύ χαρούμενοι με την έκβαση και τα όσα συνέβησαν στη δίκη. Συγκεκριμένα τους φαίνεται εντυπωσιακό που σύσσωμος ο Ελληνικός λαός ζήτησε να δικαστεί για τα εγκλήματά της μια οργάνωση αποτελούμενη από Νεοναζί. Μάλιστα χρησιμοποιώντας ένα logical fallacy το οποίο ονομάζεται Whataboutism (και το οποίο για την ιστορία ξεκίνησε ως τεχνική Σοβιετικής προπαγάνδας), μας δείχνουν περιπτώσεις αριστερής βίας ή βίας κατά της Χρυσής Αυγής ως μια προσπάθεια κριτικής της στάσης των πολέμιων της πάνω στο θέμα. Θυμίζω, να την πουν στους ανθρώπους που θέλουν, Θεός φυλάξει, να καταδικαστεί η Νεοναζισιτκή εγκληματική οργάνωση που λέγεται Χρυσή Αυγή. Ας δούμε μερικά παραδείγματα τέτοιων συγκρίσεων και γιατί είναι πιο άστοχες κι από τον Tyler Herro των Miami Heat χθες το βράδυ (1/8 σουτ). 

Ας αρχίσουμε με την τραγικότατη σύγκριση ΧΑ και Ρουβίκωνα. Το ξέρω ότι η θεωρία των 2 άκρων φαντάζει απίστευτα ελκυστική σε πολύ κόσμο που κάποιο αναρχικό τους έφαγε το φασαίο που ζαχαρώνανε αλλά καλό είναι να βγάζουμε τις παρωπίδες και να βλέπουμε λίγο τα πράγματα ως έχουν. Ο Ρουβίκωνας είναι μια αναρχική ομάδα η οποία έχει προβεί σε ενέργειες όπως έφοδοι, καταλήψεις και βανδαλισμοί σε γραφεία εταιρειών, ρίξη φεϊγ βολάν, ανάρτηση πανό, μέχρι και σε απειλή σε μεγαλογιατρό που χρηματιζόταν (που έφτασε μέχρι και σε χαστούκια). Τώρα είναι αξιόποινες κάποιες από αυτές τις πράξεις; Ναι είναι. Φτάνουν στο ελάχιστο τις οργανωμένες επιθέσεις και απόπειρες/επιτυχημένες δολοφονίες της Χρυσής Αυγής, ενός κόμματος που είχε 500.000 ψήφους του Ελληνικού Λαού, διασυνδέσεις και ανοιχτή υποστήριξη από την αστυνομία και την Ελληνική Δεξιά? Ε λυπάμαι αλλά όχι, μιλάμε για 2 τραγικά διαφορετικών διαστάσεων οργανώσεις, μιλάμε για μια μαφία που οργάνωνε δολοφονίες 15 και 20 χρόνια πριν μπει στη Βουλή και από την άλλη μια αναρχική ομάδα που κάνει βανδαλισμούς. Δεν υπάρχει καμία σύγκριση επικινδυνότητας μεταξύ των 2.

Τα 2 παιδιά που δολοφονήθηκαν στο Ηράκλειο; Ήταν φόνος, για τον οποίο πήρε την ευθύνη μια αναρχική τρομοκρατική οργάνωση η οποία έχει να ακουστεί από τότε. Ο φόνος καταδικάστηκε σύσσωμα από την Ελληνική πολιτική σκηνή και έγιναν εκδηλώσεις υποστήριξης σε διάφορες πόλεις και της Ελλάδας και του εξωτερικού καθώς και πληθώρα ποδοσφαιρικών ομάδων σήκωσαν πανό στη μνήμη των νεκρών. Η αντιτρομοκρατική διερευνά ακόμα την υπόθεση, οι δράστες έχουν επικηρυχθεί. Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να ζητάς από τον κόσμο να κάνει παραπάνω πράγματα για αυτό, αλλά ταυτόχρονα να είσαι και κατά του επονομαζόμενου "εκβιασμού της δικαιοσύνης". Ή δέχεσαι ότι θα κάνει η δικαιοσύνη τη δουλειά της όσο κι αν χρειαστεί, είτε θα δραστηριοποιηθείς το ίδιο για να ζητήσεις δικαιοσύνη από αυτήν την υπόθεση (που στ'αλήθεια δε σε νοιάζει, απλά πρέπει να βρεις έναν αντίλογο να πεις σε μια υπόθεση όπου μια Νεοναζιστική Εγκληματική οργάνωση σκότωσε έναν άνθρωπο και τι απρόσμενο, ξεκίνησε ένας κύκλος βίας). Στη μία έχουμε να κάνουμε με εγκληματίες που δρουν και από την άλλη έχουμε να κάνουμε με νομιμοποιημένους εγκληματίες που έχουν εξουσία στα χέρια τους και την ανοιχτή στήριξη ακόμα και της μέχρι τότε κυβέρνησης. Καταλαβαίνουμε ότι το 2020 είναι αδιανόητο αυτό το πράγμα και όμως συνέβαινε στην Ελλάδα; 

Ο Κατσίφας μάνα δεν είχε; Ο Κατσίφας μάνα είχε. Ο Κατσίφας πέθανε σε καταδιώξη με την Αλβανική Αστυνομία στην οποία άνοιξε πυρ με Καλάζνικοφ (σύμφωνα με τις Αλβανικές αρχές). Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας ήταν συνδεδεμένος με το ΜΑΒΗ, δηλωμένα ακροδεξιός και μπλεγμένος σε παράνομες δραστηριότητες αγνώστου φύσεως. Οι Αλβανικές αρχές δυσκόλευσαν όσο περισσότερο μπορούσαν την υπόθεση, αρνούμενες να παραδώσουν τη σορό του νεκρού και με τις επεμβάσεις των ιατροδικαστών η εξέταση από τις ελληνικές αρχές δεν έγινε ποτέ. Η κηδεία του έγινε παρουσία βουλευτών με πλήθος κόσμου, έγιναν διαδηλώσεις στη μνήμη του και ανεγέρθηκαν μνημεία τόσο στο Άργος όσο και στο σημείο στο οποίο πέθανε. Δεν αδικήθηκε, η μνήμη του τιμήθηκε και θα συνεχίσει να τιμάται και θα είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση να βρεθεί δικαιοσύνη για το πως πέθανε σε μια χώρα με την οποία έχουμε ήδη, άσχημες εξωτερικές σχέσεις. Δεν ακούγεται και τόσο σχετική υπόθεση με έναν άνθρωπο που τον έσφαξαν Χρυσαυγίτες και η μάνα του έψαχνε να βρει δικαιοσύνη για χρόνια ενάντια σε νεοναζί δολοφόνους που είχαν κοινοβουλευτική παρουσία.

