Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Underwater

Ξυπνάω παγωμένος. Δεν έχω ξαναβρεθεί εδώ. Δεν έχω ιδέα που είμαι. Ούτε καν που είναι το εδώ. Το μόνο που ξέρω είναι ότι είμαι παγωμένος. Βουλιάζω μέσα σε νερό. Δε βλέπω καλά γύρω μου. Τα χέρια μου έχουν κοκκαλώσει. Μέχρι πριν λίγο ήμουν στην παραλία με τη γυναίκα μου και τους φίλους μου, ψήναμε και πίναμε. Μετά από τις Πίνες Κολάδες είπα να ξαπλώσω στην αιώρα. Ξαφνικά ένιωσα τρανταγμούς. Και τώρα είμαι εδώ.

Μετά βίας κουνάω το κεφάλι μου. Είναι σκοτεινά εδώ. Μοιάζει με άβυσσο και δεν μπορώ να δω τίποτα. Βλέπω μόνο το σώμα μου και κόκκινο. Κόκκινο παντού. Πονάω προσπαθώντας να κουνήσω λίγο τα χέρια μου, αλλά συμβαίνει αυτό που περίμενα. Το αίμα έρχεται από εμένα. ‘Εχω πληγές στα χέρια μου, τρύπες. Μα αφού δε συνέβη κάτι πως σκατά τραυματίστηκα;

Δεν μπορώ να κατάλαβω τι γίνεται. Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν υπάρχει περίπτωση να κουνηθώ, πόσο μάλλον να αναδυθώ. Δεν ξέρω και από τι θα πεθάνω πρώτα. Την αιμορραγία; Τον πνιγμό; Ή την πίεση αυτού του βάθους; Μέχρι τώρα ζαλίζομαι όσο κατεβαίνω. Νιώθω την πίεση πάνω μου και τα πνευμόνια μου να στενεύουν χωρίς αέρα.

Ξάφνου νιώθω ένα άγγιγμα. Κάτι έχει πιάσει το χέρι μου. Το νιώθω παγωμένο ακόμα κι εδώ κάτω. Είναι αποστεωμένο, σαν να μην υπάρχει δέρμα πάνω του. Με σφίγγει και πονάω πολύ. Προσπαθώ να το βγάλω από πάνω μου αλλά δε γίνεται. Έχει κολλήσει και με παγώνει. Και πλέον πονάω από το κρύο. Μέχρι να μουδιάσει τελείως το χέρι μου έχω καταλάβει ότι με κρατάει ένα άλλο χέρι. Το ακολουθώ όσο αντέχουν να δουν τα μάτια μου. Η φιγούρα μπροστά μου χαμογελάει και ανατριχιάζω. Ένα σαπισμένο πρόσωπο με χαιρετά και τα μαυρισμένα δόντια του κινούνται στο ρεύμα του νερού.

Πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω αυτό που μου συμβαίνει κι άλλες τέτοιες μορφές με περικυκλώνουν. Το άγγιγμά τους είναι εξίσου επίπονο. Χάνω την αίσθηση των άκρων μου καθώς τα πλάσματα αυτά με τραβάνε όλο και πιο βαθιά. Κοιτάω ένα από αυτά στα κενά του μάτια και μου απαντάει με ένα νεύμα. Να κάνω ησυχία. Σιωπηλά λοιπόν αποδέχομαι το τέλος. Δεν μπορώ να το παλέψω με κάποιον τρόπο. Κι όμως.

Νιώθω τα χείλη μου ζεστά. Στη συνέχεια το πρόσωπό μου. Μια ακτίνα φωτός σπάει το κρύο και καίει το σκοτεινό πλάσμα που προσπαθεί να με παρασύρει. Να ανέτειλε ο ήλιος άραγε; Δεν ξέρω και δε με νοιάζει κιόλας. Πρέπει να φύγω και να η ευκαιρία να το κάνω. Το φως με λούζει ολόκληρο και τα πλάσματα φεύγουν από πάνω μου. Η ζέστη αγκαλιάζει το σώμα μου και μπορώ επιτέλους να κινηθώ. Αρχίζω να κολυμπάω, άτσαλα και βίαια προς το φως. Τα πλάσματα δεν μπορούν να με ακολουθήσουν και νιώθω πως αέρας γεμίζει τα πνευμόνια μου.

Ξυπνάω και αυτό που βλέπω είναι τα μάτια της γυναίκας μου να ανακουφίζονται καθώς βλέπουν τα δικά μου. Όλοι μου οι φίλοι έχουν μαζευτεί γύρω μου και με παρακολουθούν. Ο αδερφός μου, μου λέει πως απλά άρχισα να έχω σπασμούς όπως είχα ξαπλώσει στην αιώρα και έπεσα. Με δυσκολία ανακάθομαι λίγο και τρέμω από το πόσο κρύο νιώθω. Ωστόσο κοιτώντας ψηλά ο ήλιος με ζεσταίνει. Καθώς περνάει η ώρα το ξεχνάω και με λίγο φαγητό και αστεία συνέρχομαι. Μέχρι που όπως πάω να μαζέψω κάποια πράγματα το χέρι μου πονάει. Στο σημείο που με είχε πιάσει το πλάσμα, το δέρμα μου έχει σαπίσει και μολυνθεί. Καθώς κοιτάω πίσω στη θάλασσα, το πλάσμα στέκεται πάνω στο νερό και μου κάνει νόημα να μπω πάω μέσα.

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Poison

Σφηνάκι για το σημερινό τίτλο. Πήραμε κι αυτό το ESL. Με το που κατεβαίνει η τεκίλα αρχίζω και θυμάμαι. Ήμασταν σε μια πισίνα στο Σαν Χοσέ και πίναμε για τη νίκη στο ΙΕΜ τότε. Μου είχε τραβήξει την προσοχή, αλλά δεν περίμενα να με προσέξει η ίδια. Τι δουλειά είχε άλλωστε να προσέξει έναν χοντρό, σπυριάρη και αξύριστο παίκτη Counter Strike; Φορούσε μαγιώ Calvin Klein και έδενε τέλεια γύρω από το σώμα της. Αν δεν κάνω λάθος έπαιζε σε βίντεο κλιπ. Συνεπώς τότε δεν μπορούσα να καταλάβω τι δουλειά είχε σε ένα πάρτι με gamers. Αν ήμουν νηφάλιος ίσως και να την είχα μυριστεί. Δεν έχει σημασία. Κι αυτή με ποτό στο χέρι ήταν. Είχα ξεθαρρέψει εγώ, είχε θολώσει αυτή, δεν άργησε πολύ να δέσει το γλυκό. Λίγη ώρα μετά ήμασταν στο δωμάτιό μου. Ήταν η πρώτη μου.

