Τοπ 100: 40-31

Χριστέ μου φτάσαμε στα 40 τελευταία άλμπουμ. Απίστευτο το ταξίδι που έχει ξεκινήσει και σύντομα φτάνει στο τέλος του μέσα σε λίγο καιρό. Αν έχεις ακολουθήσει έστω και λίγο αυτό το ταξίδι σε ευχαριστώ που ήσουν εδώ και συζητήσαμε τα άλμπουμ και τις επιρροές που είχαν στον καθένα μας. Ένα σημαντικό disclaimer ότι τα άλμπουμ που θα παρουσιαστούν από εδώ και πέρα, τα θεωρώ όλα ένα προς ένα άψογα, το καθένα για τους λόγους που θα δεις στα αντίστοιχα write-ups. Τα παλαιότερα άρθρα βρίσκονται σε αυτήν εδώ τη λίστα:

• 100-91
• 90-81
• 80-71
• 70-61
• 60-51
• 50-41

40. Method Man - Tical (1994)

Σε άλλη μια εμφάνιση σόλο δουλειάς από μέλος των Wu-Tang Clan, εδώ έχουμε τον αγαπημένο μου Method Man. Όντας ο μοναδικός που είχε σόλο κομμάτι στον πρώτο δίσκο, είναι και ο πρώτος που έβγαλε σόλο δουλειά και μάλιστα επάξια. Το Tical είναι ένα άλμπουμ που λατρεύω γιατί πρόκειται για το υγρό όνειρο κάθε old-school head που σέβεται τον εαυτό του. 13 tracks με συνολική διάρκεια τα 43 λεπτά, στα οποία έχουμε ξερές παραγωγές, μονοφωνία και μπινελίκια. Σε μια συλλογή από grimey, σκοτεινά beats του RZA, ο Meth δίνει ένα ρεσιτάλ τόσο στιχουργικά, όσο και από άποψη flows και το πόσο φοβερά πατάει σε κάθε beat, με αποκορύφωμα το rap battle με το άλλο μέλος των Wu-Tang και προαναφερθέντα Raekwon στο "Meth VS Chef". Ανγή, 90s, Νεοϋορκέζικη ραπ από έναν από τους καλύτερους του είδους.

39. Danny Brown - uknowwhatimsayin¿ (2019)

Ο Danny Brown είναι ένας από τους καλύτερους ράπερ που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Για το πιο πρόσφατο του άλμπουμ αποφάσισε να συνεργαστεί με τον Q-Tip των A Tribe Called Quest, ο οποίος ανέλαβε την παραγωγή, φέρνοντας άλλα μεγάλα ονόματα όπως ο Paul White, ο Flying Lotus και ο JPEGMAFIA για ένα πολύ ωραίο, σύντομο (μόλις 33 λεπτά σε διάρκεια) άλμπουμ με boom bap, psychedelic και soul επιρροές. Είναι επίσης ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ στιχουργικά καθώς ο Danny Brown αφήνει πίσω την περιγραφή σκοτεινών και μίζερων εικόνων, ακολουθώντας μια πολύ πιο stand up comedy προσέγγιση, με ξεκαρδιστικούς και wholesome στίχους (τους οποίους ο Danny χώνει απίστευτα πάνω σε μια όμορφη ποικιλία από beats), διατηρώντας όμως κάποια από τα φρικαλέα στοιχεία και εικόνες που τον έχουν κάνει τον ράπερ που τόσο αγαπάμε.

38. The Strokes - The New Abnormal (2020)

Το καλύτερο άλμπουμ ενός εκ των καλύτερων indie rock συγκροτημάτων της τελευταίας 20ετίας. Το New Abnormal συνδυάζει υπέροχα τον κλασικό indie rock ήχο των Strokes με τα πάντα catchy και ευχάριστα ριφφάκια κιθάρας, με έναν ηλεκτρονικό ήχο με μπόλικα synthesisers και μια ελαφριά disco επιρροή, πράγματα με τα οποία έχει πειραματιστεί το συγκρότημα στο παρελθόν αλλά εδώ έχει ξεκάθαρα τελειοποιήσει. Συνοδεία αυτού του πάρα πολύ γλυκού ήχου, είναι οι κλασικά μελαγχολικοί και ελαφρώς ποιητικοί στίχοι των Strokes, γεμάτοι με περισσότερο introspection από ποτέ, δείχνοντας την ωριμότητα ενός συγκροτήματος που έχει αισίως κλείσει 20 χρόνια στα μουσικά δρώμενα, διατηρώντας όμως τη νεανική ενέργεια που είχαν από το πρώτο πρώτο άλμπουμ τους.

37. Tame Impala - Lonerism (2012)

Το project του Kevin Parker, Tame Impala είναι πασίγνωστο πλέον. Αν και το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχίας του ήρθε από τις μετέπειτα δουλειές, το Lonerism είναι αυτό που σαν δίσκος έχει μείνει περισσότερο στην καρδιά μου. Όπως με πολλές άλλες περιπτώσεις, έτσι κι εδώ, έχουν τεθεί τα θεμέλια του ήχου που γίνεται συνώνυμος με το όνομα Tame Impala. Ένα πολύ εκρηκτικό ψυχεδελικό άλμπουμ με πληθώρα ποπ επιρροών, γεμάτο ενδιαφέρουσες προσθήκες από synths, μια ωραία ποικιλία από drum kits και διάφορους ambient ήχους, δένουν υπέροχα στον πλέον μοναδικό ήχο του Tame Impala. Το άλμπουμ θεματικά, όπως προδίδει ο τίτλος, έχει να κάνει με τη μοναχικότητα και τη συνειδητοποίηση ότι μεγαλώνοντας ίσως και να μην ταιριάζεις με τους ανθρώπους γύρω σου, μέσα από πληθώρα τραγουδιών για την αμηχανία και τη γενικότερη διαχείρηση των αποτυχημένων σχέσεων και το συναισθηματικό τους impact, σε ένα γλυκόπικρο ψυχεδελικό ταξίδι.

36. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006)

Ένα άλμπουμ που ξέρω όσο καλά όσο ο Αλέξης Κούγιας την Πετρουπόλεως. Ένα άλμπουμ που παρ'ότι είναι Βρετανικό έχει εξώφυλλο το Δημήτρη Παπαμιχαήλ και σίγουρα ένα από τα καλύτερα δισκογραφικά ντεμπούτα που έχω ακούσει. Σε αυτό το άλμπουμ, το αγαπημένο συγκρότημα από το Sheffield παραθέτει ιστορίες και παρατηρήσεις από την πόλη στην οποία μεγάλωσαν, γύρω από πολλά στοιχεία της νυχτερινής ζωής όπως τις συμπεριφορές στα κλαμπ και το τι συμβαίνει ως αποτέλεσμα αυτών, το τι συμβαίνει με την πορνεία αλλά και κάπως πιο προσγειωμένα θέματα όπως οι σχέσεις, οι διάφορες υποκουλτούρες των νεαρών της πόλης. Το υπέροχο σε αυτό δεν είναι μόνο οι ιστορίες που παρουσιάζονται αλλά και η απίστευτη ενέργεια και ύφος που έχει αυτό το άλμπουμ, με τόση ένταση να κρύβεται από το φαινομενικά detached ρόλο ενός παρατηρητή, θυμίζοντας και παράληλα φέρνοντας μεγάλη αντίθεση στο Αμερικανικό τότε κύμα του pop-punk που προσέγγιζε παρεμφερή θεματολογία.

35. Free Nationals - Free Nationals (2019)

Συνεχίζοντας με πολύ όμορφα ντεμπούτα, εδώ έχουμε τον πρώτο δίσκο της μπάντας που συνοδεύει τον Anderson .Paak στις περισσότερες εμφανίσεις του, τους Free Nationals. Ένα άλμπουμ που ξεκάθαρα ανήκει στην κατηγορία των feel good vibes, το Free Nationals είναι ένα RnB/Funk/Soul άλμπουμ μιας πολύ ταλαντούχας μπάντας μουσικά, γεμάτο smooth κομμάτια με καταπληκτικά basslines. Όπως ενδεχομένως να σκέφτεται κανείς, στιχουργικά το άλμπουμ είναι κυρίως ερωτικού περιεχομένου εκμεταλλευόμενο πλήρως τη μουσική ατμόσφαιρα, για να δημιουργήσει αντίστοιχες εικόνες, με διάφορα κομμάτια στο ενδιάμεσο που μιλάνε για την προσωπική ανεξαρτησία και το impact του χρόνου στις σχέσεις. Για αυτό το σκοπό, στο άλμπουμ η μπάντα πλαισιώνεται από μεγάλο αριθμό guests: Daniel Caesar, Unknown Mortal Orchestra, JID, Syd, Anderson. Paak, Mac Miller, Kali Uchis, T.I. και τους Grieselda, με κάθε μουσικό να δίνει την προσωπική του χροιά στα κομμάτια. 

34. Vince Staples - FM! (2018)

Το FM! είναι ένα φοβερό concept άλμπουμ από τον Vince Staples. Πρακτικά πρόκειται για μια ραδιοφωνική εκπομπή 22 λεπτών, μέσα από την οποία ο Vince σχολιάζει το πως γίνεται πια το μάρκετινγκ για τη ραπ μουσική στα mainstream media και δη στο ραδιόφωνο, καθώς παράλληλα συνεχίζει να αφηγείται τις θλιβερές ιστορίες του από τις περιοχές στις οποίες μεγάλωσε και το πως ο κύκλος βίας που κυριαρχεί εκεί, έχει ολέθριες συνέπειες τόσο για την ίδια την περιοχή, όσο και για τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Αυτό γίνεται μέσω σύντομων κομματιών, με dense κωμικοτραγικούς στίχους και τις λιτές αλλά πάντα effective παραγωγές του Kenny Beats, που κάνουν κάθε κομμάτι ένα πολύ δυνατό banger που πλαισιώνει την ιστορία.

33. Injury Reserve - Floss (2015)

To Floss είναι ίσως το καλύτερο ραπ mixtape που μάλλον δεν έχεις ακούσει και είναι μια φοβερή ευκαιρία να το διορθώσεις αυτό. Υπόσχομαι δεν είναι bias επειδή το συγκρότημα είναι από την Αριζόνα, αλλά επειδή πραγματικά σπέρνει. Ο Parker Corey έχει συνθέσει μια φοβερή ποικιλία από beats που κυμαίνονται μεταξύ ορθόδοξου boom bap, lo-fi chillhop & club bangers, γεμάτα διάφορους πειραματισμούς τόσο στα ίδια τα beat, όσο και στα φωνητικά. Παράλληλα ο Ritchie with a T και ο Steppa Groggs δίνουν φοβερά κουπλέ, γεμάτα ατάκες και με εξίσου ευρεία θεματολογία, που μπορεί ως επί το πλείστον να είναι banger κομμάτια με τη θεματολογία να επικεντρώνεται κυρίως στην καλοπέραση, αλλά και με πιο introspective θεματικές όπως στο "Keep On Slippin", ένα κομμάτι για την απογοήτευση που βιώνουμε για τον εαυτό μας και το θριαμβευτικό "Look Mama I Did It".