Όλες αυτές οι υποθέσεις έχουν χρησιμοποιηθεί ως αντίβαρα χωρίς κανένα νόημα σε μια από τις σημαντικότερες υποθέσεις των τελευταίων ετών. Είναι ντροπή να τολμάμε να υποβιβάζουμε την υπόθεση και να στοχοποιούμε τα θύματα αυτής, ζωντανά και μη επειδή δε συμπαθούμε το ποιοι τους στηρίζουν ή το που εντάσσονται ιδεολογικά. Είναι αδιανόητο 76 χρόνια μετά την απελευθέρωση της Αθήνας από τους Ναζί, να τίθεται ζήτημα αθώωσης εγκληματιών που δρούσαν υπό το πρίσμα αυτής της ιδεολογίας. Είναι έξω από το δημοκρατικό τόξο, έξω από κάθε πολιτική κλίμακα. Είναι μια ιδεολογία που αποτελείται από τις χειρότερες εκφράσεις της ανθρωπότητας και πρέπει να πολεμηθεί με κάθε τρόπο και να εκδιωχθεί από τα έδρανα της βουλής, τις γειτονιές μας και πάνω από όλα τις καρδιές των συνανθρώπων μας.

Ο αγώνας ενάντια στο ρατσισμό, τη βία, το φασισμό, δεν τελείωσε έτσι απλά. Είναι μια νίκη όμως και οφείλουμε την ορμή αυτή να τη χρησιμοποιήσουμε για να πολεμήσουμε τους θεσμούς που συνεχίζουν να προάγουν και να αναπαράγουν τέτοιες ιδέες, καθώς και να μορφώνουμε τους ανθρώπους γύρω μας για να έχουν τα εφόδια να τον αντιμετωπίσουν και αυτοί.

Υ.Γ. Όχι, για τη Μαρφίν δεν έγραψα. Το πόσα είναι να ειπωθούν για αυτήν την θλιβερή υπόθεση είναι πάρα πολλά και αξίζουν δικό τους κείμενο. 

MVP

Τα βραβεία του NBA ανακοινώθηκαν για φέτος και ο Γιάννης Αντετοκούμπο κέρδισε το δεύτερο back to back MVP του (και το Defensive Player of the Year). Αυτό αφενός τον έφερε πιο κοντά στον αγαπημένο μου παίκτη έβερ Steve Nash (ο οποίος είχε επίσης 2 back to back MVP βραβεία), αφ'ετέρου η ανταπόκριση του κόσμου απέναντι σε αυτό, σε συνδυασμό με την απογοητευτική του πορεία στα playoffs, μου έδωσε την αφορμή να κάνω μια βουτιά στην ιδιαίτερη σχέση που έχει ο Ελληνικός λαός με το Γιάννη και πως αυτή επηρεάζει και επηρεάζεται από την τρέχουσα πολτική, οικονομική αλλά και κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα.

Αρχικά ας μείνουμε στο Γιάννη σαν παίκτη γιατί έχει μια αξία πιστεύω να κατανοήσουμε πως φτάσαμε στα 2 MVP βραβεία και στο status που έχει σήμερα. Αν βαριέσαι να διαβάσεις τις μπασκετικές παραγράφους που θα ακολουθήσουν μπορείς να προσπεράσεις ή αν θες να τις ακούσεις από κάποιους τύπους που ξέρουν περισσότερα κιλά μπάσκετ σε παραπέμπω σε αυτό το βίντεο του J Kyle Mann που εξηγεί πως ο Γιάννης είναι ασταμάτητος επιθετικά και πως θα πρέπει να επεκτείνει το παιχνίδι του και σε αυτό το βίντεο του Thinking Basketball που εξηγεί πως ο Γιάννης οδηγεί την ομάδα των Bucks στην καλύτερη άμυνα του φετινού NBA.

Ένα σύντομο player profile λοιπόν. Ο Γιάννης είναι ένας αδιανόητα ταλαντούχος παίκτης με φοβερά σωματικά χαρίσματα, τα οποία τον κάνουν επιθετική και αμυντική απειλή. Είναι γρήγορος και έχει χτίσει το σωστό footwork και άριστη τρίπλα για να μπορεί εύκολα να προσπερνάει 2 και 3 αμυντικούς της αντίπαλης ομάδας και να σκοράρει κοντά στο καλάθι ποικιλοτρόπως. Έχει καλλιεργήσει εξαιρετικό μπασκετικό IQ και αυτό φαίνεται ακόμα καλύτερα με το πως τοποθετεί τον εαυτό του στην άμυνα για να αλλοιώσει πολλά αντίπαλα σουτ και να περιορίσει ακόμα και άριστους σκόρερς. Το σημαντικότερο ζήτημα αυτή τη στιγμή για τον ίδιο είναι να επεκτείνει το επιθετικό του ρεπερτόριο τόσο στο post αλλά και να αποκτήσει mid-range και συνεπές τρίποντο για να μπορεί έτσι να έχει μεγαλύτερη ευελιξία στο πως και από που θα σκοράρει. Αυτό θα τον βοηθήσει να εξελείξει και το ήδη αξιοπρεπές playmaking του μιας και θα πρέπει να μάθει να ξεφεύγει από τις νέες αμυντικές προσαρμογές που θα κάνουν οι αντίπαλοι στον ίδιο.

Τώρα αυτά τα χαρακτηριστικά τον κάνουν αρκετά μονοδιάστατο επιθετικά και η υπόλοιπη ομάδα του δεν μπορεί να καλύψει τις αδυναμίες του επαρκώς. O Khris Middleton αν και έκανε σχεδόν 50-40-90 season, δεν έδειξε συνεπές shooting στα playoffs, o Blesdoe κυριολεκτικά εξαφανίστηκε και ο μόνος που έσυρε λίγο το καράβι ήταν o Brook Lopez. Επίσης ο προπονητής της ομάδας Mike Budenhozer είναι υπερβολικά μη ευέλεικτος στα playoff, παίζοντας τους αστέρες του λίγα λεπτά και συνεχίζοντας τα rotations 10-11 παικτών που αποδείχτηκαν σκότωμα για τους Bucks. Συν την αδυναμία να προσαρμοστεί στα αμυντικά συστήματα του Miami (μαζί με το γεγονός ότι ο Γιάννης τραυματίστηκε στο τρίτο παιχνίδι της σειράς), οδήγησαν τους Milwaukee Bucks στον άδοξο αποκλεισμό από το δεύτερο γύρο, ενώ όλοι τους είχαν για φαβορί. 