Δεύτερο σφηνάκι για το σημερινό τίτλο. Θυμάμαι άλλη μια νίκη, από headshot δικό μου στον τελευταίο γύρο. Άλλο ένα πάρτι. Αυτή τη φορά είμαστε σε club με την ομάδα και τους managers. Οπότε κανονίζω να έρθει με τις φίλες της. Η Belvedere ρέει άφθονη και η μουσική είναι δυνατή. Ήμουν τόσες ώρες μπροστά από την οθόνη και τα φωτορυθμικά με ζαλίζουν. Το χέρι μου δεν έχει φύγει από τον κώλο της και με κάθε τρίψιμο που κάνει δυσκολεύομαι να κρατηθώ. Γι’αυτό τη στήνω πάνω από τη λεκάνη της τουαλέτας και της δίνω να καταλάβει. Μου λέει να την πάρω από κώλο και γουστάρω ακόμα περισσότερο. Με θέλει, για πρώτη φορά κάποιος με θέλει και το ποτό με κάνει να κρατιέμαι και να μη βάλω τα κλάματα εδώ και τώρα. Λέμε “Σ’αγαπώ” ο ένας στον άλλον.

Τρίτο σφηνάκι για το σημερινό τίτλο. Κάθομαι να δω λίγο Rick And Morty στο Netflix. Λαμβάνω μήνυμα ότι δεν ανανεώθηκε η συνδρομή γιατί δεν υπάρχει υπόλοιπο στην κάρτα μου. Μαλακία. Δεν έπρεπε να της πάρω τόσα Versace. Δεν πήραμε και το τελευταίο τουρνουά, οπότε είναι τραγικά λιγότερα τα λεφτά αυτό το μήνα. Χαλάλι όμως, τη βλέπω ευτυχισμένη. Πήρε 1500 like στο Instagram σε 10 λεπτά με το καινούργιο της φόρεμα. Το πρόσωπό της έγινε ακόμα πιο φωτεινό από τη χαρά της. Μου πήρε και μια πίπα απίστευτη. Βγήκαμε να το γιορτάσουμε για ποτό.

Τέταρτο σφηνάκι για το σημερινό τίτλο. Θυμάμαι το πόσο άτσαλα έσκασα στο κρεβάτι όταν συνειδητοποίησα τι είχα κάνει. Ακόμα με στοιχειώνουν οι μελανιές. Ήταν τόσο πιωμένη που δεν το κατάλαβε εκείνη την ώρα. Ούτε κι εγώ. Το πόσο πίνουμε κάθε φορά με κάνει να αγνοώ το πόσο ζώο γίνομαι πολλές φορές. Το πρωί κοιτάχθηκε στον καθρέφτη και μετά έφυγε χωρίς να μου μιλήσει. Την πήρα τηλέφωνο και δεν απάνταγε. Είπα στον κόουτς ότι είμαι άρρωστος κι έκατσα όλη μέρα στο σπίτι με ένα μπουκάλι ουίσκι. Το σκεφτόμουν κι έκλαιγα μέχρι που με πήρε ο ύπνος. Είμαι μεγάλος μαλάκας.

Πέμπτο σφηνάκι για το σημερινό τίτλο. Ο χωρισμός μας. Θα είμαι ειλικρινής. Από την αρχή αυτό που με κέρδισε είναι ο κώλος της. Κι αυτό που κέρδισε εκείνη ήταν τα λεφτά μου. Εγώ ήθελα να την πηδάω και να νιώθω γαμιάς. Μέχρι που μια μέρα παραένιωσα γαμιάς και την πλήρωσε. Κι εκείνη ήθελε Gucci, Grey Goose και ενοικιαζόμενες Porsche. Μέχρι που με το ζόρι έφταναν τα έπαθλα των τουρνουά. Κάποια στιγμή σταματήσαμε να δίνουμε ο ένας στον άλλον. Εκεί χάλασαν όλα. Ήταν η πρώτη φορά που λιποθύμησα από το ποτό.

Τελευταίο σφηνάκι. Νιώθω χάλια. Μπορεί να ήταν το καλύτερο μου παιχνίδι μέχρι σήμερα, αλλά δε με νοιάζει. Νιώθω χάλια και το να πυροβολώ στον υπολογιστή μου δε βοηθάει όπως άλλοτε. ‘Έχω πιει πάρα πολύ και στο μυαλό μου έρχεται μόνο εκείνη. Η πανέμορφη, πετυχημένη κοπέλα, που αποδέχτηκε το παράξενο παιδί που την κοιτούσε κρυφά στο πάρτι στην πισίνα. Που με στράγγιξε οικονομικά και που εκμεταλλεύτηκα το κορμί της για να νιώσω λίγο καλά με τον εαυτό μου. Μπορούσαμε και οι δύο πολύ καλύτερα, αλλά κατρακυλήσαμε μαζί. Και τώρα δεν μπορώ να κρατήσω τον εμετό. Ευτυχώς έφυγα από το κλαμπ και δε θα γίνω ρεζίλι.

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

Divided

Καφενείον “Ο ντουβρουτζάς”, 17:05 μ.μ.:

-Αντρίκο, καλή η πούτσα χθες;

-Άντε γαμήσου ρε μαλάκα Νίκο. Πήρες ψεύτικο πέναλτι μέσα στο γήπεδό σου και μιλάς.

-Έλα ρε μαλάκες, πάλι τα ίδια;

-Δε γαμιέσαι κι εσύ ρε Γιώργη; Είσαι ο μόνος άνθρωπος σε όλον τον Πειραιά που δε βλέπει τον Ολυμπιακό.

-Ναι ρε μαλάκα Αντρίκο κι εσύ που τον βλέπεις τι κατάλαβες; Και χάσατε χθες και πήγες κουβά γιατί έπαιξες 10 ευρώ διπλό στο ΟΑΚΑ και παραλίγο να σου ανοίξουν το κεφάλι οι Original.

-Τι να κάνω ρε Γιώργη; Θέλω κι εγώ κάτι να ξεφύγω με τα σεκλέτια που έχω. Η Ολυμπιακάρα είναι η ψυχή μου.