32. Gang Starr - Moment Of Truth (1998)

Το magnum opus άλλου ενός αγαπημένου ραπ διδύμου της Νέας Υόρκης. Οι Gang Starr αποτελούνταν από έναν από τους καλύτερους και σοφότερους ράπερ τον Guru (RIP) και έναν από τους καλύτερους και ενεργούς μέχρι και σήμερα DJs στην ιστορία του είδους και της μουσικής, τον DJ Premier. Το αποτέλσμα εδώ, ένα απίστευτα βαθύ άλμπουμ το οποίο περιέχει διάφορα bangers με συμμετοχές όπως οι M.O.P, ο Inspectah Deck των Wu-Tang Clan και ο Scarface, περιέχει πληθώρα κοινωνικών κομματιών για την κατάσταση στα γκέτο, τα μηνύματα που περνάνε στις επόμενες γενιές και όπως πάντα τις σχέσεις. Όλα αυτά με ένα μουσικό χαλί, στο οποίο ο DJ Premier επιδεικνύει όλο του το ταλέντο, μεταβαίνοντας άψογα από mood σε mood με μια ποικιλία από beat που δεν κουράζουν ποτέ. Πραγματικά 2 από τους καλύτερους, στην καλύτερη δυνατή τους φόρμα.

31. The Weeknd - House Of Balloons (2011)

Αν ποτέ αναρωτήθηκες πως έφτασε η σύγχρονη RnB στην τρέχουσα μορφή της ή πως ο Weeknd έγινε τόσο μεγάλος σταρ, don't look any further. Η πρώτη κυκλοφορία του μεγάλου αυτού καλλιτέχνου, τυγχάνει για άλλη μια φορά να είναι η αγαπημένη μου. Το House Of Balloons είναι ένα τρομερά ατμοσφαιρικό άλμπουμ, ιδιαίτερα σκοτεινό, κλειστοφοβικό και εν κατακλείδι γεμάτο πόνο και θλίψη. Θέλοντας να μας δείξει τι ήταν η ζωή του όλα αυτά τα χρόνια ο Weeknd μας δείχνει πως όντας στα χειρότερα του, υποκύπτει στους πειρασμούς που του προσφέρουν τα ναρκωτικά και το σεξ, πολλές φορές ακόμα και για να ξεφύγει από τις συνέπειες των πειρασμών του αυτών. Και εν τέλει κοιτώντας πίσω, όταν τελειώνουν τα πάρτι και πρόσκαιρες ηδονές, να μη μένει τίποτα άλλο από μια βαρύτατη και εξουθενωτική μοναξιά. 

Top 100: 50-41

Μεταξύ αυτού και του προηγούμενου κειμένου, ήρθε η άνοιξη, έφυγε με το Πάσχα να έρχεται, η ζωή προχωράει, η Λίβερπουλ είναι ακόμα έναν πόντο πίσω στο πρωτάθλημα, τα NBA Playoffs ξεκίνησαν και ο Πέτρος Μάνταλος ακόμα ενορχηστρώνει το ποδοσφαιρικό μεγαθήριο που λέγεται ΑΕΚ και ξέρουμε ότι για φέτος έρχονται ακόμα άλμπουμ: Kendrick Lamar, Pusha-T και το τελευταίο των Brockhampton. Μέχρι τότε ας προχωρήσουμε στη 10αδα 50-41 με τα υπόλοιπα άρθρα να βρίσκονται εδώ:

• 100-91
• 90-81
• 80-71
• 70-61
• 60-51

50. The Notorious B.I.G - Ready To Die (1994)

Αν ακούς ραπ ξέρεις ποιος είναι ο κύριος. Αν δεν ακούς πάλι ίσως τον ξέρεις ως έναν από τους ιστορικότερους ράπερ όλων των εποχών. Αν όχι ε άντε παράτα μας πάνε ψάξε δε θα στα δίνω όλα στο πιάτο. Σοβαρά τώρα, για αυτό το δίσκο έχουν γραφτεί πολλά και όντας ένας από τους καλύτερους και σίγουρα κλασικότατους ραπ δίσκους θα έχει πάντα τη θέση που του αξίζει στην ιστορία. Ένα underrated στοιχείο του στο οποίο θα ήθελα να σταθώ είναι το πόσο καλά δομημένη είναι η αφήγηση. Στα πρώτα 16 κομμάτια ο Biggie μας αφηγείται ιστορίες από τη γεμάτη ταραχές ζωή του με ντιλ για ναρκωτικά, μάχες ανάμεσα σε συμμορίες, φτώχεια και πως την ξεπέρασε, φλεξάρει σε battle rap κομμάτια για το πόσο καλύτερος είναι σε ο,τιδήποτε από οποιονδήποτε, μιλάει για την ερωτική του ζωή και τα προβλήματα που του φέρνει. Αλλά στη Νέα Υόρκη των 90s αυτά δεν είναι αρκετά για να σε ανακουφίσουν από την πραγματικότητα και μετά από όλα αυτά τα λόγια, φτάνουμε στο κλείσιμο με το "Suicidal Thoughts", στο οποίο ο Biggie δείχνει ένα πρωτοφανές επίπεδο ευαισθησίας για το είδος, εκμυστηρευόμενος το πόσο στ'αλήθεια τον έχουν καταβάλει όλα αυτά που του συμβαίνουν.

49. Mos Def - Black On Both Sides (1999)

Μετά από τόσα A Tribe Called Quest albums ερχόμαστε να δούμε ένα από τα καλύτερα album που επηρεάστηκαν ιδιαίτερα από τη δουλειά τους. Στο δισκογραφικό του ντεμπούτο ο Mos Def φέρνει ένα άλμπουμ στο οποίο καταφέρνει να επιδείξει τόσο τον άψογο λυρισμό του σε μια ευρύτατη θεματολογία που απασχολεί τόσο φιλοσοφικά ζητήματα στα "Love" & "Umi Says", την τρέχουσα κατάσταση του κόσμου σε κομμάτια όπως το "New World Water" και μέχρι και σε πιο πεζά και χαβαλετζίδικα κομμάτια όπως το "Ms. Fat Booty". Έχοντας φοβερή βοήθεια στην παραγωγή από (τι τυχαίο) μέλη των ATCQ, τον DJ Premier και τον 88-Keys μεταξύ άλλων, το άλμπουμ δεν είναι μόνο ένα highlight στίχων και rhyme patterns, αλλά και ένα πολύ ενδιαφέρον μουσικά άλμπουμ που δένει τέλεια με τη θεματική ποικιλία του άλμπουμ. 

48. Outkast - ATLiens (1996)

Το άλμπουμ που έβαλε το Southern Hip-Hop και την Ατλάντα στο χάρτη, σε μια εποχή που το ραπ από τη Νέα Υόρκη και την Καλιφόρνια μεσουρανούσε. Το ATLiens είναι πρωτοποριακό, μουσικά για την εποχή, χρησιμοποιώντας ως κύρια έμπενυση το διάστημα και βασιζόμενο σε είδη όπως η Dub και η Reggae, αλλά και με στοιχεία psychedelia, country και gospel. Παράλληλα η θεματική έρχεται από μια πιο ώριμη οπτική τόσο στο ραπ όσο και στην πραγματικότητα με τους ίδιους τους Outkast να εξιστορούν τη σχέση τους με τη φήμη, τη σύγχρονη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, την σχέση θρησκείας και σεξ και την αναγνώριση του Νότου ως μία έγκυρη πλέον περιοχή στο χάρτη του ραπ μαζί με τη Δυτική και την Ανατολική ακτή.

47. Gorillaz - Plastic Beach (2010)

Φεύγοντας λίγο από το ραπ, περνάμε στην αγαπημένη εικονική μπάντα των Gorillaz. Ένα concept album με αρκετά ξεκάθαρο τίτλο, το Plastic Beach είναι ένα άλμπουμ που ασχολείται με το πάντα επίκαιρο θέμα της κλιματικής αλλαγής, όπου παρά τη μελαγχολία για την αλόγιστη ζημιά που έχουμε κάνει στο περιβάλλον, υπάρχει ταυτόχρονα και ένα πνεύμα αισιοδοξίας για τις επόμενες γενιές και το πως αυτές μπορούν να σπάσουν το φαύλο κύκλο εκμετάλλευσης. Αυτή η εναλλαγή και ισορροπία μεταξύ των διαθέσεων έρχεται από κομμάτια που είναι στην καρδιά αγνή (και πάρα πολύ καλή) ποπ και με τις προσμίξεις Hip-Hop, ηλεκτρονικής και funk (και πολλών άλλων ειδών ανάλογα το κομμάτι) δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα, όπως μόνο οι Gorillaz μπορούν, για να πουν ακριβώς μια ιστορία που μόνο οι ίδιοι θα μπορούσαν να πουν.

46. Flying Lotus - Cosmogramma (2010)

Boy oh boy. Ένα από τα άλμπουμ της λίστας που με κέρδισαν πιο δύσκολα από όλα, το Cosmogramma είναι ένα πολυσύνθετο experimental άλμπουμ που συνδυάζει IDM, Electronica, Nu Jazz, Hip-Hop και πολλά ακόμα είδη. Βασισμένο εξ'ημισίας σε space operas και ευρύτερα κοσμικά themes και παράλληλα σε εμπειρίες όπως το lucid dreaming, out-of-body experiences (καθοδηγούμενα και από ψυχοτρόπες ουσίες) το Cosmogramma είναι μια απίστευτη μουσική εμπειρία και ένα ταξίδι μέσα στο σύμπαν μέσα από τεράστια ποικιλία ειδών και ήχων, τόσο αχανείς όσο το άπειρο στο οποίο ζούμε και δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε. Δεν είναι ένα άλμπουμ που εύκολα θα μπορούσα να περιγράψω με λόγια, είναι ένα άλμπουμ που πιστεύω ότι μπορεί να προσφέρει μοναδική εντύπωση στον καθένα που θα το ακούσει.

45. Toro Y Moi - Outer Peace (2019)

Άλλη μια προσθήκη στη φαρέτρα με τα feel good albums των immaculate vibes, εδώ κάνει την εμφάνισή του ξανά ο Toro Y Moi. Το Outer Peace είναι ένα ξεκούραστο, πάρα πολύ ευχάριστο synthpop άλμπουμ, με χορευτικά κομμάτια με πολλές επιρροές από disco και τους ήχους των Daft Punk. Εδώ ο Toro Y Moi έχει αφήσει τις περισσότερες προσωπικές του ανησυχίες για έναν πιο ξέγνοιαστο δίσκο, που έχει και τις συναισθηματικές στιγμές του σαφέστατα και με τη νέα synthy διάσταση του δίσκου, για ένα πολύ όμορφο feel good αποτέλεσμα.

44. Soundgarden - Superunknown (1994)

Περνάμε τώρα σε ακριβώς αντίθετο mood με το μοναδικό Grunge άλμπουμ σε αυτή τη λίστα. Το Superunknown είναι ένα ιδιαίτερα βαρύ και έντονο άλμπουμ που συνδυάζει πολύ καλά τη Grunge με metal, κάτι που οι Soundgarden κάνουν άψογα σε όλη τους τη δισκογραφία. Θεματικά οι στίχοι είναι γεμάτοι οργή για τον κόσμο και την απόρριψη οποιουδήποτε δε συμβιβάζεται με τις νόρμες αυτού, θλίψη, απογοήτευση και μια γενικότερη παραίτηση και προσμονή για το θάνατο. Εμπνευσμένος από την ποιήτρια Sylvia Plath, o Chris Cornell έχει γράψει υπέροχα μακάβριους στίχους και η φοβερή του ερμηνεία κάνουν αυτό το άλμπουμ για εμένα, το καλύτερο grunge άλμπουμ όλων των εποχών.