Τέλος η καθαρή μπασκετική ανάλυση και πάμε σε λίγο πιο καθολικά ζητήματα. Γενικά όπως είναι λογικό ένας παίκτης με τα κατορθώματα του Γιάννη έχει όλα τα βλέμματα πάνω του, καθώς και μια τεράστια πίεση όσο (μεταξύ και άλλων) ο ίδιος ανεβάζει τον πήχη στον εαυτό του. Το θέμα όμως είναι ότι αυτή η πίεση έχει κάποια αίτια τα οποία χρήζουν της προσοχής μας όχι μόνο ως φίλαθλοι, αλλά και γιατί λένε πολλά για τον ψυχισμό του Έλληνα σήμερα.

Θα ήθελα λοιπόν να ξεκινήσω με τα media. Στην Αμερική τα media που ασχολούνται με το NBA είναι μια μηχανή υπεραντιδράσεων και hot takes που έχουν μοναδικό στόχο το να τραβήξουν προσοχή και εξ'αιτίας αυτού, οι μόνοι που τη βγάζουν καθαρή είναι οι πρωταθλητές κάθε σεζόν (που και αυτοί τρώνε τεράστιο hype, αλλά τουλάχιστον κρίνονται εκ του συνολικού αποτελέσματος και όχι ενός κακού παιχνιδιού). Με αποτέλεσμα να χτίζεται μια κουλτούρα που ευνοεί μόνο τον πρωταθλητή ανάμεσα σε 30 ομάδες (μιας και δεν υπάρχουν τοπικά πρωταθλήματα και κύπελλα όπως στην Ευρώπη) και όλοι οι υπόλοιποι απλά θεωρούνται busts που απέτυχαν παταγωδώς (ακόμα κι αν έκαναν overachieve). 

Κατ'επέκταση, οι Έλληνες δημοσιογράφοι αθλητικών και μη σάιτ έχουν υιοθετήσει τη λογική της copy-paste δημοσιογραφίας και απλώς αναπαράγουν αυτήν ακριβώς την κουλτούρα αμάσητη από τα Αμερικάνικα media, θεωρώντας μάλιστα και το λόγο τους, απόλυτη αλήθεια. Το ότι είπε κάτι ο Steven A. Smith ή ο Skip Bayless για το Γιάννη γίνεται είδηση, ενώ είναι σα να το είπε ο Στέφανος Χίος του ESPN. Αλλά όπως και στην περίπτωση του Στέφανου Χίου, οι φωνές, οι υπερβολές και οι θεατρινισμοί είναι αυτά που κερδίζουν την προσοχή του κόσμου και στην τελική, αυτό είναι που επιθυμούν πια τα σύγχρονα media.

Αυτή λοιπόν η δημιουργία έντασης και υπερβολής έρχεται και κουμπώνει πάνω στον εύθραυστο πλέον ψυχισμό του Έλληνα. Ένας Έλληνας ο οποίος βλέπει τον αθλητισμό και ιδίως το μπάσκετ να παραπαίει μέρα με τη μέρα, χωρίς πανευρωπαϊκές ή παγκόσμιες διακρίσεις, ούτε σε επίπεδο εθνικής, ούτε σε επίπεδο συλλόγων, με σωματεία που δεν πληρώνουν τους παίκτες και ιδιοκτήτες που κάνουν το πρωτάθλημα τσίρκο. Έτσι όταν υπάρχει ένας παίκτης επιπέδου Γιάννη και με τις διακρίσεις του Γιάννη, ένας πονεμένος και κουρασμένος λαός έχει εναποθέσει όλη την ελπίδα πάνω του. Και αυτό στην περίπτωση του Γιάννη είναι (και) πρόβλημα.

Βλέπεις ο Γιάννης είναι Αφροέλληνας και συγκεκριμένα από τη Νιγηρία. Αγωνιστικά και πολιτιστικά έχει επιλέξει κυρίως να εκπροσωπεί την Ελλάδα. Είναι γιατί όντως νιώθει Έλληνας; Είναι γιατί είναι πιο marketable η ιστορία του πρόσφυγα στην Ελλάδα από ότι του γηγενή; Είναι γιατί η Ελλάδα είναι καλύτερη σαν αγορά από τη Νιγηρία; Δεν είμαι ο Γιάννης για να ξέρω και εμένα προσωπικά δεν ενδιαφέρει κιόλας. Το θέμα είναι ότι αυτή η διπλή καταγωγή δεν αρέσει σε όλους και άντε μερικοί μπορούν να το παραβλέψουν όσο έρχονται επιτυχίες, αλλά όταν ο Γιάννης αποτυγχάνει ο ρατσισμός δίνει και παίρνει από το κάθε αρχίδι που έμαθε ότι το χρώμα είναι το μόνο κρητήριο αξίας ενός ατόμου και πως ο ίδιος λόγω αυτού είναι ανώτερος από κάποιον άλλον. Βιάζονται να απαρνηθούν το Γιάννη ως Έλληνα γιατί είναι μαύρος και όχι και τόσο καλός στο μπάσκετ για να μπορέσουμε να τον δεχτούμε στον κατά τα άλλα άριστο έθνος μας. Είναι απλά ένας αράπης που χοροπηδάει.

Μια ένσταση που δεν υπάρχει στον ίδιο βαθμό (έως και καθόλου) ας πούμε για τον Nick Calathes που ενώ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αμερική, ήρθε στην Ελλάδα πρώτη φορά στα 20 του και επίλεξε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα διεθνώς. Αλλά ο Nick είναι λευκός, έχει Ελληνικό επώνυμο (που αποτελεί ευτράπελο και χωρατό ως μπασκετμπολίστας που λέγεται Καλάθης) και έπαιξε στην Ελλάδα και στη Euroleague που παίζεται το αληθινό μπάσκετ και όχι στο NBA που οι αναβολιασμένοι απλά καρφώνουν ή βαράνε τρίποντα και δεν παίζουν άμυνα. Είναι αρκετά πιο εύπεπτος για όλους τους Έλληνες νοικοκυραίους που θέλουν το καλό του έθνους.

Τόση ώρα σε αυτούς τους ανθρώπους θέλω να πάω. Στους ίδιους ανθρώπους που ρωτάνε τι δουλειά είχε ο Γρηγορόπουλος στα Εξάρχεια, που οι έγκυοι που φτάνουν στη Λέσβο ας πάνε να πνιγούν, δεν αξίζουν βοήθεια που πίστεψαν ότι ο Φύσσας πέθανε για το ποδόσφαιρο, που στα μάτια τους ο Ζακ ήταν ένας πρεζάκιας ληστής και καλά έκανε και πέθανε, που η Τοπαλούδη κάπως θα τους προκάλεσε και τη βίασαν και τη σκότωσαν, οι υποθέσεις που μπορούμε εδώ να θίξουμε είναι άπειρες. Μέρος αυτών των ανθρώπων απαρνείται από τώρα και ξεκάθαρα και άλλοι απλά περιμένουν να δουν αν θα επωφεληθούν κάπως από την επιτυχία του στο μυαλό τους. 