-Να κοιτάξεις να κουνηθείς ρε μαλάκα από εδώ μέσα, που έχεις να δουλέψεις 5 χρόνια. Που πας και μου παίζεις στοίχημα και η τράπεζα είναι στο τσακ να σου πάρουν το σπίτι. Τις προάλλες έπαιξες 150 ευρώ στο καζίνο, ενώ έπρεπε να τα δώσεις στη ΔΕΗ. Κινδυνεύεις ρε μαλάκα.

-Το ξέρω ρε ΝΙκόλα, νομίζεις δε το έχω καταλάβει; Αλλά τι να κάνω παραπάνω ρε; Χρειάζομαι λεφτά. Δουλειά δε βρίσκω. Ο θείος ο Απόλλωνας στο Βέλγιο δε στέλνει πια λεφτά και τα παιδιά ξεκινάνε φροντιστήρια σε λίγες μέρες. Τι άλλο να κάνω;

-Έλα βρε μαλάκα στο καράβι έξι μήνες με το Λευτέρη να βγάλεις μια χαρά λεφτά. Θα σου πέσει ο κώλος, θα πλευριτωθείς, θα βγάλεις καμιά κήλη, αλλά θα χεστείς στο τάλιρο γαμώ. Εγώ δεν έχω να ανησυχώ για τίποτα κι ας λείπω τόσο από το σπίτι.

-Δεν έχεις να ανησυχείς για τίποτα Νικόλα μου, γιατί σου έχει αφήσει ο πατέρας σου μια πολυκατοικία στην Κυψέλη και στοιβάζεις οχτώ, οχτώ τους Πακιστανούς σε κάθε όροφο και βαράς 50 ευρώ το κεφάλι. Και χωρίς να τα δηλώνεις πουθενά. Και να σου θυμίσω πως όταν έπιασες τη γυναίκα σου με το φοιτητάκο από το δίπλα διαμέρισμα, στο τσακ σε προλάβαμε να μην κάνεις κάνα φονικό.

-Κι άμα τη χωρίσεις τη γυναίκα Νικόλα μου, τίποτα δε σε ανησυχεί μετά.

-Έτσι είναι Γιώργη μου.

-Ευχαριστώ Αντρέα μου.

-Έχετε δίκιο γαμώ το σπίτι σας. Αλλά να σου πω κάτι για τους Πακιστανούς; Καλά τους κάνω ρε μαλάκα γιατί έχουν γεμίσει τα μουνόπανα τη χώρα. Έχουνε κάνει συμφωνία με τους Τούρκους να μας φάνε και έχουνε περάσει όλους τους Τζιχαντιστές εδώ. Ας τους φάω τουλάχιστον τα λεφτά, αφού δεν μπορώ να τους φάω ζωντανούς.

-Έχεις ακούσει για τους ψεκασμένους Νικόλα μου;

-Όχι ρε Γιώργη, δεν έτυχε. Τι είναι πάλι αυτοί;

-Τίποτα, κάτι περίεργοι. Συνέχισε Νικόλα μου.

-Όχι ρε γαμημένε, μη συνεχίσεις! Δεν ντρέπεσαι λίγο ρε αρχίδι, έχουν έρθει οι άνθρωποι, πνιγμένοι, θαλασσοδαρμένοι, άρρωστοι κι εσύ τους εκμεταλλεύεσαι, λίγη τσίπα δεν έχεις;

-Κι επειδή είναι άρρωστοι αυτόι θα αρρωστήσω κι εγώ; Ψόφος ρε μαλάκα, ψόφος μέχρι και στα δισέγγονά τους.

-Ε ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ! ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ! ΚΩΛΟΦΑΣΙΣΤΑ! Δεν ξέρεις ρε γαμημένε τι πάει να πει φτώχεια ρε μαλάκα, τι πάει να πει ξεριζωμός. Να μένεις χωρίς σπίτι, χωρίς τίποτα; Όπου και να πας να σε βλέπουνε σαν ξένο ε; Το μόνο που ήξερες είναι τα λεφτά του μπαμπάκα σου.

-ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΡΩ? ΕΓΩ? ΠΟΥ ΕΧΩ ΦΑΕΙ ΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ? Όσο ταξιδεύω δε νιώθω ξένος; Που μου λείπει η Ελλάδα μου; Το σπίτι μου; Όσο εσύ έπαιζες προ-πό και ιππόδρομο; Και στο κάτω κάτω ρε μαλάκα που είδες εσύ προσφυγιά; Επειδή στα είπαν μια φορά πριν 35 χρόνια στην Original; Που μένατε στην Αθήνα από τότε που ήταν κατσικοχώρι; Ούτε από χωριό δεν είσαι ρε καημένε. Και μιλάς και για προσφυγιά. Άντε βούλωσέ το, λαθρολάγνε της πούτσας.

-Νικόλα μου το παρατραβάς.

-Γιώργη σκάσε.

-ΑΣΕ ΤΟ ΓΙΩΡΓΗ ΗΣΥΧΟ ΡΕ ΑΡΧΙΔΙ!

-ΘΑ ΣΕ ΦΥΤΕΨΩ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΠΡΙΝ ΠΡΟΛΑΒΕΙΣ ΝΑ ΚΟΥΝΗΘΕΙΣ!

-Τ’ΑΡΧΙΔΙΑ ΘΑ ΜΟΥ ΚΛΑΣΕΙΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!

-... Ε όχι ρε πούστη, δε σου κάνω τη χάρη. Θα σηκωθώ να φύγω. Στο διάολο Αντρέα μου.

-Στον αγύριστο Νικόλα μου.

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Swiftly!

Το δωμάτιο εδώ είναι υπερβολικά κρύο. Δε με νοιάζει, στόχος μου είναι το αγαλματίδιο που έχω πλέον στο σάκο μου. Γι’αυτό με πλήρωσαν. Η δουλειά ήταν εύκολη, οι τρύπες στην οροφή του ναού μου επέτρεψαν να μπω γρήγορα και το κειμήλιο ήταν αφύλακτο. Δεν μπορώ να σκαρφαλώσω πάλι, έσπασα μερικά κομμάτια πέτρας από τα οποία μπορούσα να πιαστώ. Αφού ο ναός είναι άδειος θα φύγω γρήγορα από κάποιο παράθυρο ή πλαϊνή πόρτα. Μόνο που έκανα λάθος. Δεν ήταν αφύλακτο το δωμάτιο. Τους βλέπω. Και πιάνω γρήγορα τα όπλα από τη ζώνη μου.