43. Toro Y Moi - Anything In Return (2013)

Να και πάλι ο Toro Y Moi! Εδώ έχουμε ένα ξεκάθαρα πιο pop άλμπουμ από τα προηγούμενα, με έντονα R&B και House στοιχεία, το οποίο κάνει σε μεγάλο βαθμό ένα από τα αγαπημένα μου στοιχεία να βλέπω σε μουσικούς: ενώ κάθε άλμπουμ του καλλιτέχνη είναι διαφορετικό σε είδος, υπάρχει πάντα ένα χαρακτηριστικό ας πούμε ηχόχρωμα που σε κάνει να αναγνωρίζεις ότι είναι δουλειά των, όσο κι αν διαφέρει από τις υπόλοιπες. Θεματικά το άλμπουμ παρά το όμορφο dance κλίμα του έχει να κάνει με την πολυτάξιδη ζωή του μουσικού και τα προβλήματα στις σχέσεις του, δημιουργώντας ένα πολύ ιδιαίτερο μουσικοχορευτικό αποτέλεσμα.

42. Raekwon - Only Built 4 Cuban Linx... (1995)

Το πρώτο solo άλμπουμ από κάποιο μέλος των Wu-Tang Clan που κάνει την εμφάνιση του σε αυτή τη λίστα και όχι άδικα. Ένα επίσης από τα πιο influential ραπ άλμπουμς, το OB4CL είναι εκείνο που έφερε για να μείνει το στοιχείο της μαφίας μέσα στο ραπ. Δε μιλάμε πλέον για φτωχούς gangster που κλέβουν για να επιβιώσουν, αλλά για φιλόδοξους crime lords που στοχεύουν σε αρκετά μεγάλα heists ώστε να καταφέρουν να αποσυρθούν στη μεγάλη ζωή. Το storyline είναι ακριβώς αυτό με τον RZA να έχει αναλάβει την παραγωγή με τον ιδιαίτερο δικό του ήχο και τον Raekwon να εξοντώνει κάθε κομμάτι τόσο στιχουργικά, όσο και από το πόσο απίστευτα πατάει σε κάθε μπιτ, φτιάχνοντας ένα άλμπουμ τόσο μοναδικό και τόσο influential, όσο λίγοι άλλοι έχουν καταφέρει.

41. Flying Lotus - You're Dead! (2014)

Νομίζω έχουμε φτάσει στο σημείο που μπορώ να πετάξω οποιαδήποτε λογική και προσπάθεια να κάνω καθαρά μουσικά write-ups και να αρχίσω τους συναισθηματισμούς. Ο λόγος που μου αρέσει τόσο πολύ αυτό το άλμπουμ είναι γιατί είναι το πρώτο άλμπουμ που άκουσα έβερ σε βινύλιο παρέα με φίλο που αγαπά αδιανόητα πολύ τον Flying Lotus. Ήταν μια φοβερή εμπειρία δεδομένου ότι πρόκειται για ένα από τα πιο busy και έντονα άλμπουμ του Lotus, με πολύ ωραίες συνεισφορές τόσο από τον Thundercat στα περισσότερα κομμάτια, όσο και από διαφόρους ράπερ με αποκορύφωμα το κουπλέ του Kendrick Lamar στο "Never Catch Me". I can't recommend this enough απλά.

Top 100: 60-51

Ήρθε η άνοιξη, έφτιαξε ο καιρός, τα πράγματα συνεχίζουν να είναι στο βούρκο, αλλά! Αλλά οι Suns είναι μία νίκη μακριά από το να σπάσουν το franchise record για περισσότερες νίκες σε μία σεζόν, η Λίβερπουλ είναι έναν πόντο πίσω από την πρωτιά  στο πρωτάθλημα και η ΑΕΚ έχει ακόμα τον Πέτρο Μάνταλο. Άρα κάπως τα πράγματα βαίνουν καλώς, οπότε γιατί να μην τα συνοδεύσουμε με λίγη ακόμα υπέροχη μουσική; Τα κείμενα των προηγούμενων θέσεων βρίσκονται εδώ:

• 100-91
• 90-81
• 80-71
• 70-61

60. Kanye West - Graduation (2007)

Αν αναρωτιέται κανείς πότε έγινε ο Kanye ο καλλιτέχνης αντάξιος της μεγαλομανίας του, εδώ είμαστε. Σε αυτό το δίσκο ο Kanye επιτέλους αποφασίζει να αφήσει τα διάφορα κλισέ του mid 00s rap και τις pretentious μεταφορές και επιτέλους συγκεντρώνεται και φτιάχνει ένα άλμπουμ. Ένα άλμπουμ που παντρεύει υπέροχα την ηλεκτρονική μουσική με τη ραπ, που δημιουργεί μια φοβερή μουσική ατμόσφαιρα από την αρχή μέχρι το τέλος, με στίχους άμεσους και ευθείς χωρίς όμως να χάνουν σε wordplay και ποιότητα. Με το άλμπουμ αυτό ο Kanye έθεσε το δρόμο για μια νέα κατεύθυνση στο ραπ, πιο introspective και πιο αποδεσμευμένη από τα κλισε που το χαρακτήριζαν για χρόνια.

59. Α$AP Rocky - Testing (2018)

Το πιο πρόσφατο άλμπουμ του A$AP Rocky είναι και το μέχρι τώρα αγαπημένο και βρίσκεται περήφανα σε αυτή της λίστα. Όνομα και πράγμα, το Testing είναι ένας δίσκος στον οποίο ο Rocky πειραματίζεται πολύ με τον ήχο του, χρησιμοποιώντας πολυποίκιλα samples από Moby, μέχρι Lauryn Hill και ταυτόχρονα έχει και επιρροές από πιο mainstream Trap και Grime ήχους. Το ταίριασμα των ήχων ταιριάζει όμορφα με τη θεματική του άλμπουμ δένει όμορφα με τη θεματική του "Crash Testing", κάνοντας ήχους τεχνικά να "συγκρούονται" και δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα φρέσκο και πολύ ενδιαφέρον ηχητικό αποτέλεσμα.

58. Kali Uchis - Isolation (2018)

Όπως σε πολλά άλλα σημεία της λίστας, έχουμε καλά vibes και pick-me-up μουσική. Η Kali Uchis εδώ αφηγείται την ιστορία του πως άφησε την Κολομβία πίσω της και έχτισε τη ζωή της ως μουσικός στην Αμερική. Ένας ύμνος στην ανεξαρτησία και στην πίστη στον εαυτό σου, το άλμπουμ είναι μια συνεχής πηγή θετικότητας και όμορφων συναισθημάτων, το οποίο μεταδίδεται από ποικιλία ήχων που περιλαμβάνουν Bossa Nova, Reggaeton, Funk και R&B, δίνοντας έτσι μια συνεχόμενη εναλλαγή και ενδιαφέρον στο άλμπουμ καθώς παράλληλα συνεχίζει η ιστορία να παραμένει γεμάτη θετική ενέργεια.

57. Pete Rock & C.L. Smooth - Mecca and the Soul Brother (1992)

Ο ορισμός του 90s ραπ άλμπουμ κυρία μου. Jazz samples, ξερά drums, άπειρο wordplay και socially conscious ρίμες, σε ένα άλμπουμ που δε φοβάται να πάρει το χρόνο που χρειάζεται, με το συντομότερο κομμάτι εκ των 16 να βρίσκεται κάπου στα 3:57. Παρά το ότι ο Pete Rock και ο C.L. Smooth είναι υποτιμημένοι στον κόσμο του ραπ, τόσο ως μονάδες, όσο και ως δίδυμο, το άλμπουμ αυτό δικαίως τους χαρίζει μια θέση στο πάνθεον. Αυτό γιατί οι 2 καλλιτέχνες δουλεύουν εξαιρετικά με τον Pete Rock να έχει φτιάξει κάθε κομμάτι σε αυτό το δίσκο με τη χαρακτηριστική 90s jazzy ατμόσφαιρα, ενώ ο C.L. Smooth έχει γράψει καταπληκτικές ρίμες και χειρίζεται κάθε beat όπως ακριβώς του αξίζει, πατώντας πάνω σε κάθε τι που του δίνει ο Pete χωρίς να χρειάζεται μισή ανάσα. Και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει.

56. A Tribe Called Quest - Midnight Marauders (1993)

Last and definitely not least από τη δισκογραφία του αγαπημένου συγκροτήματος. Είμαι από τους ανθρώπους που συμφωνούν ότι σε αυτό εδώ το άλμπουμ, οι ATCQ τελειοποιούν τον ήδη πανέμορφο ήχο που είχαν βρει στο Low End Theory και φτάνουν ένα ζενίθ που λίγα συγκροτήματα γενικά μπορούν να φτάσουν. Μέσα σε αντίξοες συνθήκες καθώς ένα εκ των μελών του συγκροτήματος έφυγε όσο φτιαχνόταν ο δίσκος, έχουμε την απογείωση του χαλαρού και συνάμα τόσο έντονα ευχάριστου Jazz ήχου που τους χαρακτηρίζει, καθώς και ρίμες τόσο socially conscious όσο και γεμάτες από το ξεκαρδιστικό wit που έχει το συγκρότημα, σε μια σχεδόν τέλεια ισορροπία και δημιουργώντας απίστευτα vibes, σε ένα άλμπουμ που έχει κυριολεκτικά κάτι για όλους.

55. Flying Lotus - Until The Quiet Comes (2012)

O Flying Lotus είναι ένας από τους καλλιτέχνες που με δυσκόλευαν να ακούσω όταν πρωτοήρθα σε επαφή μαζί τους. Αυτό είναι το άλμπουμ που μου άλλαξε τη γνώμη. Τo Until The Quiet Comes είναι ένα υπέροχο ηλεκτρονικό τζαζ άλμπουμ στο οποίο ο Flying Lotus επί της ουσίας μας κάνει ένα πολύ όμορφο ταξίδι στον κόσμο των ονείρων του, με τραγούδια που είναι έτσι δομημένα ώστε να θυμίζουν σκόρπιες εικόνες που βλέπουμε, κομμάτια αναμνήσεων τόσο από άτομα όσο και από στιγμές, συμβολίζοντας τέλεια το χάος των ονείρων. Και αυτό γίνεται όχι μέσα από έναν ιδιαίτερα έντονο δίσκο, αλλά με χαλαρές, προφανώς ονειρικές μελωδίες που όμως δε χάνουν κάτι από τεράστια ποικιλία σε ήχο και επίπεδα μουσικής τα οποία ένα όχι τόσο εκπαιδευμένο αυτί ίσως και να μην πιάνει, αλλά το ταξίδι το οποίο συνθέτουν, είναι πραγματικά πανέμορφο.