Αυτοί οι άνθρωποι με κάνουν να σκέφτομαι πως ο Γιάννης δεν είναι μόνο άξιος που έφυγε και έκανε όσα έκανε στην Αμερική, αλλά και πολύ, πολύ τυχερός. Η ιστορία του εδώ θα μπορούσε να είναι απίστευτα θλιβερή. Όταν έφυγε, η Χρυσή Αυγή μεσουρανούσε και θα μπορούσε όπως και ο Φύσσας, να πεθάνει πάνω σε κάποιο πογκρόμ τους. Θα μπορούσε να ζει στην εξαθλίωση γιατί κάποιος νοικοκυραίος δε θέλει μαύρους στην επιχείρηση του. Εγκλωβισμένος σε ένα μπασκετικό σύστημα όπου στα περισσότερα σωματεία και δε θα πληρωνόταν και δε θα είχε αγωνιστική επιτυχία. Θύμα αστυνομικής βίας, χωρίς αφορμή (και σίγουρα με αιτία) σε κάποια πορεία.

Περνάμε μια δύσκολη εποχή εν μέσω πανδημίας και το μπάσκετ είναι για εμένα όπως και για πολλούς άλλους μια πολλή όμορφη απόδραση και coping mechanism. Μια ομορφία του αθλήματος αυτού είναι η άρρητη σύνδεση του με πληθώρα κοινωνικών ζητημάτων και ιδίως με το ρατσισμό και ευτυχώς εκεί, στέκεται εναντίον του. 

Υ.Γ. Για να υπάρχει και ένα μπασκετικό κλείσιμο στο κείμενο δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανησυχούμε για το μέλλον του Γιάννη. O LeBron και ο Jordan πήραν τα πρώτα τους πρωταθλήματα στα 27 και 28 αντίστοιχα, ο ίδιος είναι μόλις 25. Ο προαναφερθέντας Steve Nash κέρδισε 2 MVP back to back, ήταν για 7 χρονιές πρώτος σε Assists και 4 φορές έκανε 50-40-90 season και αποσύρθηκε άτιτλος. Ωστόσο έγινε Hall Of Famer και έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου μπάσκετ με τις επαναστατικές γρήγορες επιθέσεις του και το πρωτοποριακό για την εποχή του shooting. Αντιστοίχως και χωρίς τίτλους, ο Γιάννης σίγουρα θα αφήσει στο παιχνίδι ένα ανεξίτηλο σημάδι. 

Κολύμπι

(Disclaimer: αυτό το blog δεν έχει δει ούτε ρημαδοευρώ από τη λίστα Πέτσα και μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που δε το έχω μεταφέρει σε ένα σέρβερ δικό μου να δοκιμάσω την τύχη μου. Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα και τα σχετικά κλπ. Αυτά.)

Γενικά τείνω να ακούω πολλή μουσική μέσα στη μέρα μου. Ως επί το πλείστον ψάχνομαι και αρκετά, αλλά υπάρχουν περίοδοι που μπορεί να μείνω στα old reliables. Το 2013 αν εξαιρέσεις την αγάπη μου για old school rock και hip-hop, είχα σταματήσει να ψάχνομαι. Θα μου πεις εδώ εντάξει ρε παιδί μου, κατά περιόδους κατασταλλάζουν τα γούστα του ανθρώπου. Θα σου πω εγώ ότι απλά μπήκα πρώτη φορά σε σχέση, οπότε δε χρειαζόταν να ποζεριάζω με τη μουσική που ακούω μπας και βρω κοπέλα. Εκείνη λοιπόν την περιόδο χαράς και ευφορίας, η (τότε) σύγχρονη ποπ ακουγόταν λίγο πιο ευχάριστα στ'αυτιά μου. Τότε έπαιζε πολύ το single "The Way" της Αριάνας της Γκράντε και μαζί ήταν κι ένας τυπάκος με το όνομα Mac Miller ο οποίος έμοιαζε λίγο βλάκας, αλλά είχε ένα έτσι ωραίο vibe. Κάπως έτσι λοιπόν γνωριστήκαμε με τον Mac κι ας μην έμεινε πολύ μέσα στο μυαλό μου για τα επόμενα χρόνια.

Το 2015 ο Mac έβγαλε τον πολύ πετυχημένο του δίσκο GO:OD AΜ και στο μυαλό μου απέδρασε από την ανάμηνση του τυπάκου που άραζε με την Ariana Grande και πλέον εγκαταστάθηκε ως καλλιτέχνης. Ίσως φταίει το ότι όλος ο δίσκος μιλάει για το πως προσπαθεί να αφήσει πίσω του τα παλιά του προβλήματα με ουσίες και την κακομεταχείρηση των ανθρώπων γύρω του και να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Αυτού του τύπου οι ιστορίες, των ανθρώπων που είναι σε μια μόνιμη μάχη με τους προσωπικούς τους δαίμονες, είναι οι αγαπημένες μου (άλλωστε ο αγαπημένος μου τηλεοπτικός χαρακτήρας είναι ο Jesse o Pinkman). Και κάπως έτσι ο Mac με κέρδισε μουσικά.

Κυριολεκτικά ένα χρόνο αργότερα βγαίνει το Divine Feminine, ένα άλμπουμ στο οποίο όπως είπε και ο ίδιος ο Mac ήθελε να εξερευνήσει το τι σημαίνει να αγαπάς και να δοξάσει το γυναικείο φύλο. Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω νιώσει ακόμα 4 χρόνια ότι το πέτυχε ποτέ πλήρως αυτό, αλλά αυτός δεν είναι ο λόγος για τον οποίο αναφέρω αυτό το άλμπουμ. Το σημαντικότερο είναι ότι σε αυτό το δίσκο ο Mac Miller, αρχιδάτα, πειραματίστηκε μουσικά, μελωδικά, στιχουργικά και εκφράστηκε με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο που και να μην του βγήκε, ήταν δικό του. Ήταν εκείνος ο βλακάκος που τραγούδαγε με την Αριάνα Γκράντε, αλλά και εκείνος ο καλλιτέχνης που στο GO:OD AM μας έδειξε πως θέλει να γίνει καλύτερος και το προσπάθησε. Όλος ο δίσκος για εμένα, είναι σα να σου μιλάει ένας φίλος σου για το ταίρι του, με το δικό του τρόπο, που όσες παραφωνίες και να έχει, είναι ο φίλος σου που ξέρεις και αγαπάς και στα λέει όπως μόνο εκείνος μπορεί. Και κάπου τότε ο Mac Miller πήρε μια ιδιαίτερη υπόσταση στο μυαλό μου. Ήταν ακριβώς άλλος ένας φίλος, ένας φίλος που εκφραζόταν με έναν τρόπο που ένιωθα πως με αγγίζει όπως λίγοι τρόποι έκφρασης και ούτε χόρταινα, ούτε μπορούσα να περιμένω να ακούσω τι έχει να μου πει.