Δύο μεγαλόσωμα πράσινα αγάλματα κάνουν την είσοδο τους στο ναό. Tα μάτια τους λάμπουν με ένα έντονο φως, όπως αυτό στο πρόσωπο που απεικονίζει το αγαλματίδιο. Δε διστάζω δευτερόλεπτο. Έχω ήδη εκτοξεύσει το ατσαλένιο μου μπούμερανγκ θρυμματίζοντας το στήθος του ενός. Πέφτει κάτω ακίνητος. Μέχρι να δει ο δεύτερος τι συνέβη εγώ εκμεταλλεύομαι τις σκιές από την κολόνα δίπλα του και γίνομαι ένα με αυτές. Σαν αστραπή ορμάω πάνω του και με τα δύο στιλέτα μου και τα μπήγω στο φτιαγμένο από νεφρίτη κεφάλι του. Πιάνω το μπούμερανγκ που γυρίζει σε εμένα. Παράλληλα όμως δεν προσέχω το τι συμβαίνει γύρω μου και αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο.

Τρία σούρικεν προσγειώνονται ακριβώς δίπλα μου. Αντιπερισπασμός. Το κατάλαβα αργά και μια λεπίδα κόβει επιφανειακά το αριστερό μου πόδι. Ο νέος μου αντίπαλος φοράει πράσινη πανοπλία σαν σαμουράι. Τουλάχιστον δεν είναι από νεφρίτη όπως όλα τα άλλα αντικείμενα εδώ μέσα. Είναι όμως το σπαθί του. Ορμάει τυφλά πάνω μου. Είμαι πιο γρήγορος τώρα που μπορώ να τον δω. Μια απλή περιστροφή στα αριστερά και βρίσκομαι πίσω του. Τον σφάζω στην καρδιά του και πιάνω το σακίδιό μου. Ό,τι και να βρω είναι χρήσιμο αυτή τη στιγμή. Η κολόνα μου προσφέρει κάλυψη, καθώς μπαίνει άλλο ένα άγαλμα από τα δεξιά μου. Σπάω το φιαλίδιο με το όξινο υγρό πάνω στο στιλέτο μου και ο ήχος τραβάει την προσοχή του αγάλματος. Γυρνάει το κεφάλι για να δει τι συμβαίνει και το χαιρετάει το στιλέτο μου. Το κεφάλι του γίνεται σκόνη. Έντονοι βηματισμοί ακούγονται από το βάθος. Πιάνω άλλο ένα στιλέτο από το σακίδιο, μαζί με το μπούμερανγκ.

Δύο νέα αγάλματα μπαίνουν μέσα. Το ένα είναι διαφορετικό, μεγαλύτερο. Φοράει πανοπλία και φέρει έναν διπλό πέλεκυ. Το άλλο όμως που είναι ίδιο με το προηγούμενο, δέχεται άλλη μια φορά το μπούμερανγκ. Το άλλο δε χάνει χρόνο. Μου ορμάει κατευθείαν. Κινείται πολύ γρήγορα για το μέγεθος του. Ο φόβος που νιώθω μου είναι πρωτόγνωρος. Το ένστικό μου ξυπνάει τελευταία στιγμή και δέχομαι ένα χτύπημα από τον πέλεκύ του στο στήθος μου. Τρέχει πολύ αίμα και δεν είμαι διατεθειμένος να πεθάνω για μια δουλειά. Ορμάω σχεδόν απρόσεκτα πάνω του. Το πρώτο χτύπημα κόβει τα λουριά του θώρακά του. Το δεύτερο ανοίγει βαθύ χαράκωμα στην πέτρα και το τρίτο το βρίσκει στην καρδιά. Πέφτω με τον ώμο στην πόρτα μπροστά μου και αρχίζω να τρέχω. Ψηλαφίζω τον τοίχο για κάποιο πέρασμα.

Ξάφνου, άλλα δύο αγάλματα προσπαθούν να μου κόψουν το δρόμο. Δεν κόβω ταχύτητα, πηδάω πάνω στην ασπίδα του ενός και του σπάω το λαιμό με τα στιλέτα. Εκμεταλλευόμενος την ορμή μου, ρίχνω το βάρος μου στο πτώμα του ενός αγάλματος και αυτό πέφτει άτσαλα μπροστά, καλύπτοντας το άλλο. Καλού, κακού, τσεκάρω ότι το κεφάλι του όντως έχει σπάσει πριν προχωρήσω. Στα δεξιά μου είναι μια πόρτα και χωρίς δεύτερη σκέψη την ανοίγω, αλλά το θέαμα δε με ικανοποιεί καθόλου.

Δύο ακόμα μεγαλύτερα αγάλματα, οπλισμένα με δόρια με τριπλούς πελέκεις στις άκρες. Σκατά. Γυρίζω πίσω και βλέπω άλλο ένα τέτοιο να έρχεται πάνω μου. Είμαι όμως προετοιμασμένος. Μια βόμβα καπνού αργότερα και τα έχω προσπεράσει χωρίς να με μπορούν να με ακολουθήσουν ελπίζω. Προσπαθώ να κινηθώ γρήγορα και αθόρυβα, αλλά τόσο αίμα που χάνω σύντομα θα με βρουν. Ελπίζω το ξόρκι που ζωντανεύει αυτά τα πράγματα να μη με ακολουθήσει μέχρι την πόλη. Επιτέλους φαίνεται να φτάνω στον προθάλαμο και την έξοδο. Επιταχύνω όσο μπορώ και προσπαθώ να πέσω με δύναμη πάνω στην πόρτα. Εκείνη την ώρα ακούω τον ήχο ενός σύρματος να τεντώνεται. Νιώθω κοψίματα στο δέρμα μου και το σφίξιμο από το σύρμα. Νιώθω το αίμα μου να κυλάει στο πάτωμα καθώς εκείνο δονείται από τους κραδασμούς των αγαλμάτων που πλησιάζουν. Μου ψαχουλεύουν το σακίδιο. Καθώς κοιτάω πάνω βλέπω ένα σώμα σχεδόν παιδικό. Κάποιο μικρόσωμο πλάσμα ελέγχει αυτά τα φοβερά αγάλματα. Ακούω τη φωνή, γυναικεία:

-Πήγες να κλέψεις τα κοσμήματά μου. Και γι’αυτό σου αξίζει αυτό που θα σου συμβεί!

Και τότε όλα έσβησαν.