54. Travis Scott - Astroworld (2018)

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Μιλάμε ίσως για τον καλύτερο τραπ δίσκο όλων των εποχών. Όμως το Astroworld δε βρίσκεται εδώ μόνο γι'αυτό. Για'μένα αυτός ο δίσκος έχει τεράστα σημασία. Αφ'ενός πρόκειται για έναν από τους πιο πετυχημένους δίσκους τόσο κριτικά, όσο και εμπορκά, δείχνοντας πλέον την απόλυτη κυριαρχία του ραπ και δη της τραπ στο σύγχρονο μουσικό στερέωμα και την αποδοχή της από άπαντες. Από την άλλη όμως είναι ένας δίσκος που παρά το καλλιτεχνικό του merit, δεν πάσχει από mainstream συμβιβασμούς, από ξεκάθαρα εμπορικό σχεδιασμό σε πολλά κομμάτια και ίσως το περιεχόμενο εν τέλει δεν είναι τόσο καλό όσο νομίζουμε. Ακριβώς όπως ένα λούνα παρκ, πάνω στο οποίο βασίζεται και το concept του άλμπουμ.

53. Tyler, The Creator - Flower Boy (2017)

Ένα πάρα πολύ σημαντικό άλμπουμ για τη ραπ, καθώς είναι η πρώτη φορά που ένας ράπερ κάνει come out πάνω σε δίσκο. Το Flower Boy είναι μια τεράστια αλλαγή στον ήχο του Tyler, μιας και έχουμε στροφή από τα επιθετικά, σκοτεινά beats και τους ακόμα πιο ακραίους στίχους, σε πολύ πιο ήρεμα, jazz και soul inspired κομμάτια και πολύ πιο ευαίσθητους προσωπικούς στίχους που αφορούν τον ίδιο και τα συναισθήματά του, με μια ωριμότητα που δεν είχε ξαναδείξει μέχρι αυτό το δίσκο. Το αποτέλεσμα είναι ένας ηχητικά γλυκός, στιχουργικά ευαίσθητος δίσκος με ένα φοβερό range από guests να τον πλαισιώνουν, καθώς ο Tyler μας δείχνει για πρώτη φορά αυτήν την εκδοχή του εαυτού του.

52. Kendrick Lamar - good kid, m.A.A.d city (2012)

Το άλμπουμ που έβαλε τον Kendrick Lamar στο χάρτη ως ένα τρανταχτό όνομα στο ραπ. Πρόκειται για μια περίτεχνα αφηγημένη ιστορία που δείχνει τις εμπειρίες του Kendrick μεγαλώνοντας στο Compton και το πως αυτές τον οδήγησαν στο να πάρει την απόφαση να ξεφύγει από το φαύλο κύκλο της ζωής του gangster. Έχοντας όχι μόνο εξαιρετικά non-linear κιόλας storytelling κομμάτια (όπως το απίστευτο The Art Of Peer Pressure), αλλά και κομμάτια που συνεισφέρουν στο narrative χωρίς να προχωράνε την ιστορία άμεσα (Bitch Don't Kill My Vibe και Poetic Justice) η ιστορία του Kendrick δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα κλασικότερα rap album όλων των εποχών και αποτελεί must για κάθε φίλο της ραπ.

51. Pink Floyd - Animals (1977)

Άλλο ένα progressive rock αριστούργημα από το αγαπημένο μου συγκρότημα. Εδώ έχουμε ένα δίσκο γεμάτο πολιτική οργή και κριτική για το καπιταλιστικό σύστημα και τα πολιτικά δρώμενα της Βρετανίας των 70s, εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό από τη "Φάρμα των Ζώων" του George Orwell. Έτσι και εδώ έχουμε τις παρομοιώσεις διαφόρων κατηγοριών ανθρώπων με ζώα μέσα από το βιβλίο σε 3 υπέροχες σουίτες των 10+ λεπτών με το συγκρότημα να είναι στα καλύτερα του. Σε συνδυασμό με τα υπέροχα αισιόδοξα κομμάτια που ανοίγουν και κλείνουν το δίσκο (Pigs On The Wing Pts 1&2) και δημιουργούν μια πολύ όμορφη αντίθεση με τον υπόλοιπο οργισμένο και απαισιόδοξο δίσκο, φτιάχνοντας έτσι, έναν εξαιρετικό και πολύ σπουδαίο δίσκο.

Τοπ 100: 70-61

Το κλασικό ίντρο της σειράς αυτής, υπό το πέπλο της τρέχουσας επικαιρότητας είναι αταίριαστο και ασήμαντο. Όσο τα πράγματα συνεχίζουν να πηγαίνουν σκατά, ένα από τα λίγα που μπορούμε να κάνουμε είναι να επικεντρωθούμε στα πράγματα που αγαπάμε. Μπορείτε να βρείτε τα άλμπουμ των θέσεων 100-91 εδώ, τα άλμπουμ 90-81 εδώ. και τα άλμπουμ 80 έως 71 εδώ.

70. Noname - Telefone (2016)

Συνεχίζοντας ακριβώς από εκεί που αφήσαμε την προηγούμενη λίστα, το Telefone είναι το πρώτο mixtape της Noname. Το έχω μία θέση πιο πάνω διότι αφενός είναι πιο ενδιαφέρον από θέμα παραγωγών, έχει υπάρξει περισσότερος πειραματισμός και έχουν εμπλακεί περισσότερα ονόματα. Αυτό έχει και ως αποτέλεσμα η ίδια η Noname να δείχνει πολύ μεγαλύτερο range στιχουργικά αλλά και στα flows που χρησιμοποιεί, δείχνοντας έτσι με μεγαλύτερη πληρότητα το ταλέντο της. Από εκεί και πέρα η θεματική αυτού του mixtape μας επιτρέπει να γνωρίσουμε καλύτερα την ίδια, καθώς μας αφηγείται τις ιστορίες του πως είναι να μεγαλώνεις σε μια πόλη όπως το Σικάγο, τις χαρούμενες παιδικές στιγμές της, το πως ό,τι έχει περάσει την έχει επηρεάσει και πως προσπαθεί να το διαχειριστεί, θίγοντας τα πάντα από τους θανάτους φίλων, μέχρι τις εκτρώσεις.

69. Vince Staples - Vince Staples (2021)

Nice. Eρχόμαστε σε ένα άλμπουμ ολόφρεσκο και από τα αγαπημένα μου releases της χρονιάς που μας πέρασε. Στο ομότιτλο αυτό άλμπουμ ο Vince o Staples κάνει μια υπέροχη αποδόμηση του Gangsta rap και του σχετικού lifestyle και πως το να κυνηγάς τους στόχους του, εν τέλει δεν αποδίδει σε πλούτη και επιτυχίες, αλλά σε περισσότερο πόνο, θλίψη και τραύματα, σωματικά και ψυχικά. Σε συνδυασμό με τις λιτές αλλά συνεπείς σε ύφος παραγωγές του Kenny Beats, έχουμε ένα άλμπουμ που σε 22 μόλις λεπτά, σαν να βλέπεις μια ταινία μικρού μήκους, που διαλύει την εύκολα μεταδιδόμενη ψευδαίσθηση του gangsta rap lifstyle.

68. A Tribe Called Quest - We got it from Here... Thank You 4 Your Service (2016)

Το τελευταίο άλμπουμ των A Tribe Called Quest, 16 χρόνια μετά από το "The Love Movement" και ένα άλμπουμ που επηρεάστηκε από το θάνατο του Phife Dawg 8 περίπου μήνες πριν βγει το άλμπουμ. Ένα αρκετά γλυκόπικρο αντίο στο οποίο το συγκρότημα κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν, εξετάζοντας την επιτυχία και το ποια είναι η θέση τους στον κόσμο της ραπ, συνεργαζόμενοι με πολλούς από τους ράπερ που ενέπνευσαν (Talib Kweli, Andre 3000, Kanye West, Anderson .Paak & Kendrick  Lamar) με τον κλασικό jazzy ήχο τους. Όμως το άλμπουμ αυτό δεν είναι μόνο ένα αντίο, αλλά και ταυτόχρονα, το γκρουπ είναι στην πιο επιθετική πολιτικά φάση του, σχολιάζοντας με αφορμή την τότε εκλογή του Donald Trump ως πρόεδρος, τα διάφορα προβλήματα που στοίχειωναν και συνεχίζουν να στοιχειώνουν την Αμερική.

67. Pink Floyd - Atom Heart Mother (1970)

Είναι οι Pink Floyd το καλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών; Αν ρωτήσεις εμένα θα σου πω σίγουρα ναι. Ενώ το άλμπουμ αυτό τα μέλη του συγκροτήματος το απεχθάνονται, εγώ προσωπικά το βρίσκω ιδιαίτερα όμορφο. Το ομότιτλο τραγούδι είναι απλά μαγικό, το "If" είναι ένα πανέμορφο ποίημα αφιερωμένο στον Sid Barrett, το "Summer '68" είναι ένα εντυπωσιακά ειλικρινές τραγούδι για την εποχή που γράφτηκε, το "Fat Old Sun" είναι κλασική μαγεία David Gilmour και το "Alan's Psychedelic Breakfast" είναι πολύ έξυπνο, ως κομμάτι που απλά χτίζεται γύρω από έναν από έναν stage hand τύπο να περιγράφει το τι πρωινό του αρέσει να δοκιμάζει κάθε πρωί. Μπορεί να μην είναι από τα πιο εμβληματικά έργα του συγκροτήματος, αλλά το βρίσκω όμορφο και δημιουργικό.

66. ScHoolboy Q - Blank Face LP (2016)

Στη δεύτερη εμφάνιση του Q στη λίστα έχουμε ένα άλμπουμ το οποίο μοιάζει πάρα πολύ με αυτό του Vince Staples στη θέση 69 (nice). Πρόκειται για άλλο ένα άλμπουμ που σε μεγάλο βαθμό έχει αυτήν την ενδοσκόπηση που ερευνά τη ματαιότητα του gangsta rap lifestyle. Η ειδοποιός διαφορά εδώ είναι ότι αντί για ένα σύντομο και to the point άλμπουμ, έχουμε 72 λεπτά στα οποία ο ScHoolboy Q βουτάει στην απόλυτη παράνοια, έχοντας διάφορα στυλ παραγωγών από κλασικά gangsta rap bangers μέχρι ψυχεδελικά κομμάτια και με ένα αρκετά τίμιο supporting cast (Kanye West, Vince Staples, SZA, Anderson .Paak και Miguel μεταξύ άλλων), δημιουργείται ένα πολυποίκιλο, περίπλοκο και σίγουρα απολαυστικό gangsta rap άλμπουμ που δένει τόσο απρόσμενα καλά.

65. J Dilla - The Shining (2006)

O J Dilla ήταν, είναι και θα είναι ένας από τους καλύτερους beatmakers στην ιστορία του hip-hop. Το Shining είναι απλά άλλη μια επιβεβαιώση αυτού. Πρόκειται για ένα μουσικά υπέροχο άλμπουμ, στο οποίο ραπάρει τόσο ο Dilla, όσο και οι περισσότεροι αγαπημένοι συνεργάτες του (Busta Rhymes, Madlib, Common, Pharoahe Monch, Black Thought κλπ.), με beat αφενός σχεδιασμένα για να βγάζει ο κάθε ράπερ τον καλύτερο του εαυτό, αφετέρου με απίστευτη sampling δουλειά που περιλαμβάνει δουλειές του πατέρα της Ιταλικλής disco Giorgio Moroder, Public Enemy και μέχρι και ένα γαμημένο Kazoo Orchestra. Είναι το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησε μετά το θάνατο του J Dilla το 2006 και είναι πραγματικά ένας φόρος τιμής στον ίδιο και στους ανθρώπους που ενέπνευσε με τη μουσική του.