13 Αυγούστου του 2018 (πλησιάζουμε), ο φίλος μου είπε να τα πούμε για άλλη μια φορά. Και είχε πάρα πολλά να πει, στον καινούργιο του δίσκο, το Swimming. 2 χρόνια μετά το Divine Feminine, ο Mac είχε χωρίσει (ξανά με την Ariana) και είχε ξανακατρακυλύσει στις ουσίες. Τώρα πια το βλέπει αλλιώς όμως. Ξέρει ότι είναι αυτοκαταστροφικός, ξέρει τι θα συμβεί άπαξ και συνεχίσει σε αυτό το μονοπάτι, ξέρει ότι θα του πάρει πολύ καιρό να γίνει καλά, ξέρει ποιοι είναι οι δαίμονες του, ξέρει τι πρέπει να πει στον εαυτό του για να συνεχίσει και ξέρει να σου πει τι περνάει και πως. Και χαίρομαι να βλέπω ότι έχει φτάσει σε αυτό το σημείο και νιώθω περήφανος για το φίλο μου και το που είναι τώρα.

7 Σεπτεμβρίου του 2018. Παρασκευή βράδυ. Βρίσκομαι αραχτός σπίτι και χαζεύω Reddit. Και ξάφνου η χαρά μου κόβεται όπως οι τένοντες στα πόδια του Derrick Rose. Ο Mac Miller βρέθηκε νεκρός σπίτι του από overdose, μόλις στα 26. Πρώτη φορά με βλέπω να επηρεάζομαι έτσι από θάνατο καλλιτέχνη. Αυτός ο τύπος που θεωρούσα φίλο μου κι είχα δεθεί τόσο με τη μουσική του, πέθανε. Και τώρα δε θα ξανακούσουμε τίποτα δικό του. Δε θα του ξαναγράψουν μουσική ο J.Cole, o Flying Lotus και ο Thundercat. Δε θα ξαναραπάρει με τον Earl Sweatshirt, ούτε με τον Anderson .Paak, ούτε με τον Vince Staples, ούτε με τον κολλητό του τον Schoolboy Q. Δε θα τα ξαναφτιάξει με την Ariana, ούτε θα ξαναβρει καινούργια κοπέλα. Ο φίλος μου δε θα μου ξαναμιλήσει ποτέ.

Ακούγοντας το Swimming μετά το θάνατο του, αποκτά μια πολύ πιο σκοτεινή οπτική. Όπως είπα παραπάνω πια ο Mac ήξερε. Οι στίχοι του πια δεν αντικατοπτρίζουν την αισιοδοξία ενός άνθρωπου που ξέρει τι πρέπει να κάνει για να αποφύγει την αυτοκαταστροφή, αλλά ενός ανθρώπου που ξέρει ότι ο χρόνος του τελειώνει, ξέρει πως έφερε τον εαυτό του μέχρι εδώ και πως δεν το έχει αποδεχτεί ακόμα. Χαρακτηριστικά στο υπέροχο Small Worlds λέει: "Yeah, nine times out of ten I get it wrong/That's why I wrote this song, tell my self to hold on/I can feel my fingers slipping/In a motherfucking instant I'll be gone". Και δεν κράτησαν τα δάχτυλα του και έφυγε. 

Μετά το θάνατο του πήρα την ευκαιρία να ακούσω όλους τους δίσκους του και εκεί είναι που συνειδητοποίησα ότι ίσως το Swimming δεν θα ήταν τόσο απρόσμενο αν είχα ακούσει πρώτα είτε το Watching Movies With The Sound Off, είτε το Faces. Δύο δίσκοι εξίσου σκοτεινοί και self-reflective που γράφτηκαν σε πολύ σκοτεινές περιόδους της ζωής του Mac. Καμία σχέση με το πρώτο του mixtape, το K.I.D.S (Kickin' Incredibly Dope Shit) του οποίου η θεματολογία είναι αυτή ενός παιδιού που παρτάρει, πίνει, "πίνει" και μονίμως κυνηγάει κοπέλες. 

Παρόλα αυτά, ο Mac είχε κάτι τελευταίο να πει και η οικογένεια του ήθελε οπωσδήποτε να ακουστεί. Έτσι στις 17 Ιανουαρίου του 2020 κυκλοφόρησε το Circles, ο τελευταίος δίσκος του, ενδεχομένως έβερ. Είπα να τον ακούσω στη δουλειά/στο τρένο του γυρισμού, αλλά συνειδητοποίησα πως θα ήθελα να μη με πιάσουν τα κλάματα σε καμία από τις 2 παραπάνω τοποθεσίες. Αντ'αυτού κύριος, γύρισα σπίτι και λες και παίζω σε εφηβική ταινία, άραξα στο δωμάτιο μου, έβαλα το δίσκο και έκλαψα έτσι αρχοντικά ρε παιδί μου, σα να παίζω σε σαπουνόπερα. 

To Circles είναι ένας δίσκος που βγάζει πολύ πόνο, πάρα πολύ. Ειλικρινά είναι μια στοιχειωτική παραδοχή της αυτοκαταστροφής του. Αποτελώντας το companion project του Swimming, επί της ουσίας συνεχίζει το concept του προηγούμενου δίσκου με ακόμα πιο έντονο το αίσθημα της απελπισίας του ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από τον εαυτό του και τις αδυναμίες του. Αυτο για εμένα είναι που το κάνει και το ένα υπέροχο μουσικό έργο.

Εκεί που θα ήθελα να καταλήξω είναι πως η μαγεία του Mac Miller για εμένα δε βρίσκεται ούτε στην βαθιά θεωρητική και τεχνική γνώση μουσικής που έχει στις παραγωγές του, ούτε στους ιδιαίτερα περίπλοκους και ποιητικούς στίχους του. Η μαγεία βρίσκεται στο ότι σε κάθε δίσκο του ο Mac κάνει αυτό που θέλει γιατί ξέρει πως μόνο έτσι μπορεί να εκφράσει τον εαυτό του κι ας μη του βγαίνει μουσικά. Προσπαθεί να τραγουδάει, να προσθέτει διάφορες ενορχηστρώσεις, έχει τεράστια ποικιλία στα samples του και η θεματολογία του είναι τόσο ειλικρινής και ανθρώπινη, που πιστεύω ότι εύκολα μπορείς να βρεις κάτι από αυτά που θα ακούσεις και θα σε επηρεάσει με τον τρόπο του. 