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Ψαγμενιές

"Είσαι ο τύπος που θα περάσει τη ζωή του, έχοντας τη μία επιφώτιση μετά την άλλη, νομίζοντας πως βρήκες επιτέλους τι σε κρατάει πίσω και αφού το βρήκες θα γίνεις δημιουργικός και παραγωγικός και θα αλλάξεις επιτέλους τη ζωή σου. Η πικρή αλήθεια είναι πως δε θα αλλάξει τίποτα. Ο φαύλος κύκλος της μετριότητας, δεν είναι λόγω κάποιου εμποδίου, είναι εξ'αιτίας σου. Το μόνο πράγμα που σε εμποδίζει απ'το να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα είναι ότι τα έχεις εσύ ο ίδιος."

Και κάπου εδώ το ποστ αυτό κορύφωσε. Πραγματικά σταμάτησα να γράφω για 10 λεπτά.

Αστειάκι. Το'χω αυτό. Το παραπάνω απόφθευγμα νιώθω πως περιγράφει τη γενιά μας. Το οποίο ακούγεται τόσο cringy και απαίσιο. Η μεταμόρφωσή μου σε Tumblr Girl θα ολοκληρωθεί όταν κόψω τα κομμουνιστικά αστεία και ποστάρω αποκλειστικά ασπρόμαυρες φωτογραφίες ή σκηνές από το Neon Genesis Evangelion. Blog έχω ήδη και μου αρέσει εριστικά πολύ η Vaporwave. Λυπηθήτε με.

Αλλά ναι για να μπω μια και καλή στο ψητό, η επιφώτιση που έχω για αυτήν την εβδομάδα είναι το πόσο στεκόμαστε εμπόδιο στους εαυτούς μας για τους πιο ηλίθιους λόγους. Και έγραψα για τη γενιά μας γιατί έχουμε αποφασίσει να γεμίσει με safe zones και εύκολα προσβάσιμο χάσιμο χρόνου που δε χρειάζεται να προσπαθήσουμε για την ελάχιστα uncomfortable επιλογή του πως θα περάσουμε τη μέρα μας: Γιατί να κάτσεις έξω να ξενυχτήσεις με μπύρες σε πάρκο, όταν μπορείς να είσαι σπίτι και να παίζεις; Γιατί να πεις σε κάποιον αυτά που θες όταν μπορείς απλά να φορτώσεις μια ταινία στο Netflix και να βγάλετε το σκασμό για τρεις ώρες και μετά να πάρει ο καθένας το δρόμο του; Γιατί να βγεις έστω και λίγο από το comfort zone σου όταν μπορείς να δημιουργήσεις ένα περιβάλλον ακριβώς όπως το θες, πολλές φορές μάλιστα κοροϊδεύοντας τα comfort zones των άλλων;
Ίσως όλες αυτές οι απορίες και οι αγανακτισμοί μου να φαίνεται αντιφατικοί με πράγματα που έχω πει/γράψει στο παρελθόν. Και είναι αντιφατικοί με αυτά που πιστεύω και τώρα σε ένα βαθμό, αλλά όλα έχουν το λόγο τους που είναι σ'αυτό το κείμενο. Λατρεύω το ίντερνετ και λατρεύω την ικανότητα του να προσαρμόζω έναν "χώρο", είτε αυτή είναι η αρχική μου στο Facebook, είτε τα Subreddits που ακολουθώ, είτε οι συνδρομές μου στο Youtube, να έχουν σχεδόν αποκλειστικά και μόνο τα πράγματα που θέλω εγώ να βλέπω. Λατρεύω το να βυθίζομαι σε games σε σημείο που βγαίνω στο δρόμο και ότι και να βλέπω έχει κάποιο Tooltip και θεωρώ πως η άνεση στην οποία έχουμε φτάσει, του να μπαίνεις σε μια εφαρμογή, να κρατάει το επεισόδιο/κεφάλαιο/κομμάτι που ήσουν και να συνεχίζεις αυτόματα από εκεί, το μεγαλύτερο δώρο της πληροφορικής στην ανθρωπότητα. Και όπως σε πολλές άλλες περιπτώσεις, δε φταίει το εργαλέιο, αλλά το πως το χρησιμοποιούμε.

Δε γίνεται όμως να κοροϊδευόμαστε για πάντα. Τουλάχιστον όχι χωρίς συνέπειες. Και όσο αγαπάμε τους εαυτόυς μας και τους ανθρώπους γύρω μας είναι ακόμα πιο δύσκολο να έρχεσαι σε παραδοχή με τέτοιες καταστάσεις. Η ζωή δε θα είναι για πάντα αυτό που νομίζουμε ότι χτίζουμε εμείς. Δεν υπάρχει το τέλειο, δεν υπάρχει η ευκολία και κυρίως, τίποτα δεν είναι αυτό που πιστεύουμε. Καθημερινά, μικρά μικρά κομμάτια της διαστρεβλωμένης αυτής αντίληψης που έχουμε, αποσυντίθονται και δίνουν τη θέση τους στην αληθινή είκονα που είναι τελείως διαφορετική απ'ότι νομίζουμε. Άλλες φορές πολύ πιο γαλήνια και καθυσηχαστική και άλλες φορές είναι το πρόσωπο της άσχημης, επίπονης αλήθειας που προσπαθούμε να κρύψουμε από τον εαυτό μας. 

Μια αλήθεια που όλοι θέλουμε να βγάλουμε προς τα έξω και εμποδίζουμε τον εαυτό μας από το να το κάνουμε. Και ώρες αγωνίας, άγχους και ψυχικής αυτοτιμωρίας πάνε στράφι. Και το ξέρουμε και οι υπόλοιποι αυτό που έχεις μέσα σου. Είναι κρίμα που δε μιλάς, εμείς προσπαθούμε και απογοητευόμαστε όταν όλα πάνε στραβά, γιατί δεν ξέρουμε πια τι άλλο να κάνουμε. Και τρέφουμε κι εμείς μια άσχημη αλήθεια με άσχημα ψέματα. Και κοροϊδευόμαστε πως ξεδίνουμε ρίχνοντας Παναγίες σε Πολωνούς, φωνάζουμε όταν ένας τύπος πλακώνει έναν άλλον τύπο στα ψέματα και βλέποντας κάποια να κάνει σε κάποιον κάτι που θα θέλαμε να κάνει σε εμάς, αλλά έχουμε πειστεί πως δε μας αξίζει τίποτα.