64. Pink Floyd - Meddle (1971)

Έπειτα από το Atom Heart Mother έρχεται ένα άλμπουμ που αποτελεί τη μετάβαση των Pink Floyd σε υπέρτατο Progressive Rock συγκρότημα. Γεμάτο από πρωτοποριακούς για την εποχή πειραματισμούς το άλμπουμ περιλαμβάνει ένα diss track στο "One Of These Days", έναν πολύ γλυκό φόρο τιμής (με ηχογραφημένους οπαδούς Liverpool) στο "Fearless", μια ερωτική ιστορία στο "San Tropez" και το χιουμοριστικό "Seamus". Από το "A Pillow Of Clouds" αρχίζει και φαίνεται μια πιο υπαρξιακή στροφή στους στίχους του συγκροτήματος, συνοδευόμενο από ένα πολύ ιδιαίτερο ηχόχρωμα. Αυτό παίρνει την τελική του μορφή στο "Echoes", ένα απίστευτο μουσικό αριστούργημα 23 λεπτών, το οποίο κλείνει αριστοτεχνικά το δίσκο, όντας ένα από τα πολλά progressive rock έπη που θα έρθουν στη συνέχεια της καριέρας του.

63. Saint Pepsi - HIT VIBES (2013)

Κατ'εμέ το καλύτερο vaporwave άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει. Η προσθήκη future funk στοιχείων, δηλαδή πιο upbeat samples και μίξεις σε σχέση με το πιο μελαγχολικό συνήθως ύφος της vaporwave, κάνει το άλμπουμ ένα πάρα πολύ εύκολο άκουσμα, καθώς και φοβερά ευχάριστο στον ακροατή. Μένοντας πιστός στις αρχές της vaporwave, ο Saint Pepsi εδώ έχει κάνει άψογη δουλειά με το sampling που μεταξύ άλλων βασίζεται σε Ιαπωνική Ποπ. Έτσι αυτό που γίνεται είναι ότι αντί για την απροσδιόριστης νοσταλγίας που δημιουργεί η vaporwave εξ'αρχής, έχουμε εδώ ένα αίσθημα αισιοδοξίας για ένα παρελθόν που το ζήσαμε και ας μην υπήρξε έτσι και για ένα μέλλον που ίσως να ξαναείναι τόσο ξέγνοιαστο και ευχάριστο.

62. Chance The Rapper - Acid Rap (2013)

Ένα από τα πιο διάσημα και πετυχημένα mixtapes στο ραπ, το Acid Rap είναι ένας δίσκος στον o Chance The Rapper θέλει να κάνει τα πάντα. Και η φιλοδοξία του αυτή συνδυάζεται με την ακόρεστη όρεξη του ίδιου να δημιουργήσει και το αποτέλεσμα μας οδηγεί εδώ. Πληθώρα από κλασικά τζαζ και hip-hop samples αποτελούν το χαλί για ρίμες τόσο από τον ίδιο όσο και από τους guests του δίσκου με θέματα που μπορεί να κυμαίνονται από τα πολύ βαριά όπως οι πρόωροι θάνατοι φίλων και η έντονη βία στο Σικάγο, μέχρι το πόσο ωραίες ήταν παλιές παιδικές σειρές όπως το Rugrats. Ένα mixtape που καταφέρνει να είναι βαθύ, χωρίς να γίνεται όμως βαρύ, ένα ψυχεδελικό ταξίδι, του οποίου η ασταμάτητη ενέργεια ανά πάσα στιγμή, σε παρασύρει να μπεις στο vibe του.

61. Earl Sweatshirt - Doris (2013)

To πρώτο album του Earl Sweatshirt είναι μέχρι και σήμερα το αγαπημένο μου από τη δισκογραφία του. Ηχητικά είναι ίσως το πιο προσβάσιμο άλμπουμ του δεδομένου ότι τους δικούς του πειραματισμούς, δουλεύει με ένα εξαιρετικό ρόστερ από παραγωγούς (Neptunes, Alchemist, RZA, Samiyam, ενώ το χεράκι τους έχουν βάλει και Frank Ocean και Tyler, The Creator). Στιχουργικά ωστόσο έχουμε ήδη μια απίστευτα δυνατή εμφάνιση από τον Earl με απίστευτα περίπλοκο στίχο και rhyming patterns, τα οποία χρησιμοποιούνται για να μας περιγράψει ο Earl τη δική του πολύ ιδιαίτερη ιστορία και τα άγχη, τους φόβους και τα συναισθήματα που του έχει προκαλέσει μέσα από τα βιώματα τόσο του ίδιου, όσο και ενός ιδιαίτερα εκλεκτού καστ φίλων (Tyler, The Creator, Vince Staples, Domo Genasis, Mac Miller).

Τοπ 100: 80-71

Έχουν γραφτεί πολλά για την πανδημία και όσο αυτό το μαρτύριο δε σταματάει να σέρνει το άσχημο κουφάρι του πάνω από τα κεφάλια μας και να μας κάνει καθόλου γλυκό και σίγουρα όχι συναινετικό έρωτα, θα γράφονται ακόμα περισσότερα. Με αφορμή ένα από τα λίγα silver linings αυτής της καταραμμένης χρονιάς, δηλαδή τις πολύ ωραίες κυκλοφορίες μουσικής, ιδίως στο χώρο της ραπ, αποφάσισα να ξεκινήσω αυτή τη σειρά άρθρων που θα μας συντροφεύσουν... όσο μας συντροφεύσουν τέλος πάντων, που αφορούν τους 100 αγαπημένους μου δίσκους έβερ. Μπορείτε να βρείτε τα άλμπουμ των θέσεων 100-91 εδώ και τα άλμπουμ 90-81 εδώ. Σήμερα λοιπόν πάμε να δούμε τα άλμπουμ από τις θέσεις 80 έως 71.

80. Green Day - American Idiot (2004)

Αυτό είναι ένα άλμπουμ που θεωρώ ότι εκφράζει τη γενιά μας όσο λίγα άλλα και παρά το ίσως dated ηχητικό του στυλ παραμένει αδιανόητα επίκαιρο. Μέσα από το American Idiot οι Green Day μας παρουσιάζουν την ιστορία του Jesus Of Suburbia, ενός νεαρού μεγαλωμένου σε μια προαστιακή πόλη των ΗΠΑ, τελείως απογοητευμένου και αγανακτισμένου με τη ζωή του εκεί και τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε στις ΗΠΑ (επί κυβέρνησης Μπους και πολέμου στο Ιράκ), με αποτέλεσμα να οδηγείται σε ακραίες πράξεις οργής, αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές καθώς μέσα του παλεύουν ζητήματα ηθικής, αγάπης και το μέχρι που και πως ακολουθείς τα πιστεύω σου. Μπορεί ηχητικά να είναι αρκετά ποπ, αλλά πιστεύω πως το American Idiot αντικατοπτρίζει τέλεια τον ψυχισμό των νεότερων γενιών καθώς αυτός ακριβώς ο ήχος έρχεται από παιδιά που μεγαλώσανε μέσα σε μια ψεύτικη ποπ εφημερία, η οπόια πολύ βίαια μετά γκρεμίστηκε, αφήνοντας σε αρκετές στιγμές πολύ λίγη ελπίδα και μια παραίτηση που διογκώνεται μέχρι να γίνει ασυγκράτητη οργή. 

79. Queens Of The Stone Age - Lullabies To Paralyze (2005)

Ίσως το πρώτο τέρμα σέξυ άλμπουμ στη λίστα; Ίσως ναι, ιδίως το δεύτερο μισό είναι αδιανόητα horny και οι κιθαρισμοί το υποστηρίζουν αλύπητα. Αλλά ας ηρεμήσουμε λίγο. Το concept μου αρέσει πάρα πολύ μιας και όπως λέει και ο τίτλος τα τραγούδια είναι επί της ουσίας νανουρίσματα (με πολλά από αυτά να παίρνουν όντως την έμπενυση τους από παραμύθια και άλλους αστικούς μύθους) για να παραλύσει κάποιος που αναζητά απεγνωσμένα ένα αγαπημένο του πρόσωπο και αποτυγχάνει. Το αποτέλεσμα είναι ένα υπέροχο stoner άλμπουμ στο οποίο άνετα χάνεσαι κατά τη διάρκειά του και δημιουργεί ακριβώς το συναίσθημα που θέλει, το να αναζητάς κάποιο αγαπημένο πρόσωπο και να μουδιάζεις στην αρκετά κυνική παραδοχή της αποτυχίας.

78. A Tribe Called Quest - The Love Movement (1998)

Ξανά A Tribe Called Quest? Ξανά. Το Love Movement είναι το πέμπτο κατά σειρά άλμπουμ το συγκροτήματος και ακολουθώντας το μοτίβο του Beats, Rhymes & Life πρόκειται για ένα πολύ smooth και vibey άλμπουμ (πάλι στην παραγωγή εμπλέκεται πολύ ο J Dilla) και πρόκειται για ένα ιδιαίτερα wholesome θεματικά άλμπουμ που μιλάει για την αγάπη σε όλες τις εκφάνσεις της στις ανθρώπινες σχέσεις. Πολύ ενδιαφέρον εδώ ότι αυτό το άλμπουμ ήταν το φαινομενικά τελευταίο των A Tribe Called Quest γιατί υπήρχαν πάρα πολλές εντάσεις μεταξύ των μελών των γκρουπ κατά τις τελευταίες τους ηχογραφήσεις, αλλά παρ'όλα αυτά κατάφεραν να βγάλουν ένα τόσο όμορφο και ευχάριστο άλμπουμ, πριν πάρει ο καθένας το δρόμο του.

77. Gnarls Barkley - St. Elsewhere (2006)

Γενικά όλο αυτό το άλμπουμ είναι λες και απλά έσπασε η πραγματικότητα κατά τη δημιουργία του. Το ντουέτο που αποτελείται από τους Danger Mouse και Cee Lo Green έχει κάνει ένα άλμπουμ που συνδυάζει ηλεκτρονική, χιπ-χοπ, ποπ, σόουλ, γκόσπελ μέχρι και ροκ σε ένα πλήρως παρανοϊκό μουσικό αμάλγαμα το οποίο δουλεύει τόσο απρόσμενα καλά. Σε συνδυασμό με τα themes περί παράνοιας και γενικότερης ψυχικής αστάθειας, το αποτέλεσμα είναι πραγματικά απίσευτα ενδιαφέρον με το πόσο κοντά σε διάφορα μουσικά είδη είναι αλλά και ταυτόχρονα τόσο μακριά. Μπορεί να χάθηκε εν μέρει πίσω από την τεράστια επιτυχία του Crazy, αλλά είναι ένα απίστευτα καλοδουλεμένο άλμπουμ που αξίζει το χρόνο και την προσοχή σας.