Για να συνοψίσω, η εικόνα του Mac στο μυαλό μου είναι αυτή ενός πρόσχαρου φίλου που συνεχώς ανακάλυπτε καινούργια πράγματα και ήθελε να στα πει και να στα δείξει. Είναι ο φίλος που μου έμαθε ότι είναι εντάξει να το παρακάνω καμιά φορά με την κραιπάλη. Ο φίλος που μου ενθάρρυνε να αγαπάω ειλικρινά και έντονα. Ο φίλος που μου είπε ότι πρέπει κάποια στιγμή να κοιταχτώ στον καθρέπτη και να αναγνωρίσω τα λάθη που κάνω και να γίνω καλύτερος γιατί το οφείλω στον εαυτό μου. Για όλους αυτούς τους λόγους, ο φίλος μου ο Mac θα μου λείψει. 

Ελπίζω πως αυτό το κείμενο είναι μια ανάδρομη αντάξια στην τεράστια καριέρα του, καλύπτοντας τα (κατ'εμέ πάντα) πιο σημαντικά στάδια της. Αν είσαι κι εσύ φαν του και σου λείπει κι εσένα, είμαστε μαζί σε αυτό. Αν δεν είσαι, ελπίζω πως ίσως αυτό το κείμενο να καταφέρει να σε πείσει να του δώσεις άλλη μια ευκαιρία να ακούσεις αυτά που είχε να μας πει. 

Οπότε rest in peace σε έναν καλλιτέχνη που έφυγε νωρίς και άδικα και είναι τόσο κρίμα που δε θα τον δούμε να μας λέει όλα αυτά που θα ήθελε, με το δικό του μοναδικό τρόπο.

Υ.Γ. Έχω διαλέξει να δω την καριέρα του Mac μέσα από τα άλμπουμ του. Ο λόγος που το έχω κάνει αυτό είναι γιατί πιστεύω πως αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να γνωρίσεις και να μελετήσεις έναν καλλιτέχνη και το έργο του πλήρως. Αυτό είναι κάτι που χάνεται στις μέρες μας και είναι κρίμα. Οπότε ένα συμπληρωματικό μήνυμα εδώ, είναι ότι ας ακούμε περισσότερα άλμπουμ και ας ακούσουμε όλα όσα έχει να μας πει ο καλλιτέχνης μέσω αυτών.

Βάρκα

Κάτι τέτοιες μέρες γυρίζω 10 χρόνια πίσω. Κάποιο Σαββατόβραδο που έμενες μόνος σπίτι γιατί (ευτυχώς) βγήκαν οι δικοί σου και ο αδερφός σου είναι σε κάποιον φίλο του. Κι εσύ σαν αλάναρος ετοιμάζεσαι για ζωάρα. Ανοιχτό, παγωμένο Gordon's Space, γιατί είπαμε, είσαι αλάναρος όχι μαλακίες. MSN με skin Naruto (αν και έχεις ξεκινήσει εδώ και καιρό το Bleach) και μιλάς με το γκομενάκι, οδηγούμενος με μαθηματική ακρίβεια στη δεύτερη χυλόπιτα, αλλά συνεχίζεις να μη μασάς, γιατί, όπως προείπα, είσαι αλάναρος. Και φυσικά δίπλα ανοιχτό Lineage 2 [το οποίο προφέρεται λαϊνέιτζ (line age)  και όχι λίνιατζ, άμαθα σκουπίδια] να ακολουθείς το φίλο σου με τον 76 level χαρακτήρα RockyBalboa στη Varka Silenos μπας και πάρεις κάνα adena να αγοράσεις επιτέλους B-Grade πανοπλία για τον Kamael Berseker με το ιστορικό όνομα Chrisaras, γιατί δεν ξέρω αν το έχω τονίσει αρκετά, αλλά είσαι ΑΛΑΝΑΡΟΣ. Τελική λεπτομέρεια: να παίζουν How To Save A Life, Numb, Boulevard of Broken Dreams και I Miss You στο Sony Ericsson k510i με το Equalizer στο τέρμα και να βγαίνουν όλα άθλια distorted. Αυτά ήταν χρόνια ρε πούστη μου. 

Όλα αυτά γιατί με έψησαν να ξανακατεβάσω το Lineage και να γυρίσω πίσω στα χρόνια που τα πράγματα ήταν αλλιώς και αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό. Δουλεύοντας εδώ και 2 χρόνια με ανθρώπους κατά μέσο όρο 10 χρόνια μεγαλύτερους μου, απέκτησα μια ενδιαφέρουσα αντίληψη στο χρόνο. 10 χρόνια δεν είναι πολύς χρόνος όταν έχεις ζήσει 35 και 40 χρόνια, αλλά μπορούν να είναι τόσο γεμάτα. Μπορείς να χτίσεις και να γκρεμίσεις τουλάχιστον 4 εκδοχές του εαυτού σου μέσα σε αυτό το διάστημα και ίσως ακόμα παραπάνω, ανάλογα το τι συνέβη μέσα σε αυτά.

Και κοιτώντας πίσω σε αυτά τα χρόνια έχουν συμβεί πολλά. Ακόμα και το blog είναι αισίως 7 χρονών κι ας μην είναι συχνά ενεργό όπως άλλοτε. Μέσα σε τόσα χρόνια τελείωσε το γυμνάσιο, το λύκειο και ας πούμε το πανεπιστήμιο (στο μυαλό μου τουλάχιστον) και πλέον δουλεύω ως ένα ενεργό και παραγωγικό μέλος της κοινωνίας (λολ). Έχω παίξει σκληρό ιδεολογικό πινγκ πόνγκ μεταξύ κέντρου και αριστεράς. Από φανατικός ΑΕΚτζης σε θερμό υποστηρικτή των Fnatic, σε τύπο με μπλούζα του Seth Rollins, σε φίλο των Phoenix Suns. Χιλιάδες καινούργιοι άνθρωποι περνάνε μέσα από τη ζωή, άλλοι μένουν, άλλοι φεύγουν, κάνεις φιλίες που διαρκούν και περιστασιακούς γνωστούς που μετράνε για το τώρα και όχι για το παρελθόν ή το μέλλον απαραίτητα. Είναι απίστευτο πόσο εύκολα μπορείς να αφήσεις πράγματα που θεωρούσες πυρήνα του εαυτού σου και να αλλάξεις οπτική. Το πόσο εύκολα αφήνεις ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν και το πόσο διαφορετικά βλέπεις τις σχέσεις των ανθρώπων πια. Μόνο σε 1,5 μήνα έμαθα και άλλαξα πολλά που δεν ήξερα ότι ήθελά/μπορούσα να αλλάξω.