Είναι τρομακτικό το πως όλα αυτά τα κλισέ γράφτηκαν σε τόσο λίγο χρόνο. Το πιο τρομακτικό είναι το να το βλέπω αυτό γύρω μου και να αμφισβητώ αυτά που κάποτε θεωρούσα πυρήνα της ίδιας μου της ύπαρξης. Αλλά αυτό δεν είναι κομμάτι της ζωής μας; Να εξελισόμαστε και πολλές φορές να γκρεμίζουμε αυτό που ήμασταν και να αναδυόμαστε ως κάτι καινούργιο; Αυτό ίσως και να είναι το νόημα. Ή μπορεί να είναι και ένα ψέμα που μου λέω για να δίνω στη ζωή μου κάποιο νόημα.

Γιατί πραγματικά, αυτό στο οποίο εν τέλει ήθελα να καταλήξω είναι το πόσο χαμένος νιώθω. Απλά πάω. Χωρίς να ξέρω το που. Δεν ξέρω τι θέλω, απλά νιώθω πως περνάνε σκηνές από τη ζωή μου και πάνε κάπου κι αυτές. Νόμιζα πως θα βρω διάφορα χόμπι και πως θα με καλύψουν, αλλά όλα τα παράτησα. Και συνεχίζω να πιάνω καινούρια. Ίσως είναι κι αυτό μέρος της εξέλιξης, αλλά πολλές φορές με κάνει να νιώθω μέτριο και να πέφτω στην παγίδα του "Ξέρω λίγο απ'όλα, άρα δεν ξέρω τίποτα".

Αν υπάρχει κάτι όμως που ειλικρινά με χαρακτηρίζει είναι η αισιοδοξία. Θα συνεχίσω που να με πάρει ο διάολας. Όσο έχει να πάω θα πηγαίνω. Κι ας είναι ο φόβος μου ότι μια μέρα που θα ξυπνήσω θα καταλάβω πως πέρασαν 10 χρόνια έτσι. Πως έχασα την εκκίνηση που λένε και οι Pink Floyd. Κανείς δε μου είπε πότε να τρέξω. Ίσως κανείς δεν ήξερε για να μου πει.

Δατς ιτ. Κλισέ, ποζεριά, emo, το ξέρω. Βαριέμαι κι εγώ μη νομίζεις. Αλλά δεν έχω τι άλλο να γράψω. Αν ερχόσουν από'δω θα ήταν καλύτερα.

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

joji

Ένα συχνό trigger μου για να επανέρχομαι στην υπέροχη δημιουργική δραστηριότητα που είναι το blog είναι η πολύ καλή μουσική. Έχοντας χαλαρώσει αρκετά ως άνθρωπος τον τελευταίο καιρό, πλέον προτιμώ τη μουσική μου να κινείται σε αντίστοιχους ρυθμούς ακούγοντας όσο το δυνατόν περισσότερο Nujabes και Childish Gambino κάθε μέρα. Έπαθα τεράστιο σοκ ανακαλύπτοντας πως ο Filthy Frank έχει και μουσικό ιστορικό ως joji και μάλιστα η μουσική του είναι εξαιρετική και κινείται σε αυτό το χαλαρό, ατμοσφαιρικό jazzy στυλ hiphop που πλέον θεωρώ must στη ζωή μου. 

Εκτός από τη μουσική, ο καιρός σιγά σιγά γυρίζει στο αγαπημένο μου στυλ. Γενικά οι ευλογίες των θεών είναι με το μέρος μου.

Μπαίνει λοιπόν ο πλέον αγαπημένος μου μήνας του χρόνου, ο Σεπτέμβρης. Είναι ο αγαπημένος μου μήνας γιατί όλο του το νόημα είναι η μετάβαση. Η μετάβαση από τη μίζερη στατικότητα της απραξίας της επαρχίας και του καλοκαιριού στη βαβούρα, τη φασαρία και την ενεργητικότητα του χειμώνα. Η μετάβαση από τη μοναξία και την επιλεκτική κοινωνικότητα στην εξαναγκαστική κοινωνική αλληλεπίδραση του οποιουδήποτε χώρου στον οποίον επιστρέφουμε. Είναι μια έννοια που όσο περνάνε τα χρόνια με βρίσκω απρόσμενα να εκτιμώ όλο και περισσότερο.

Την εκτιμώ γιατί είναι μια πολύ γλυκιά μετάβαση με μία από τις καλύτερες φάσεις οργανικής προσαρμογής που βιώνουμε στη μίζερη ζωή μας. Ο καιρός κρυώνει σιγά σιγά, μπαίνουμε στους ρυθμούς μας, πέφτει αυτή η βραδινή ησυχία και αυτού του στυλ η μουσική νιώθω ότι περιγράφει άψογα αυτήν την ατμόσφαιρα.

Όσο και να μου αρέσει όμως ο Σεπτέμβριος, θα ήταν ακόμα καλύτερο ένα βράδυ του Σεπτεμβρίου δίπλα στη θάλασσα. Εκείνο το στυλ βραδιάς που αράζεις και έχει κρύο και είσαι με την παρέα και τσιμπάς τα σάπια πατατάκια γιατί το περίπτερο εκεί δίπλα δεν έχει σχεδόν τίποτα και πίνεις τα ποτάκια που έχεις βγάλει λαθραία από το σπίτι γιατί οι δικοί σου δεν πίνουν γενικά. Φτάνεις στο σημείο που μπαίνεις σε εκείνες τις βαθιές συζητήσεις με τους φίλους και βγάζεις τα εσώψυχά σου και μπαίνεις σε αυτήν την κατάσταση χαρμολύπης. Γαμώτο, έχουν καιρό να συμβούν αυτά.

Αν νομίζεις ότι είναι Tumblr post ως τώρα, brace yourself.

Έχουν καιρό να συμβούν αυτά όταν ασχολείσαι με χίλια δυο πράγματα. Ενεργή ενασχολήση με 6-7 παιχνίδια, γυμναστική, προγραμματισμός, DnD, Wrestling, Comics, memes και anime. Και το πρόβλημα δεν είναι ο χρόνος. Είναι το ότι όταν ασχολείσαι με τόσα πράγματα μαζί είσαι μέτριος σε όλα. Είσαι ο τύπος που ασχολείται και με αυτό. Δημιουργείς την εντύπωση ενός ανθρώπου που δεν έχει χρόνο στους άλλους και συν της μετριότητας που έχεις σε όλα γίνεσαι μια δεύτερη επιλογή, όχι πρώτη και συνεπώς σε σκέφτονται/προτιμούν πολύ λιγότερο. Sucks.