76. The Weeknd - Starboy (2016)

Για τη δεύτερη εμφάνιση του Weeknd στη λίστα, έχουμε τον ακριβώς επόμενο δίσκο από το Beauty Behind The Madness. Εδώ ο Weeknd συνεχίζει να εξιλίσσει τον ήχο του, πηγαίνοντας προς μια πιο ηλεκτρονική κατεύθυνση καθώς το άλμπουμ έχει μέσα συνεισφορές τόσο από Daft Punk όσο και από Diplo, δίνοντας μας απίστευτα bangers όπως το ομότιτλο κομμάτι, το False Alarm και το I Feel It Coming αλλά και πιο ορθόδοξα RnB κομμάτια όπως είναι το Reminder, το True Colors και το Die For You. Αυτό το πιο ηλεκτρονικά influenced στυλ, θεωρώ ότι ταιριάζει καλύτερα τόσο στον ίδιο τον Weeknd, όσο και στο να δέσει καλύτερα με την αντίθεση που προκαλεί το αρχικό σκοτεινό RnB στυλ του και οι ιστορίες που θέλει να πει μέσα σ'αυτό. Με αυτόν τον τρόπο θεωρώ πως φαίνεται καλύτερα το πόσο έχει εξελιχθεί σαν καλλιτέχνης ο Weeknd, χωρίς να ξεχνάει το από που προέρχεται και ίσα ίσα να δείχνει το πως τον οδήγησε το να είναι αυτός που είναι σήμερα.

75. Toro Y Moi - What For? (2015)

Τον Toro Y Moi τον γνώρισα και τον αγάπησα από το soundtrack του NBA 2K19. Το βασικό χαρακτηριστικό του είναι ότι είναι vibes master, δηλαδή αυτό που κάνει υπέροχα για εμένα στη μουσική του είναι το να θέτει ένα ξέγνοιαστο, χαλαρωτικό και ευχάριστο... vibe. Εδώ το κάνει πολύ ωραία όχι με το συνήθη ηλεκτρονικό ήχο του αλλά χρησιμοποιώντας απαλή, indie pop-rock. Αυτό είναι που ακριβώς κάνει το άλμπουμ ένα πολύ όμορφο άκουσμα για όταν θες να ξεφύγεις, να χαλαρώσεις είτε και έστω να έχεις μια καλή και ήρεμη μέρα και χρειάζεσαι ένα από τα καλύτερα δυνατά soundtrack να την συντροφεύσει. Μπορεί να μην είναι το απόλυτο παγωτό με την ιδιαίτερη γεύση από κάποια κυριλέ Gelaterie, αλλά είναι το αξιόπιστο ξυλάκι από το περίπτερο όταν θες κάτι δροσερό και γλυκό να σε κάνει να νιώσεις όμορφα.

74. Queens Of The Stone Age - ...Like Clockwork (2013)

Για τελευταία φορά το λατρεμένο συγκρότημα κάνει την εμφάνισή του σε αυτήν εδώ τη λίστα. Το άλμπουμ αυτό είναι το πρώτο δικό τους που άκουσα και παραμένει σταθερά το αγαπημένο μου. Για άλλη μια φορά πρόκειται για την περίπτωση μιας μπάντας που διατηρεί όλα τα στάνταρ του ήχου της, με υπέροχους κιθαρισμούς και καταπληκτικά drums και την ίδια σκοτεινή, υπαρξιακή, αλλά και συνάμα τόσο θελκτική θεματολογία που χαρακτηρίζει τον κατάλογο τους. Αυτή τη φορά όμως υπάρχουν αρκετά καινούργια στοιχεία όσον αφορά την ενορχήστρωση (ιδίως τα κομμάτια που ο Homme παίζει πιάνο) όσο και τη θεματολογία που έχει μια πιο βλοσυρή και θλιβερή προσέγγιση, απομυθωπιώντας έτσι και αυτόν τον φετιχισμό που υπάρχει πολλές φορές με τη θλίψη και την αυτοκαταστροφή.

73. Denzel Curry - Imperial (2016)

Αν είχα να κάνω έναν παραλληλισμό μεταξύ άλμπουμ και ομάδας NBA για ένα δίσκο σε αυτή τη λίστα, θα έλεγα πως αυτό το άλμπουμ είναι οι Miami Heat αυτής της λίστας. Αυτό γιατί ο Denzel o Curry είναι από το Miami και αυτό το δισκογραφικό του ντεμπούτο αποτελείται από σκληρά, δυναμικά και τέρμα hype κομμάτια που περιγράφουν πρακτικά την ιστορία της ζωής του εκεί. Θυμίζουν λοιπόν ακριβώς τη σκληρότητα και την αποφασιστικότητα που έχουν στο παιχνίδι τους οι Miami Heat και μάλιστα για να ολοκληρωθεί η σύνδεση όπως τη σεζόν 2007-08 οι Heat γέμισαν πλυμένους βετεράνους που χάλαγαν τα κατά τα άλλα υπέροχα vibes της ομάδας του D-Wade και του Udonis Haslem, έτσι κι εδώ, το μόνο πρόβλημα είναι να ανεχτούμε το ένα κουπλέ Rick Ross, σε έναν κατά τα άλλα πολύ δυνατό δίσκο.

72. A Tribe Called Quest - The Low End Theory (1991)

Ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ στην ιστορία του ραπ. Η απόφαση του να δώσουν περισσότερες ευκαιρίες στον Phife Dawg, όχι μόνο υπεραποδίδει, αλλά δημιουργεί ένα απίστευτο στιχουργικό δίδυμο με τον Q-Tip, πατώντας σε υπέροχα δουλεμένες τζαζ παραγωγές από τον Ali Shaheed Muhammad και συνθέτοντας έναν δίσκο ο οποίος είναι ταυτόχρονα αστείος και θίγει πληθώρα κοινωνικοπολιτικών θεμάτων και κυρίως δείχνει για πρώτη φορά στην ιστορία του είδους πως ένα άλμπουμ μπορεί να είναι πολύ δουλεμένο μουσικά, με θεματικά πλούσιο και conscious στίχο, χωρίς να χρειάζονται οι gangsta θεατρινισμοί και οι ψευτο-σκληράδες που μέχρι τότε ήταν σχεδόν απολυτότητα στο ραπ. 

71. Noname - Room 25 (2018)

Αυτό το άλμπουμ θα μπορούσε να είναι πρακτικά το παιδί του προηγούμενου. Πρόκειται για άλλο ένα άλμπουμ με υπέροχες soulful και jazz παραγωγές του Phoelix και raps τα οποία συνθέτουν μια coming of age ιστορία της ίδιας της Noname, μέσα από έντονο κοινωνικό και πολιτικό σχολιασμό που λόγω εποχής τον νιώθει κανείς και αρκετά επίκαιρο. Είναι για εμένα ο δίσκος που εδραιώνει τη θέση της Noname ως η καλύτερη γυναίκα ράπερ στον κόσμο αυτή τη στιγμή και την καλύτερη γυναίκα στο ραπ την τελευταία 20ετία, με μια τόσο μελωδική, thought provoking ιστορία σε έναν τόσο όμορφο δίσκο.

Top 100: 90-81

Έχουν γραφτεί πολλά για την πανδημία και όσο αυτό το μαρτύριο δε σταματάει να σέρνει το άσχημο κουφάρι του πάνω από τα κεφάλια μας και να μας κάνει καθόλου γλυκό και σίγουρα όχι συναινετικό έρωτα, θα γράφονται ακόμα περισσότερα. Με αφορμή ένα από τα λίγα silver linings αυτής της καταραμμένης χρονιάς, δηλαδή τις πολύ ωραίες κυκλοφορίες μουσικής, ιδίως στο χώρο της ραπ, αποφάσισα να ξεκινήσω αυτή τη σειρά άρθρων που θα μας συντροφεύσουν... όσο μας συντροφεύσουν τέλος πάντων, που αφορούν τους 100 αγαπημένους μου δίσκους έβερ. Μπορείτε να βρείτε τα άλμπουμ των θέσεων 100-91 εδώ. Σήμερα λοιπόν πάμε να δούμε τα άλμπουμ από τις θέσεις 90 έως 81.

90. Kid Cudi - Man On The Moon: The End Of Day (2009):

Άλλο ένα άλμπουμ ορόσημο για το χιπ-χοπ. Το άλμπουμ αφηγείται την ιστορία ενός μοναχικού ατόμου που ονειρεύεται να κάνει επιτυχία και χρησιμοποιεί ναρκωτικά για να ηρεμήσει τον εαυτό του από τους έντονους φόβους και τις ανασφάλειες και εμείς σαν ακροατές τον ακολουθούμε μέσα από αυτό του το ταξίδι καθώς εξερευνεί themes κυρίως ψυχικής υγείας (κάτι πολύ πρωτοποριακό για το 2009 που κυκλοφόρησε ο δίσκος) σχετικά με κατάθλιψη, παράνοια, άγχος και μοναξιά αλλά και θέματα που συνδέονται άρρηκτα με τη ζωή ενός καλλιτέχνη όπως είναι οι εθισμοί, οι ανθρώπινες σχέσεις και η φήμη. Πέραν του ότι η φύση της ιστορίας που αφηγείται ο δίσκος είναι από τις αγαπημένες μου να ακούω, ο Kid Cudi έχει έναν πραγματικά μοναδικό τρόπο να μεταφέρει τα συναισθήματα του και αυτό κάνει το δίσκο πολύ δυνατό, αν όχι μερικές φορές overwhelming. Σίγουρα πάντως είναι ένα ταξίδι που αξίζει φουλ την ευκαιρία να τον ακούσει κανείς.

89. Silk Sonic - An Evening With Silk Sonic (2021):

Η πρώτη κυκλοφορία του 2021 στη λίστα και πρόκειται για τη συνεργασία ενός σχετικά unlikely διδύμου, του Anderson .Paak που είδαμε και στο προηγούμενο άρθρο και του Bruno Mars. Το άλμπουμ είναι ένα homage στη μουσική των 60s και των 70s και πιο συγκεκριμένα στα διάφορα RnB, Funk και Soul άσματα των 2 αυτών δεκαετιών, με αποτέλεσμα ένα πολύ ωραίο άκουσμα, σύντομο μεν αλλά γεμάτο με ευχάριστα κομμάτια που είναι όχι μόνο μουσικά άρτια αλλά και εκφράζουν τέλεια την εποχή στην οποία γίνεται το homage αυτό, σε μόλις 31 λεπτά συνολικής διάρκειας.

88. Baby Keem - The Melodic Blue (2021):

Αυτό εδώ το άλμπουμ είναι από εκείνα που από την πρώτη στιγμή που το άκουσα με κέρδισε άμεσα. Ένα άλμπουμ του οποίου η παραγωγή έχει γίνει από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, με πολύ ωραίες αναφορές στους μουσικούς που τον έχουν εμπνεύσει (πχ τα κομμάτια issues, 16 και scars που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι στο 808s & Heartbreaks του Kanye) και μεγάλη μουσική και θεματική ποικιλία, αποτελέι ένα quintessential new-school rap album. Το κυριότερο στοιχείο που με κέρδισε εδώ, είναι ο τρόπος που έχουν τοποθετηθεί τα tracks ιδίως από το range brothers μέχρι το durag activity με φοβερές αναλαγές μεταξύ bangers και πιο ήρεμων vibey κομματιών, κάνοντας το μια πολύ δυνατή ακουστική εμπειρία. 