Μια ανάσα μετά είναι πάρα πολλά. Κι έρχονται κι άλλα, πολλά άλλα. Το μυαλό μου πάει υπερβολικά γρήγορα πια και ο όγκος της πληροφορίας και των καταστάσεων έχει αρχίσει να κουράζει. Χρειάζομαι χειρόφρενα και μάλιστα συχνά. Και αυτός είναι ο λόγος για τον προφορικό αυνανισμό των προηγούμενων παραγράφων. Έχει αρχίσει κι επιστρέφει εκείνο το συναίσθημα το ότι χρειάζομαι μονίμως ένα διάλειμμα και οι φθηνές διακοπές που λέει και ο Frank ο Ocean δε βοηθάνε πάντα. Και χρειαζόμουν να τα πω στις 4 το πρωί κι ας έχω κάπου να τα πω.

Μάλλον ξέρω τι θέλω και ήταν active πριν από μια ώρα. Άραγε πάτε για ύπνο μαζί τώρα; Ρωτάω γιατί σε θυμάμαι πάντα active μέχρι τουλάχιστον τις 5 το πρωί. Ίσως και απλά να κρύφτηκες για αυτό το σαββατόβραδο. Νόμιζα ότι θα πέρναγε πιο έυκολα. Αλλά τελικά όχι.

Underwater

Ξυπνάω παγωμένος. Δεν έχω ξαναβρεθεί εδώ. Δεν έχω ιδέα που είμαι. Ούτε καν που είναι το εδώ. Το μόνο που ξέρω είναι ότι είμαι παγωμένος. Βουλιάζω μέσα σε νερό. Δε βλέπω καλά γύρω μου. Τα χέρια μου έχουν κοκκαλώσει. Μέχρι πριν λίγο ήμουν στην παραλία με τη γυναίκα μου και τους φίλους μου, ψήναμε και πίναμε. Μετά από τις Πίνες Κολάδες είπα να ξαπλώσω στην αιώρα. Ξαφνικά ένιωσα τρανταγμούς. Και τώρα είμαι εδώ.

Μετά βίας κουνάω το κεφάλι μου. Είναι σκοτεινά εδώ. Μοιάζει με άβυσσο και δεν μπορώ να δω τίποτα. Βλέπω μόνο το σώμα μου και κόκκινο. Κόκκινο παντού. Πονάω προσπαθώντας να κουνήσω λίγο τα χέρια μου, αλλά συμβαίνει αυτό που περίμενα. Το αίμα έρχεται από εμένα. ‘Εχω πληγές στα χέρια μου, τρύπες. Μα αφού δε συνέβη κάτι πως σκατά τραυματίστηκα;

Δεν μπορώ να κατάλαβω τι γίνεται. Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν υπάρχει περίπτωση να κουνηθώ, πόσο μάλλον να αναδυθώ. Δεν ξέρω και από τι θα πεθάνω πρώτα. Την αιμορραγία; Τον πνιγμό; Ή την πίεση αυτού του βάθους; Μέχρι τώρα ζαλίζομαι όσο κατεβαίνω. Νιώθω την πίεση πάνω μου και τα πνευμόνια μου να στενεύουν χωρίς αέρα.

Ξάφνου νιώθω ένα άγγιγμα. Κάτι έχει πιάσει το χέρι μου. Το νιώθω παγωμένο ακόμα κι εδώ κάτω. Είναι αποστεωμένο, σαν να μην υπάρχει δέρμα πάνω του. Με σφίγγει και πονάω πολύ. Προσπαθώ να το βγάλω από πάνω μου αλλά δε γίνεται. Έχει κολλήσει και με παγώνει. Και πλέον πονάω από το κρύο. Μέχρι να μουδιάσει τελείως το χέρι μου έχω καταλάβει ότι με κρατάει ένα άλλο χέρι. Το ακολουθώ όσο αντέχουν να δουν τα μάτια μου. Η φιγούρα μπροστά μου χαμογελάει και ανατριχιάζω. Ένα σαπισμένο πρόσωπο με χαιρετά και τα μαυρισμένα δόντια του κινούνται στο ρεύμα του νερού.

Πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω αυτό που μου συμβαίνει κι άλλες τέτοιες μορφές με περικυκλώνουν. Το άγγιγμά τους είναι εξίσου επίπονο. Χάνω την αίσθηση των άκρων μου καθώς τα πλάσματα αυτά με τραβάνε όλο και πιο βαθιά. Κοιτάω ένα από αυτά στα κενά του μάτια και μου απαντάει με ένα νεύμα. Να κάνω ησυχία. Σιωπηλά λοιπόν αποδέχομαι το τέλος. Δεν μπορώ να το παλέψω με κάποιον τρόπο. Κι όμως.

Νιώθω τα χείλη μου ζεστά. Στη συνέχεια το πρόσωπό μου. Μια ακτίνα φωτός σπάει το κρύο και καίει το σκοτεινό πλάσμα που προσπαθεί να με παρασύρει. Να ανέτειλε ο ήλιος άραγε; Δεν ξέρω και δε με νοιάζει κιόλας. Πρέπει να φύγω και να η ευκαιρία να το κάνω. Το φως με λούζει ολόκληρο και τα πλάσματα φεύγουν από πάνω μου. Η ζέστη αγκαλιάζει το σώμα μου και μπορώ επιτέλους να κινηθώ. Αρχίζω να κολυμπάω, άτσαλα και βίαια προς το φως. Τα πλάσματα δεν μπορούν να με ακολουθήσουν και νιώθω πως αέρας γεμίζει τα πνευμόνια μου.

Ξυπνάω και αυτό που βλέπω είναι τα μάτια της γυναίκας μου να ανακουφίζονται καθώς βλέπουν τα δικά μου. Όλοι μου οι φίλοι έχουν μαζευτεί γύρω μου και με παρακολουθούν. Ο αδερφός μου, μου λέει πως απλά άρχισα να έχω σπασμούς όπως είχα ξαπλώσει στην αιώρα και έπεσα. Με δυσκολία ανακάθομαι λίγο και τρέμω από το πόσο κρύο νιώθω. Ωστόσο κοιτώντας ψηλά ο ήλιος με ζεσταίνει. Καθώς περνάει η ώρα το ξεχνάω και με λίγο φαγητό και αστεία συνέρχομαι. Μέχρι που όπως πάω να μαζέψω κάποια πράγματα το χέρι μου πονάει. Στο σημείο που με είχε πιάσει το πλάσμα, το δέρμα μου έχει σαπίσει και μολυνθεί. Καθώς κοιτάω πίσω στη θάλασσα, το πλάσμα στέκεται πάνω στο νερό και μου κάνει νόημα να μπω πάω μέσα.