Το καλό από την άλλη είναι ότι έχω πλήρως προσαρμοστεί και συμφιλιωθεί με την ιδέα της μοναξιάς, μπορώ δηλαδή εύκολα να με φανταστώ σε 6-7 χρόνια να αράζω και να βλέπω όλη μέρα αγώνες του Bret Hart και να παίζω card games και JRPGs. 

Θα είμαι ειλικρινής, οι δύο παραπάνω παράγραφοι δεν αποτελούν πραγματικό πρόβλημα, είναι απλά καταστάσεις που φουσκώνω στο μυαλό μου. Φταίει που τελείωσε και το Bleach μεταξύ άλλων. Πιο σοβαρό πρόβλημα θεωρώ το ότι κάθε πρωί που ξυπνάω δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει με τη ζωή μου και σχεδόν όλοι γύρω μου απαιτούν να ξέρω. Όλα είναι περίεργα γενικά. 

Αυτά, θα προσπαθήσω να είμαι πιο consistent γενικά, ίσως αναστήσω και τον Πλωτάρχη. Ανάλογα με τη μουσική και την έμπνευση.

Cheers.  

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Pipebomb

27-06-11. Η μέρα που χιλιάδες άνθρωποι επέστρεψαν στο Wrestling και στη WWE χάρη σε αυτό το υπέροχο promo του CM Punk γύρω από την άθλια κατάσταση της εταιρίας, εκφράζοντας πολλές από τις απογοητεύσεις του κοινού και οδηγώντας σε ένα από τα καλύτερα match της ιστορίας του θεάματος 3 εβδομάδες αργότερα.

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Γιατί με τη σειρά μου κι εγώ ήθελα να κάνω κάτι αντίστοιχο και να μιλήσω για την 6μηνη εμπειρία γύρω από τα eSports sites στην Ελλάδα. Σίγουρα δεν είναι εξίσου εντυπωσιακό με το να είσαι μέσα σε μια ομάδα και να μπορείς να μιλήσεις για πολλά πράγματα για τη σκηνή, αλλά τα sites αυτά έχουν μεγάλη σημασία για τη σκηνή αλλά και για την ίδια τη χώρα, τόσο γιατί αποτελούν μεγάλη πηγή ενημέρωσης για ένα μεγάλο κομμάτι του κοινού αλλά και γιατί πολλές φορές υποστηρίζουν/συνεργάζονται με ομάδες αλλά και οργανώνουν τα περισσότερα events της σκηνής. 

Ένα tl;dr από τώρα για όποιον δεν ψήνεται ή δεν έχει χρόνο ή οτιδήποτε. Όπως σε τόσα πράγματα, έτσι και σε αυτό το χώρο η Ελληνική λαμογιά και απατεωνιά κάνει θαύματα και καταστρέφει τους ανθρώπους που έχουν όρεξη να χτίσουν κάτι που πράγματι θα βοηθήσει στην εξέλειξη ενός τόσο καινούργιου τομέα. 

Ας αρχίσουμε με το πρώτο ελαφρυντικό προς οποιοδήποτε site εκεί έξω. Το Ελληνικό κοινό δεν είναι ακόμα αρκετά ώριμο για να δεχτεί μια τέτοια σκηνή. Πρόκειται ή για παιδάκια δημοτικού/γυμνασίου που ζουν μόνο για drama και ακολουθούν θρησκευτικά προσωπικότητες του χώρου ή για wannabe εξυπνάκηδες που θεωρούν πως κάθε Ελληνική προσπάθεια είναι απαράδκετη και αρνούνται να επιχειρηματολογήσουν την κριτική τους όταν εμείς ως αρθρογράφοι τους προσεγγίζαμε ψύχραιμα με σκοπό να δούμε τι τους φταίει πραγματικά στη δουλειά μας. 

Γενικά δούλεψα στα 2 μεγαλύτερα Ελληνικά brands που υπήρξαν στο χώρο. Η όλη φάση ξεκίνησε όταν έχοντας μια άκρη στο πρώτο brand για το οποίο δούλεψα, μου δώθηκε η ευκαιρία για tryout για μια θέση αρθρογράφου στη σελίδα την οποια και κέρδισα εν μέρει χάρη σε αυτό εδώ το blog. Εν τέλει πέρασα το tryout, γνώρισα μερικά πάρα πολύ καλά άτομα με τους οποίους στη συνέχεια γίναμε φίλοι και ξεκίνησα δουλειά.

Η δουλειά μου ήταν να δίνω άρθρα γνώμης πάνω σε διάφορα θέματα γύρω από τα eSports και κυρίως από το League Of Legends. Ακούγεται ωραίο, αλλά το όλο brand είχε έναν κάκιστο τρόπο λειτουργίας το οποίο επηρέαζε άμεσα και εμένα.
Ένα απείρως εριστικό στοιχείο ήταν η εμπορικότητα. Το να είσαι πρώτος προϋποθέτει είτε το να είσαι ασυναγώνιστος και καθορίζεις εσύ το τι trend θα ακολουθεί το κοινό ή το να δίνεις στο κοινό ό,τι αηδία θέλει να διαβάσει. Το δεύτερο μας το επισήμαναν σε κάθε meeting και επέμεναν πως αυτό χρειαζόμαστε και επικροτούσαν παιδιά που σπατάλαγαν το ταλέντο τους σε τέτοιες αηδίες βγάζοντας άρθρα που θα μπορούσαν να είναι χίλιες φορές καλύτερα αν είχαν ένα σοβαρό θέμα. Πολλές φορές επίσης έσκαγαν και πολλά clickbait άρθρα με την κουτοπονηριά του να μαζέψει κάποιος views από το τίποτα.