87. System Of A Down - Hypnotize (2005)

Η δεύτερη εμφάνιση των System Of A Down στη λίστα, είναι και το άλμπουμ που για εμένα πάει τη φάση τους ένα βήμα πάρα πέρα. Ο οξυδερκής και εύστοχος πολιτικός στίχος είναι ακόμα εκεί, αλλά σε αυτό το άλμπουμ συνοδεύεται από τα πιο γρήγορα και επιθετικά ριφφάκια και ενορχηστρώσεις, δίνοντας έτσι ακόμα καλύτερα την ένταση της θεματικής. Ταυτόχρονα όμως το συγκρότημα εδώ καταπιάνεται και με πιο εσωτερικά και υπαρξιακά ζητήματα, χωρίς την τόση ένταση και οργή που πολλές φορές χαρακτηρίζει τη μουσική. Αυτή η αντίθεση ακριβώς, είναι που κάνει το συγκεκριμένο δίσκο, τον αγαπημένο μου από System Of A Down.

86. Thundercat - It Is What It Is (2020)

Θα μπορούσα απλά να πω πως αυτή είναι μια πολύ καλή δουλειά του καλύτερου εν ζωή μπασίστα αυτή τη στιγμή και να το αφήσω εδώ. Η ομορφιά αυτού του δίσκου είναι ότι πρακτικά είναι ένα μουσικό coping mechanism, που ασχολείται με τον πόνο, την απώλεια και πως αυτά έρχονται στη ζωή μας, πως τα αντιμετωπίζουμε (υγειώς και μη) και πως εν τέλει καταλήγουμε να ζούμε μαζί τους. Με την κλασικά υπέροχη διαστημική Jazz/Funk/RnB ενορχήστρωση και το χαρακτηριστικό του χιούμορ, ταξιδεύουμε μαζί με τον Thundercat σε θέματα όπως ανεκπλήρωτοι έρωτες, υπαρξιακές κρίσεις, μεθυσμένα benders που προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση και την απώλεια αγαπημένων προσώπων (όπως το υπέροχο tribute που γίνεται στον Mac Miller στα τελευταία κομμάτια του δίσκου).

85. The Weeknd - Beauty Behind The Madness (2015)

Στην πρώτη σχεδόν αμιγώς ποπ προσθήκη στη λίστα, έχουμε τον πολυαγαπημένο μου Weeknd. Ο δίσκος αυτός αντιπροσωπεύει πολύ ωραία μια πολύ σημαντική στιγμή στην καριέρα του κατά την οποία ο ίδιος κάνει επιτέλους το άλμα στο mainstream με μπόλικα ποπ κομμάτια ιδιαίτερα mainstream ύφους και πολύ πιο upbeat σε διάθεση. Παράλληλα όμως σε αρκετά ακόμα κομμάτια διατηρείται το κλασικό σκοτεινό και διεστραμμένο ύφος που έκανε τον Weeknd το όνομα που είναι σήμερα. Αν προσθέσουμε σε αυτό και τις φοβερές παραγωγές από καλλιτέχνες όπως ο Kanye West στο Tell Your Friends και ο Labrinth στο Losers και έχουμε έναν πολύ ωραίο Pop/RnB δίσκο που δείχνει το άπειρο versatility του Weeknd στο να κατακτά πολλά διαφορετικά είδη με το δικό του μοναδικό τρόπο.

84. Do Make Say Think - Stubborn Persistent Illusions (2017)

Μέχρι τώρα έχω γράψει για άλμπουμ με τα οποία με κάποιον τρόπο συνδέομαι και έχω αγαπήσει προσωπικά. Αυτό το άλμπουμ διαφέρει, διότι είναι ένα άλμπουμ που μου πρότειναν μεταξύ άλλων οι αδελφικοί μου φίλοι, στην προσπάθεια να με κάνουν να εκτιμήσω την Post Rock, ένα είδος το οποίο πολύ δύσκολα έχει καταφέρει να μου αρέσει. Εδώ όμως, θες οι psychedelic ρίζες του συγκροτήματος που μεταφράζονται σε πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια, θες τα πολύ φρέσκα jazz drums, συνθέτουν ένα άλμπουμ το οποίο σε προσκαλεί να χαθείς σε αυτές ακριβώς τις ξεροκέφαλες, επίμονες, ψευδαισθήσεις. Είναι πάντα όμορφο να μοιράζεσαι μουσική με τους ανθρώπους που αγαπάς και τέτοιοι δίσκοι να αντικατοπτρίζουν τους δεσμούς αυτούς.

83. Queens Of The Stone Age - Villains (2017)

Μου αρέσει πολλές φορές το στοιχείο που έχουν πολλά συγκροτήματα να διατηρούν τα βασικά τους χαρακτηριστικά ενώ παράλληλα πειραματίζονται με τη μουσική τους. Αυτό το κάνουν εδώ οι QOTSA άψογα με το να παίζουν πολύ πιο upbeat από κάθε άλλη φορά, χάρη και στη συνεισφορά του Mark Ronson στην παραγωγή. Παράλληλα θεματικά το άλμπουμ κινείται στα γνωστά εσωτερικά μονοπάτια, με που έχουν να κάνουν είτε με την τοξικότητα των σχέσεων, είτε με το πόσο ευάλωτο μπορεί να δείξει κάποιο άτομο απέναντι στον κόσμο, είτε με τη μάταιη προσπάθεια να διατηρηθεί η νεότητα κάποιου για να μην περάσει στην κοινωνική αφάνεια.

82. Jaylib - Champion Sound (2003)

Αυτό το άλμπουμ είναι από τα πιο fun και απρόσμενα collabs που θα μπορούσαν να υπάρξουν. Από μόνοι τους ο J Dilla και ο Madlib είναι από τους καλύτερους αν όχι οι 2 καλύτεροι beatmakers που έχουν περάσει από το χιπ-χοπ. Το συνδυαστικό τους λοιπόν άλμπουμ είναι επί της ουσίας κομμάτια στα οποία ο ένας παρέχει τα beat και ο άλλος τους στίχους, το οποίο δουλεύει πολύ καλά κι ας σπάει τον δίκαια θεσμοθετημένο κανόνα του ραπ, ότι ο παραγωγός δεν ραπάρει. Οπότε μιλάμε για δύο από τους καλύτερους παραγωγούς να γράφουν μπιτάρες και να περνάνε καλά χώνοντας ευχάριστους αν όχι πεζούς στίχους και αυτό είναι υπεραρκετό για έναν πολύ όμορφο δίσκο.

81. Macintosh Plus - Floral Shoppe (2011)

Η πρώτη γυναικεία προσθήκη στη λίστα και ένα πολύ influential album, διότι θεωρείται το άλμπουμ που έκανε διάσημη τη Vaporwave σαν είδος, περιλαμβάνοντας όλα τα καίρια χαρακτηριστικά της. 70s, 80s και 90s pop κομμάτια και soundtracks από παιχνίδια, περνάνε μια ιδιόμορφη παραποίηση στην οποία γίνονται τέρμα αργά, δέχονται μπόλικο reverb και distortion λες και είναι κασσέτες ξεχασμένες σε κάποιο πατάρι, με αποτέλεσμα να δημιουργούν ένα απίστευτο αίσθημα νοσταλγίας για πράγματα που υπήρξαν και για ένα μέλλον που δε θα υπάρξει ποτέ, παρά μόνο από τις παραλλαγές αυτές των τραγουδιών που ήδη υπάρχουν. Αυτό ακριβώς δηλαδή που αποσκοπεί να κάνει η Vaporwave.

Τοπ 100: 100-91

Έχουν γραφτεί πολλά για την πανδημία και όσο αυτό το μαρτύριο δε σταματάει να σέρνει το άσχημο κουφάρι του πάνω από τα κεφάλια μας και να μας κάνει καθόλου γλυκό και σίγουρα όχι συναινετικό έρωτα, θα γράφονται ακόμα περισσότερα. Με αφορμή ένα από τα λίγα silver linings αυτής της καταραμμένης χρονιάς, δηλαδή τις πολύ ωραίες κυκλοφορίες μουσικής, ιδίως στο χώρο της ραπ, αποφάσισα να ξεκινήσω αυτή τη σειρά άρθρων που θα μας συντροφεύσουν... όσο μας συντροφεύσουν τέλος πάντων, που αφορούν τους 100 αγαπημένους μου δίσκους έβερ. 

Η λίστα είναι πλήρως υποκειμενική και δεν έχει στόχο να παράξει κάποια αντικειμενική αλήθεια περί μουσικής. Η λογική πίσω από το να τη φτιάξω και να τη μοιραστώ, είναι να μοιραστώ τις διάφορες ιστορίες και συναισθήματα που με δένουν με κάθε ένα από αυτά τα άλμπουμ και να ακούσω αντίστοιχες εμπειρίες από όποιον τα διαβάσει, και να γίνει μια όμορφη (ή και όχι) συζήτηση γενικότερα γύρω από τη μουσική και το πως και τι βιώνει ο καθένας από αυτήν. 

Μερικά honorable mentions ,για όποιον ενδέχεται να ενδιαφέρουν, από άλμπουμ που παραλίγο να μπουν στη λίστα αλλά εν τέλει έμειναν εκτός: 

• BROCKHAMPTON - SATURATION III (2017)
• Frank Ocean - channel ORANGE (2012)
• Mac Miller - Circles (2020)
• NWA - Straight Outta Compton (1988)
• Public Enemy - It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back (1984)
• Snoop Dogg - Doggystyle (1993)
• Tyler, The Creator - IGOR (2019)
• Daft Punk - Random Access Memories (2013)
• Injury Reserve - Injury Reserve (2019)
• Denzel Curry - Ta13oo (2018)

Χωρίς άλλη καθυστέρηση λοιπόν πάμε να δούμε τη λίστα με τα albums ξεκινώντας από τη 10αδα των θέσεων 100 - 91:

100. EARTHGANG - Mirrorland (2019):

Οι EARTHGANG αποτελούνται από τον Olu και τον WowGr8. Είναι στη δισκογραφική του J. Cole την Dreamville και βρίσκονται εδώ διότι το Mirrorland είναι ένα από τα άλμπουμ που συμβολίζουν όλα αυτά που εκτιμώ στη σύγχρονη χιπ-χοπ σκηνή της Αμερικής. Συνδυάζοντας τον χαρακτηριστικό ήχο του ραπ της Ατλάντα και μια πληθώρα από επιρροές σε samples και ενορχήστρωση από funk, soul & RnB, ο δίσκος έχει μεγάλη ηχητική ποικιλία και το ίδιο ισχύει και θεματικά με το δίδυμο να θίγει μεγάλο εύρος θεματολογίας. Είναι απολύτως ενδεικτικό του πόσο πιο πρόθυμη είναι η νέα γενιά rapper να πειραματιστεί μουσικά και στιχουργικά και να πάει το είδος σε νέα και ενεδεχομένως άγνωστα μονοπάτια, διατηρώντας πάντα τα στοιχεία που έχουν κάνει το ραπ αυτό που είναι σήμερα. 