Poison

Σφηνάκι για το σημερινό τίτλο. Πήραμε κι αυτό το ESL. Με το που κατεβαίνει η τεκίλα αρχίζω και θυμάμαι. Ήμασταν σε μια πισίνα στο Σαν Χοσέ και πίναμε για τη νίκη στο ΙΕΜ τότε. Μου είχε τραβήξει την προσοχή, αλλά δεν περίμενα να με προσέξει η ίδια. Τι δουλειά είχε άλλωστε να προσέξει έναν χοντρό, σπυριάρη και αξύριστο παίκτη Counter Strike; Φορούσε μαγιώ Calvin Klein και έδενε τέλεια γύρω από το σώμα της. Αν δεν κάνω λάθος έπαιζε σε βίντεο κλιπ. Συνεπώς τότε δεν μπορούσα να καταλάβω τι δουλειά είχε σε ένα πάρτι με gamers. Αν ήμουν νηφάλιος ίσως και να την είχα μυριστεί. Δεν έχει σημασία. Κι αυτή με ποτό στο χέρι ήταν. Είχα ξεθαρρέψει εγώ, είχε θολώσει αυτή, δεν άργησε πολύ να δέσει το γλυκό. Λίγη ώρα μετά ήμασταν στο δωμάτιό μου. Ήταν η πρώτη μου.

Δεύτερο σφηνάκι για το σημερινό τίτλο. Θυμάμαι άλλη μια νίκη, από headshot δικό μου στον τελευταίο γύρο. Άλλο ένα πάρτι. Αυτή τη φορά είμαστε σε club με την ομάδα και τους managers. Οπότε κανονίζω να έρθει με τις φίλες της. Η Belvedere ρέει άφθονη και η μουσική είναι δυνατή. Ήμουν τόσες ώρες μπροστά από την οθόνη και τα φωτορυθμικά με ζαλίζουν. Το χέρι μου δεν έχει φύγει από τον κώλο της και με κάθε τρίψιμο που κάνει δυσκολεύομαι να κρατηθώ. Γι’αυτό τη στήνω πάνω από τη λεκάνη της τουαλέτας και της δίνω να καταλάβει. Μου λέει να την πάρω από κώλο και γουστάρω ακόμα περισσότερο. Με θέλει, για πρώτη φορά κάποιος με θέλει και το ποτό με κάνει να κρατιέμαι και να μη βάλω τα κλάματα εδώ και τώρα. Λέμε “Σ’αγαπώ” ο ένας στον άλλον.

Τρίτο σφηνάκι για το σημερινό τίτλο. Κάθομαι να δω λίγο Rick And Morty στο Netflix. Λαμβάνω μήνυμα ότι δεν ανανεώθηκε η συνδρομή γιατί δεν υπάρχει υπόλοιπο στην κάρτα μου. Μαλακία. Δεν έπρεπε να της πάρω τόσα Versace. Δεν πήραμε και το τελευταίο τουρνουά, οπότε είναι τραγικά λιγότερα τα λεφτά αυτό το μήνα. Χαλάλι όμως, τη βλέπω ευτυχισμένη. Πήρε 1500 like στο Instagram σε 10 λεπτά με το καινούργιο της φόρεμα. Το πρόσωπό της έγινε ακόμα πιο φωτεινό από τη χαρά της. Μου πήρε και μια πίπα απίστευτη. Βγήκαμε να το γιορτάσουμε για ποτό.

Τέταρτο σφηνάκι για το σημερινό τίτλο. Θυμάμαι το πόσο άτσαλα έσκασα στο κρεβάτι όταν συνειδητοποίησα τι είχα κάνει. Ακόμα με στοιχειώνουν οι μελανιές. Ήταν τόσο πιωμένη που δεν το κατάλαβε εκείνη την ώρα. Ούτε κι εγώ. Το πόσο πίνουμε κάθε φορά με κάνει να αγνοώ το πόσο ζώο γίνομαι πολλές φορές. Το πρωί κοιτάχθηκε στον καθρέφτη και μετά έφυγε χωρίς να μου μιλήσει. Την πήρα τηλέφωνο και δεν απάνταγε. Είπα στον κόουτς ότι είμαι άρρωστος κι έκατσα όλη μέρα στο σπίτι με ένα μπουκάλι ουίσκι. Το σκεφτόμουν κι έκλαιγα μέχρι που με πήρε ο ύπνος. Είμαι μεγάλος μαλάκας.

Πέμπτο σφηνάκι για το σημερινό τίτλο. Ο χωρισμός μας. Θα είμαι ειλικρινής. Από την αρχή αυτό που με κέρδισε είναι ο κώλος της. Κι αυτό που κέρδισε εκείνη ήταν τα λεφτά μου. Εγώ ήθελα να την πηδάω και να νιώθω γαμιάς. Μέχρι που μια μέρα παραένιωσα γαμιάς και την πλήρωσε. Κι εκείνη ήθελε Gucci, Grey Goose και ενοικιαζόμενες Porsche. Μέχρι που με το ζόρι έφταναν τα έπαθλα των τουρνουά. Κάποια στιγμή σταματήσαμε να δίνουμε ο ένας στον άλλον. Εκεί χάλασαν όλα. Ήταν η πρώτη φορά που λιποθύμησα από το ποτό.

Τελευταίο σφηνάκι. Νιώθω χάλια. Μπορεί να ήταν το καλύτερο μου παιχνίδι μέχρι σήμερα, αλλά δε με νοιάζει. Νιώθω χάλια και το να πυροβολώ στον υπολογιστή μου δε βοηθάει όπως άλλοτε. ‘Έχω πιει πάρα πολύ και στο μυαλό μου έρχεται μόνο εκείνη. Η πανέμορφη, πετυχημένη κοπέλα, που αποδέχτηκε το παράξενο παιδί που την κοιτούσε κρυφά στο πάρτι στην πισίνα. Που με στράγγιξε οικονομικά και που εκμεταλλεύτηκα το κορμί της για να νιώσω λίγο καλά με τον εαυτό μου. Μπορούσαμε και οι δύο πολύ καλύτερα, αλλά κατρακυλήσαμε μαζί. Και τώρα δεν μπορώ να κρατήσω τον εμετό. Ευτυχώς έφυγα από το κλαμπ και δε θα γίνω ρεζίλι.