Εν τέλει όταν αποχώρησα από αυτό το πρώτο αυτό brand αρκετοί είχαν σταματήσει να γράφουν και ακόμα περισσότεροι ήταν αγανακτισμένοι με διάφορα προβλήματα που είχαν προκύψει. Για εμένα οι ενστάσεις μου ήταν 2 όλες κιόλες.  Όντας περίπου 3 μήνες εκεί εμένα το πρόβλημά μου ήταν ότι ποτέ δεν "μπήκα" στο brand, ήμουν με εξαίρεση 5-6 άτομα απλά ένας τύπος που έγραφε σε αντίθεση με το wannabe κλίμα οικογένειας που μας πάσαραν. Και το άλλο ήταν ότι προσλήφθηκα ως αρθογράφος για την καλή κριτική μου ικανότητα και άποψη και κατέληξα να καλύπτω νεάκια και ότι μαλακία μου δίνανε και να μην έχω καθόλου δημιουργικό έλεγχο σε αυτά που γράφω από ένα σημείο και μετά. Παρακαλούσα όλο το διάστημα να αποκτήσω στήλη για να την πάρω στο τέλος της θητείας μου, τα άρθρα αργούσαν να βγουν και οι αλλαγές που έπαιρνα στη θεματολογία ήταν για να ακολουθώ τη γραμμή του site και όχι τη δική μου, ως κάποιος που γράφει άρθρα άποψης.

Όταν άλλαξα brand, ήταν κυρίως γιατί ακολούθησα όσους φίλους απέκτησα στο προηγούμενο brand και όλοι πιστεύαμε πως θα είναι καλύτερα τα πράγματα με βάση τα όσα μας είχαν πει. Και λειτουργικά τα πράγματα για όσους δουλεύαμε στο eSports κομμάτι του καινούργιου site ήταν εξαιρετικά. Ήμασταν δημιουργικά ελεύθεροι να γράφουμε αυτά που θέλουμε χωρίς να αναλωνόμαστε σε ηλίθια άρθρα ή σε γελοιότητες της Ελληνικής σκηνής όπως τη μούφα επίθεση των Anonymous στην Elysium ή τη μεταγραφή της εβδομάδας για τους DD. Γράφαμε τα νέα και τα άρθρα που θέλαμε, χτυπάγαμε ειδήσεις 2-3 μέρες πριν από κάθε άλλο site και γενικά δουλεύαμε όπως θα έπρεπε να δουλεύει κάθε site σε αυτό το χώρο. Και όλο αυτό απλά χωρίς να μας επιβάλλει κάποιος πράγματα και να μας αφήνουν να δουλέψουμε όπως εμείς ξέρουμε και θέλουμε.

Για τους φίλους μου στο καθαρό gaming κομμάτι τα πράγματα ήταν λίγο χειρότερα γιατί έπρεπε να δεχτούν όλα τα καπρίτσια του αφεντικού, πράγματα που τα έμαθα κυρίως από τα meeting και αυτά που έγραφε στο facebook στα συντονιστικά group/chat. Εν τέλει όσοι γνωστοί μου δούλευαν σε αυτό το κομμάτι, μέχρι να σταματήσουμε να δουλεύουμε εκεί, είχαν αλλάξει καθήκοντα. Και αυτό για τα καπρίτσια ενός αρκετά μεγάλου ανθρώπου, που θεωρούσε ότι μπορούσε να τρέξει ιστοσελίδα και να πειθαρχήσει παιδιά 13-14 χρονών ως υπαλλήλους του. Γενικά αυτό δεν πήγε και πολύ καλά. Εν τέλει ο τύπος αυτό που ήθελε ήταν να προμοτάρει όποια brands έφτιαχνε ατομικά και απλά χρησιμοποιούσε το site ως βάση για τα πράγματα που ήθελε να προοωθήσει ο ίδιος. 

Το site αυτό έκλεισε μετά από ένα διάστημα αδράνειας (γενικά δεν είχε και το τρελό uptime, έριχναν το σέρβερ κάτι γελοίες απόπειρες DDoS) και έγιναν κάτι άμοιρες απόπειρες να ξανασυνεχίσει αλλά μάταια. Ήταν ένα πείραμα που ξεκίνησε πολύ καλά, αλλά κατέληξε μεγάλη αποτυχία, λόγω μιας ανίκανης διοίκησης που δεν έδωσε την προσοχή και την αξία που έπρεπε σ'ένα τόσο καλό site που είχε στα χέρια του και απέσυρε τόσα παιδιά με ταλέντο απ'αυτό το χώρο. Αλλά αυτοί οι είναι οι Έλληνες που έχουν λεφτά για πέταμα και θέλουν να χαλαρώσουν τη συνείδησή τους ότι βοήθησαν και 5-10 παιδιά να κάνουν το κομμάτι τους και να βοηθήσουν τον εαυτό τους να φανούν καλύτεροι προς τα έξω. Ξεφτίλες.

Θα μου πεις γιατί δεν είπες σε κάποιον από τους από πάνω κάτι για όλα αυτά; Στο πρώτο brand δεν ήξερα καν ποιοι ακριβώς είναι οι από πάνω, αλλά και πάλι, από τη στιγμή που κανείς δε φαίνεται να νοιαζόταν για κάτι άλλο πέρα από την πάρτη τους ή το τι απατεωνιά θα κάνουν για να ξεφορτωθούν δουλειά, ή ποιο θα είναι το επόμενο clickbait, δε θα είναι ο άκυρος που θα τους αλλάξει μυαλά. Αντίστοιχα στο δεύτερο brand, όταν χρειάζεται να πεις σε έναν άνθρωπο 30+ να κάνει ησυχία στο ίδιο του το event γιατί βρίζει βλέποντας LoL, το να του ζητήσεις να σοβαρευτεί είναι δύκσολο έως ακατόρθωτο.

Με τα πολλά αυτά είχα να σας πω για την όλη εμπειρία του να δουλεύεις σε ένα esports site στην Ελλάδα. Ελπίζω ένα τόσο μεγάλο και σχετικά γενικευμένο salty άρθρο να μην ήταν πολύ ανυπόφορο. Δυστυχώς πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα σκηνή καταδικασμένη από ηλίθιους να μένει σε τοπικιστικό επίπεδο και να αποτελεί ένα χώρο εκμετάλλευσης ανθρώπων που θέλουν να κάνουν κάτι που πραγματικά αγαπάνε. Και ίσως να φαίνονται υπερβολικοί οι χαρακτηρισμοί μου ή πως τσαντίζομαι υπερβολικά με όλα αυτά, αλλά είναι ένας τομέας με τον οποίον ασχολούμουν εντατικα και έχει τεράστιο μέλλον μπροστά του. Ίσως κάποτε να τον υποδεχτούμε στη χώρα με τον τρόπο που του αρμόζει.

Υ.Γ. Όλα αυτά τα έχω γράψει ως εργαζόμενος. Και όταν δε φέρεσαι με τον τροπο που πρέπει στους εργαζομένους σου, όσα κι αν έχεις κάνει για την κοινότητα, θα τους εξοργίσεις.