99. A Tribe Called Quest - People's Instinctive Travels and the Paths Of Rhythm (1990):

Εδώ βλέπουμε κατά έναν τρόπο τον πρόγονο των άλμπουμ όπως το προηγούμενο και αυτών που θα δούμε παρακάτω. Το People's Instinctive Travels and the Paths of Rhythm είναι ένα άλμπουμ που στην εποχή του είτε έντονα πολιτικά φορτισμένου ραπ, είτε του σκληρού gangsta rap (στα γεννοφάσκια του τότε), έκανε την κρίσιμη διαφορά. Είναι ίσως το πρώτο άλμπουμ του είδους που είναι απλά υπέροχα vibes με πολυποίκιλα samples και ευχάριστες, έως και χιουμοριστικές ρίμες, με τις οποίες το γκρουπ συνθέτει διάφορες ιστορίες από τη ζωή τους και την καθημερινότητα τους. Ώντας το πρωτότυπο στο οποίο βασίστηκαν άπειροι άλλοι δίσκοι αργότερα, σαφώς έχει τις αδυναμίες του, αλλά το ντεμπούτο των A Tribe Called Quest αποτελεί έναν σημαδιακό και επαναστατικό δίσκο για το Ραπ και την πορεία του στην ιστορία.

98. Isaiah Rashad - Cilvia Demo (2014):

Στη θέση αυτή έχουμε πάλι ένα new school rap άλμπουμ και ξανά ντεμπούτο, ενός από τους πιο ενδιαφέροντες ράππερ που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Το Cilvia Demo είναι ένα άλμπουμ που προσωπικά χαρακτηρίζω ως ανθρώπινο, με την έννοια ότι η θεματολογία του είναι τέτοια που πιστεύω πως πολύ εύκολα ο ακροατής θα βρει πράγματα να τον αγγίξουν καθώς μιλάει για μάχες με εθισμούς, ανθρώπινες σχέσεις, coming of age, σε ένα γενικότερο ραπ πλαίσιο συμπεριλαμβάνοντας gangsta στοιχεία και τη ζοφερή πραγματικότητα των Αφροαμερικάνων, με μια φρέσκια τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά προσέγγιση, που (και αυτό είναι που με κερδίζει σε αυτόν το δίσκο) καταφέρνει και συνθέτει ένα απίστευτο ηχόχρωμα που κινείται μεταξύ banger, chill-hop και sad, ταυτόχρονα. (Για κάποιο λόγο το YouTube αρνείται να μου βάλει κομμάτι κανονικά με preview οπότε τσιμπήστε εδώ το πολυαγαπημένο Heavenly Father ).

97. Daft Punk - Discovery (2001):

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Σπάνια με βρίσκει η ηλεκτρονική μουσική. Είναι από τα ήδη που δύσκολα με άγγιζαν πάντα. Το Discovery βρίσκεται εδώ γιατί ακριβώς κάνει transcend αυτό το πράγμα και είναι από τους λίγους δίσκους ηλεκτρονικής που με κέρδισαν, όπως ακριβώς σκόπευαν να κάνουν άλλωστε οι Daft Punk φτιάχνοντας αυτόν τον δίσκο, δηλαδή να δείξουν πόσο κουλ μπορεί να γίνει η ηλεκτρονική για αυτούς που δεν την ακούνε. Με φοβερά samples, πολλές disco και synthpop επιρροές αλλά και φοβερές ενορχηστρώσεις με ακραία ριφφάκια κιθάρας και μπάσου, τα οποία είναι εμπνευσμένα από αγαπημένα τραγούδια και αναμνήσεις των ίδιων των Daft Punk, ξανά έχουμε άλλο ένα ιδιαίτερο, πολυποίκιλο άλμπουμ που πάει το main είδος του σε πολλές νέες κατευθύνσεις.

96. ScHoolboy Q - Oxymoron (2014)

Μέχρι τώρα, έχουμε μιλήσει για άλμπουμ που είναι ριζοσπαστικά, που φέρνουν ένα φρέσκο και διαφορετικό ήχο στο είδος τους. Αυτό το entry είναι το ακριβώς ανάποδο. Γιατί μερικές φορές ένας άνθρωπος χρειάζεται να ακούσει αγνά gangsta rap beats, στίχους για άγρια σκηνικά και πεσίματα από'δω κι εκεί, ξεκοιλιάσματα αντιπάλων, βία, ναρκωτικά και σεξ, καθώς πηγαίνει από το σπίτι του στα προάστια στην 10-6 δουλειά γραφείου του με το organic καφεδάκι του και την μπάρα βρώμης του. Το Oxymoron, είναι από τα πολύ δυνατά άλμπουμ του ScHoolboy Q, ενός από τους καλύτερους εκπροσώπους του σύγχρονου gangsta rap, κρατώντας ζωντανό το παραδοσιακό gangsta rap, με σκληρές και ζοφερές ρίμες για τη ζωή ως Crip στο Los Angeles και με ένα πολύ δυνατό supporting cast (Kendrick Lamar, Tyler The Creator, Raekwon, SZA, BJ The Chicago Kid), ο Q συνθέτει έναν φοβερό gangsta rap δίσκο, για εκείνες τις μέρες που θες κάτι λίγο πιο δυνατό να βαρέσει στα ακουστικά σου.

95. Flamingosis - Bright Moments (2016)

O Flamingosis είναι ένας από τους καλλιτέχνες που μπήκαν στη ζωή μου όταν έγινε εκείνη η έκρηξη των lo-fi beats to relax/study to, κάπου το 2016-17. Έχει μια πάρα πολύ ωραία δισκογραφία που αποτελείται κυρίως από ένα κομψότατο fusion funk και ηλεκτρονικής για ένα υπέροχα απαλό, groovy αποτέλεσμα. Τα beats του ήταν βάλσαμο σε ψυχολογικά δύσκολες περιόδους, όπως η προσαρμογή στην πρώτη δουλειά και η αντιμετώπιση του impostor syndrome, βαριοί χωρισμοί, πληθώρα ψυχολογικών εντάσεων, you know the drill. Το Bright Moments το ξεχώρισα ως το αγαπημένο μου άλμπουμ του, για το υπέροχα ανακουφιστικό, ξεκούραστο και αισιόδοξο ηχόχρωμα που δημιουργεί, με φοβερά samples που σε ταξιδεύουν και πολύ γρήγορα χτίζουν μια τόσο όμορφη απόδραση, που είναι δύσκολο, όπως και να είσαι, να μη χαμογελάσεις ακούγοντας το. 

94. A Tribe Called Quest - Beats, Rhymes & Life (1996)

Ξανά Tribe; Σαφέστατα. Εδώ όμως έχουμε ένα διαφορετικό άλμπουμ. Ίσως το πιο σοβαρό και εσωτερικό άλμπουμ της δισκογραφίας τους, οι Tribe αναλαμβάνουν να θίξουν μια πληθώρα θεμάτων περί των δυσκολιών της καθημερινότητας και το πως το άγχος επηρεάζει τη ζωή μας, την κόντρα μεταξύ East & West Coast rappers, παίρνοντας μάλιστα έναν ρόλο ειρηνοποιού, απαντήσεις σε diss tracks από άλλους MCs με ένα γενικότερο έτσι ασυνήθιστο bravado για αυτούς, χωρίς όμως να λείπουν και οι χαλαρές ιστορίες που τόσο αγαπάμε. Επίσης ένας λόγος που το άλμπουμ αυτό είναι τόσο καλό είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής το έχει κάνει ο J Dilla, ένας από τους καλύτερους beatmakers που έχουν πατήσει ποτέ επί Γης. Ο Dilla έχει καταφέρει να φτιάξει άψογα beats που ταιριάζουν όμορφα στη θεματική κάθε κομματιού, με καταπληκτικό sampling (με αποκορύφωμα το The Pressure, το οποίο έχει samples από 15 διαφορετικά κομμάτια του γκρουπ).

93. Anderson .Paak - Oxnard (2018)

Το τρίτο άλμπουμ από το "beach series" του Anderson .Paak (μετά το Venice του 2014 και το Malibu του 2016) είναι για εμένα το καλύτερο της σειράς και μάλιστα το καλύτερο της σόλο δισκογραφίας του drummer της καρδιάς μας. Λογικό μιας και το άλμπουμ είναι αυτό που έχει πιο έντονα το στοιχείο του fusion, μεταξύ του χαρακτηριστικού neo-soul ήχου του .Paak και του χιπ-χοπ (λογικά με την παρουσία του Dr. Dre ως executive producer). Εξού λοιπόν και η αγάπη μου για αυτό το δίσκο, βλέποντας έναν καλλιτέχνη του βεληνεκούς του .Paak να βουτάει στον ήχο που τόσο μου αρέσει, με εξαιρετική μουσική μαεστρία, θεματική ποικιλία και ένα τόσο δυνατό ρόστερ από guests να τον πλαισιώνουν (Dr. Dre, Snoop Dogg, Kendrick Lamar, J. Cole, Pusha T, BJ The Chicago Kid και Kadhja Bonet).

92. System Of A Down - Toxicity (2001)

Το πρώτο metal άλμπουμ αυτής της λίστας και ομολογουμένως αρκετά διαφορετικό από τα προηγούμενα. Πάνε τα ήρεμα, vibey κομμάτια. Δίνουν τη θέση τους σε σκληρούς και επιθετικούς ρυθμούς και μελωδίες που πλαισιώνουν πληθώρα βαρύγδουπων μηνυμάτων σχετικά με την τραγική ιστορία της Αρμενίας, τον εθισμό στα ναρκωτικά, την αστυνομική βία, το σύστημα φυλακών στις ΗΠΑ, το groupie culture και τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Λατρεύω το πως γίνεται η επικοινωνία των μηνυμάτων αυτών μέσα στο δίσκο και για αυτό βρίσκεται σε αυτή τη λίστα, με αρκετή λυρικότητα και προσπάθεια στο στίχο, ώστε να μην δίνονται όλα στο πιάτο και παράλληλα να μη χανόμαστε μέσα σε θάλασσες από αχρείαστα περίπλοκες μεταφορές και αλληγορίες. 

91. Run The Jewels - RTJ4 (2020)

Και κλείνοντας την πρώτη 10αδα δε θα μπορούσε από αυτό το blog να λείπει ένας πολιτικά οργισμένος δίσκος, τόσο επίκαιρος, όσο και διαχρονικός. Το RTJ4 όντας η αγαπημένη μου προσπάθεια του διδύμου που αποτελείται από τους El-P και Killer Mike, ήρθε ακριβώς στο ξεκίνημα των διαμαρτυριών για τον George Floyd και την Breonna Taylor και ταίριαξε γάντι στο κλίμα του περσινού καλοκαιριού. Ένας αδίστακτα επιθετικός δίσκος, με οργισμένες παραγωγές και φοβερά verses από τους 2 ράπερ αλλά και των guest τους, γεμάτα αγανάκτηση για το συστημικό ρατσισμό, τα media, την αστυνομική βία και μια τεράστια ανάγκη για αγώνα και ισότητα και ανατροπή όλων όσων μας καταπιέζουν, είτε πάνω από κάποιο sample του DJ Premier, είτε με τη στοιχειωτική κιθάρα του Josh Homme.